metaxifilon

Σώτης Τριανταφύλλου "Για την αγάπη της γεωμετρίας" (και για τη βία ως δομικό στοιχείο της ελληνικής οικογένειας)

2012-01-23T01:23:00.000+02:00

Με το μυθιστόρημά της "Για την αγάπη της γεωμετρίας" (εκδόσεις Πατάκη) η Σώτη Τριανταφύλλου επιστρέφει στις μεγάλες αφηγήσεις και καταφέρνει να γράφει ένα βιβλίο με αφηγηματικές αρετές, καθαρούς χαρακτήρες, ιστορικό υπόβαθρο και μία καινούργια ιδέα, αν θα μπορούσε να την πει κανείς έτσι.

Η ηρωΐδα της μεγαλώνει στην Αθήνα και παρακολοθούμε την ημερολογιακή της καταγραφή από το '60 ως το '80. Ιδιαίτερα τα χρόνια πριν και κατά τη διάρκεια της χούντας μοιάζουν με χρονικό που παρουσιάζει μια εικόνα "εκ των έσω" εκείνων που έζησαν με τη δικτατορία, των περισσότερων δηλαδή Ελλήνων μικροαστών. Εκείνων που την έζησαν και δεν σκοτίστηκαν και πολύ και για τη ρίξουν κιόλας κι ας είπανε άλλα μετά.

Παρ' όλα αυτά όμως αυτό το κομμάτι του βιβλίου ενώ διαβάζεται εύκολα, μοιάζει να χρησιμοποιείται περισσότερο σαν προετοιμασία για το δεύτερο τμήμα, όπου πια η ηρωϊδα φεύγει από το σπίτι.
Όταν λέμε ηρωΐδα εννοούμε ένα παιδί που του αρέσει το ροκ εν ρολ σε ένα κόσμο που λατρεύει τους νεκρούς του εμφυλίου και μένει δέσμιο μιας πουριτανικής ηθικής πλασσαρισμένης σαν "παράδοση" και ελληνική "αυθεντικότητα".
Γράφω όμως αυτό το σημείωμα όχι από όρεξη για βιβλιοκρατική (μου έχει φύγει με τα χρόνια η αγωνία να υποβάλλω σε κάποιον τι να διαβάσει), αλλά για να πω ότι η Τριανταφύλλου τολμά να γράψει πώς στην ελληνική οικογένεια έδερναν πολύ. Κι ότι επίσης έδερναν πολύ και οι αριστεροί. Τη δέρνει ο πατέρας της, τη δέρνει ο γκόμενός της. Η αριστερά δέρνει όσο και η δεξιά και ο καθένας βαφτίζει τη βία κατά πώς τον βολεύει.
Υπάρχει και κάποιος που δεν ασκεί βία, ο εφηβικός έρωτας της ηρωϊδας. Αυτός όμως φεύγει, δεν παίρνει θέση, επιλέγει να βολευτεί.
Οι Έλληνες άνδρες ήταν άξεστοι, αγροίκοι επαρχιώτες ανίκανοι να προσαρμοστούν στη στοιχειώδη ζωή που απαιτούσε η πόλη γι' αυτό και εκδήλωναν τη βία που κουβαλούσαν, στον πιο αδύναμο, το παιδί, τη γυναίκα, τον διαφορετικό. Το γεγονός ότι αυτό το έντυναν και με ιδεολογία- εδώ η αριστερή- αποδεικνύει ότι τελικά ήταν επιλογή τους η βία και όχι απλή εκδήλωση καταπίεσης.
Νομίζω ότι κανείς άλλος συγγραφέας δεν έχει μιλήσει τόσο καθαρά για τη βία των αριστερών στην καθημερινή τους ζωή κι αυτό συνιστά μια πραγματική συνεισφορά. Που υπερκαλύπτει και τη φανερή έγνοια της συγγραφέως να αποδώσει στην οικογένεια του '70 ή την αριστέρα του '80 όλες σχεδόν τις ευθύνες για το τι ακολούθησε σε τούτη τη χώρα.
Διαβάστε τη "γεωμετρία" ως το τέλος κι ας ευχηθούμε σε όλα τα παιδιά να βρουν τη φωνή τους όσο μεγαλώνουν και το χώρο για να απλώσουν όσα σκέφτονται.

ΥΓ κι ας ελπίσουμε ότι κάποτε θα μιλήσουμε και για την τρέλα που γέννησε η αριστερά και τους νευρωτικούς αριστερούς

ΥΓ2 παρενθετικά, θυμήθηκα τώρα ότι κάτι είχε πει για το θέμα και η Ρεβάνς, η ταινία του 1983.

Είδα την οικονομία προσωποιημένη, να ανακάμπτει...

2012-01-21T15:37:00.000+02:00

Δύο μεγάλες γυναίκες, συζητούν στο κέντρο στα όρθια, με το ύφος της βολεμένης ανώτερης μεσαίας τάξης. Συζητάνε για οικόπεδα και σπίτια που διαπραγματεύονται. Αυτό δείχνει ότι η κοινωνία ανακάμπτει, ότι υπάρχει φως στην ορίζοντα. Απλώς, αυτή τη φορά οι βολεμένοι θα αναγκαστούν να βάλουν λίγα από την τσέπη τους μέχρι να ξανανοίξουν οι δουλειές με το κράτος.
Οι δύο γυναίκες συνεχίζουν την κουβέντα τους. Τα ρούχα τους δείχνουν ότι θέλουν να είναι μικρότερες. Και ποιος δεν θά 'θελε... Όμως τα χρόνια περνούν. Και τα οικόπεδα μένουν. Χωρίς εμάς...

Αγοράζεις από την αγορά της γειτονιάς σου μόνο αν την εμπιστεύεσαι...

2012-01-14T22:52:00.000+02:00

Σε ένα μαγαζί της πόλης μου είπαν ότι δεν έχουν ένα ανταλλακτικό γιατί "έκλεισε το εργοστάσιο". Όμως πλέον μπορείς να πληκτρολογήσεις το όνομα του εργοστασίου στο google και να βρεις άμεσως τι έγινε. Το συγκεριμένο δε, είχε και ελληνικό σάιτ και σου έστελνε ό,τι ήθελες σπίτι σου με αντικαταβολή.

Δεν το χρειάστηκα όμως... Πήγα σε ένα μαγαζί παρακάτω και βρήκα αυτό που ήθελα...

Στην εποχή της παγκοσμιοποίησης είναι ανόητο να κοροϊδεύεις τον πελάτη σου. Θα σε προτιμήσει μόνο αν σε συμπαθεί και σε εμπιστεύεται... Αλλιώς πάει παρακάτω.

Στάθηκα για λίγο στα γυάλινα παράθυρα

2012-01-10T00:48:00.000+02:00

Όταν κάνει κρύο στα Γιάννενα, όταν έχει χιονίσει στα βουνά, όταν πέρασε ο αέρας και τα πήρε όλα, τότε τίποτα δεν υπάρχει ανάμεσα σε εμάς και στα γυάλινα παράθυρα...

Σταμάτησα το αυτοκίνητο για να βγάλω μερικές φωτογραφίες, ένα διάλλειμα καθαρότητας μέσα σε αυτήν την καταθλιπτική βρώμα της καθημερινότητας που έχουν καταντήσει οι μέρες μας...

Χαιρέτησα κι επέστρεψα στην οικεία χλόη...

Από το γηπεδάκι της ΧΑΝΘ στη Σεζάρια Εβόρα και τους local heroes

2012-01-03T23:57:00.001+02:00

Το να είσαι ξυπόλητος δεν είναι κακό πράγμα, ούτε άξιο περιφρόνησης. Οι «ξεβράκωτοι», άλλωστε έκαναν πολύ περισσότερα για τη δημοκρατία μας από όσα οι λόγιοι ή οι πολιτικοί κι ας μην έγραψε ποτέ η ιστορία το όνομά τους.

Η Σεζάρια Εβόρα έφυγε από τη ζωή, με τον τίτλο τιμής «ξυπόλητη ντίβα», έμαθε τους Ευρωπαίους ότι το τραγούδι μπορεί να είναι και τρόπος ζωής και εισήγαγε το Πράσινο Ακρωτήριο στην «επώνυμη» γεωγραφία.

Ο αθλητισμός πολλές φορές μας έχει δώσει παραδείγματα για τη δύναμη του «μικρού» και του άσημου, και έχει ανοίξει τους ορίζοντές μας προς ένα διεθνές πεδίο πραγματικής αποδοχής του διαφορετικού και του πολυεθνικού. Αν κάτι παραμένει ακόμα όμορφο στους Ολυμπιακούς Αγώνες, δεν είναι η είσοδος των ομάδων, όπου μαθαίνουμε από τις πινακίδες τα ονόματα περίεργων και μακρινών κρατών; Τι είναι άραγε εκείνο που τους παρακινεί να συμμετέχουν στον αγώνα;

Στην ελληνική πραγματικότητα, τα πρωταθλήματα στα περισσότερα αθλήματα βυθίζονται από την απουσία πόρων και χορηγών. Ακόμα και το μόνιμο αποκούμπι, το κράτος και το δημόσιο χρήμα, έχει παραδώσει το πνεύμα. Αποδεικνύεται έτσι ότι το οικοδόμημα της δεκαετίας του ’90 με τα «δημοφιλή» αθλήματα, τις «επίσημες αγαπημένες» και τους «μεγάλους χορηγούς», δεν ήταν παρά ένας πομφόλυγας, ένα ψέμα το λιγότερο. Το κράτος μοίραζε λεφτά που δεν του ανήκαν όπως ξέρουμε σήμερα και πολλοί ιδιώτες χορηγούσαν όσα έπαιρναν από τα φύκια του χρηματιστηρίου ή από το ίδιο το κράτος. Τι φαύλος κύκλος… Και τι ψέμα… Σαν τα εθνικά δάκρυα των πρωταθλητών μας στο βάθρο των μεταλλίων, σκασμένοι από το ντόπινγκ βέβαια κι όχι από τη συγκίνηση.
Και τώρα τι θα γίνει; Τίποτα δεν θα γίνει. Οι έξυπνοι και λογικοί θα επιστρέψουν στο ξυπόλητο τάγμα, εκεί από όπου ξεκίνησε ο ελληνικός αθλητισμός. Όταν είδα κάποτε το γηπεδάκι της ΧΑΝΘ στη Θεσσαλονίκη, έπαθα πολιτισμικό σοκ από το πόσο μικρό ήταν αλλά και από πόσους μεγάλους μπασκετμπολίστες είχε φιλοξενήσει. Τουλάχιστον σήμερα έχουμε ωραία γήπεδα, έχουμε κάποια παράδοση, υπάρχουν ακόμα επιτυχημένα μοντέλα και καλές ομάδες από ‘δώ κι από ‘κεί. Ας κρατήσουμε ό,τι μπορούμε κι ας επιστρέψουμε στα βασικά: Στην ομάδα – κύτταρο που στηρίζεται στα δικά της παιδιά, στις μικρές κοινωνίες που θέλουν να βλέπουν στο γήπεδο τους δικούς τους local heroes, στις πατρίδες που θέλουν να ζουν τίμια και στους ανθρώπους που ξέρουν ότι το παιχνίδι έχει σημασία. Πάνω από όλα το παιχνίδι…

Δημοσιεύτηκε στην Αθλητική Γνώμη 18.12.11

Τα Γιάννενα ως ελτοράντο παρακμής...

2012-01-03T23:51:00.001+02:00

Λίγα χιλιόμετρα έξω από το κέντρο των Ιωαννίνων, πίσω από το αεροδρόμιο στην περιοχή του Βιολογικού Καθαρισμού, δεν υπάρχει παρά μία στέπα από υγρά χωράφια, λάσπες, κανάλια γεμάτα νερό και σκουπίδια. Το λεκανοπέδιο Ιωαννίνων, εκεί που κάποτε ήταν μία λίμνη που αποξηράνθηκε για χέρσες σήμερα εκτάσεις, ως ελτοράντο παρακμής...

Ποιος θα σωθεί πρώτος

2011-11-20T19:10:00.001+02:00

Η συνταξιούχος Βελγίδα από τις Βρυξέλλες μας λέει ότι δύσκολα θα βάλει πετρέλαιο φέτος. Και κάνει πολύ κρύο στη μεγάλη πρωτεύουσα της Ευρώπης το χειμώνα. Η σύνταξή της από το Δημόσιο είναι 1800 ευρώ, αλλά το ενοίκιό της είναι 900 ευρώ το μήνα. Και η ζωή είναι ακριβή στην πόλη για να περισσεύουν λεφτά. Αναλογίες μπορούμε να βρούμε πολλές. Ο συνταξιούχος των 800 ευρώ στην Αθήνα με ενοίκιο 350 ευρώ για ένα δυάρι επιβιώνει με την ψυχή στο στόμα κάθε μήνα. Κατά πάσα πιθανότητα ούτε αυτός θα βάλει πολύ πετρέλαιο φέτος. Στα χωριά τώρα τα πράγματα είναι αλλιώς… αλλά κατά βάση ίδια. Δύο ηλικιωμένοι με 600 ευρώ σύνταξη από τον ΟΓΑ τα καταφέρνουν αν ξοδεύουν μόνο για φαγητό και έχουν και κήπο. Μπορεί να βοηθάνε και τα παιδιά από την πόλη. Η βασική εικόνα όμως δεν αλλάζει. Όποιος ζει σήμερα περιμένοντας από το Δημόσιο, δύσκολα τα βγάζει πέρα. Και το ότι είναι επισφαλής σήμερα ακόμα και η σύνταξη ενός κεντροευρωπαίου, δείχνει πολλά για όσα έρχονται στο μέλλον.
Μπορεί άραγε να υπάρξει μία διέξοδος σε όλα αυτά που συνιστούν τη μεγάλη κρίση; Πολλοί στην Ελλάδα επιχειρούν να φτιάξουν κάποια μοντέλα που από μόνα τους θα φέρουν την κάθαρση. Ένα τέτοιο είναι η έξοδος από το ευρώ και η υιοθέτηση της δραχμής. Παρακάμπτουμε το γεγονός ότι το ίδιο σενάριο το προωθούν και σκληροί, πυρήνες στην Ευρώπη που μοιάζει να μην ενδιαφέρονται καθόλου για την τύχη του Νότου. Όσοι όμως επεξεργάζονται σχέδια και μοντέλα, είτε αριστεροί αντιευρωπαϊστές είναι είτε εκπρόσωποι του βορειοευρωπαϊκού κεφαλαίου, ξεχνούν μία βασική παράμετρο, τον ανθρώπινο παράγοντα και τη συμμετοχή του. Ποιος θα υλοποιήσει το σχέδιο για την επιστροφή στη δραχμή; Γιατί να συμφωνήσει σε αυτό το σχέδιο ο συνταξιούχος των 300 ευρώ που θα γίνουν αμέσως 150 με την υποτίμηση που θα προκύψει; Και πώς θα μειωθούν οι ανισότητες, όταν κάποιοι θα διαθέτουν μεγάλους πόρους σε ευρώ και δολάρια και κάποιοι άλλοι θα βγάζουν από τα ΑΤΜ τους υποτιμημένους μισθούς τους;
Και φυσικά το ευρώ μπορεί να καταρρεύσει τα επόμενα χρόνια, ακριβώς γιατί δεν μπορεί να ισορροπήσει όλες αυτές τις ανισότητες στην Ευρώπη. Όμως, μπορεί άραγε ένας λαός, όπως ο ελληνικός, που δεν έχει δα και καμιά σοβαρή παραγωγική βάση ώστε να αυτονομήσει την οικονομία του σε περίπτωση ευρω - κατάρρευσης, μπορεί αυτός ο λαός, να τη γλυτώσει μόνος του; Να καταφέρει να σωθεί ο συνταξιούχος του ΟΓΑ στην Ελλάδα και να αφήσει στην τύχη του τη Βελγίδα με τα 1800 ευρώ το μήνα; Κατά πάσα πιθανότητα αν διαλυθεί το ευρώ, περισσότερες πιθανότητες έχουν να σωθούν οι Βέλγοι παρά οι Έλληνες.

Αποχρώσεις 19.11.11

Από την τροφή στην ιστορία και το μέλλον- Για τον Αλέξανδρο Γιώτη

2011-11-20T19:05:00.000+02:00

Η απώλεια του μάγειρα Αλέξανδρου Γιώτη δεν πρέπει να περάσει απαρατήρητη και νομίζω ότι όσοι τον γνώρισαν κάτι θα κάνουν γι’ αυτό. Ο Αλέξανδρος ήταν ένας μάγειρας που ήξερε για ποιον λόγο μαγείρευε και υπό αυτήν την έννοια ήταν καλλιτέχνης.
Τώρα, στην εποχή μας όλα μοιάζουν ισοπεδωμένα και γι’ αυτό και το φαγητό μας μοιάζει ενίοτε σαν πατημένο λάστιχο. Γνωρίζοντας τον Γιώτη καταλάβαινες ότι τον απασχολούσε κάτι άλλο, πιο βαθύ από τα υλικά του. Σε μία δημόσια συζήτηση που είχαμε ήθελε να μιλήσει για την ιστορία, τον τόπο, το χρόνο, όπως έβγαιναν μέσα από την τροφή. Κι αυτό το βάθεμα ήταν τελικά αυτόν που τον έκανε ξεχωριστό.
Από εκεί και πέρα, η χαρά της ζωής είναι η ελαφρότητά της. Αυτή η αίσθηση της γιορτής που σου χαρίζει ένα νόστιμο φαγητό, το πνεύμα της γης που βγαίνει μέσα από τα ποτά, τα αρώματα που αναπνέουν από τα υλικά που ανασυντίθενται.
Η γαστρονομία μας ανοίγει δρόμους που μπορούν να μας πάνε μακριά. Μας δίνει ακόμα και λύσεις για την ανάπτυξη του τόπου και την οικονομία, μας φτιάχνει καλύτερες κοινωνίες.
Φυσικά, όλους αυτούς τους κόσμους που ανοίγονται, δεν μπορούμε να τους δούμε σήμερα που το βλέμμα μας είναι περίκλειστο και το κεφάλι έχει χαμηλώσει. Αναρωτιέσαι όμως πώς θα ξυπνήσει μέσα μας η αίσθηση, πώς θα ξεπηδήσει το χαρμόσυνο νεύμα για μια άλλη, καλύτερη ζωή, αν δεν διαβάσουμε, δεν συνομιλήσουμε, δεν κοιτάξουμε. Η απώλεια ενός ανθρώπου, είναι στην ουσία η απώλεια ενός κεφαλαίου, ενός αποθέματος. Ο Αλέξανδρος άφησε πίσω του βιβλία, μνήμες, διδάγματα. Κάτι να τα κάνουμε…

Αποχρώσεις 18.11.11

Μαθαίνοντας την αλληλεγγύη

2011-11-20T18:57:00.000+02:00

Σιγά σιγά, οι δήμοι της χώρας αναπτύσσουν κοινωνικές δομές που παρέχουν υπηρεσίες κατευθείαν στον δημότη που έχει ανάγκη. Τα κοινωνικά ιατρεία και το κοινωνικό παντοπωλείο που ανακοίνωσε χτες ο Δήμος Ιωαννιτών είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα. Πολλά είναι τα παραδείγματα και στην υπόλοιπη Ελλάδα, κάτι που δείχνει ότι η κρίση επιταχύνει από μόνη της τις πρωτοβουλίες. Πριν από μόλις δύο χρόνια, δεν θα σε άκουγε καν ο δήμαρχος με ένα τέτοιο αίτημα, για να αποδειχθεί για μία ακόμα φορά ότι είναι η ανάγκη που σε κάνει να προχωράς. Και θα είναι πολύ παρήγορο αν όλες αυτές οι ανάγκες που γεννάει η κρίση ικανοποιηθούν κάποτε και με πραγματικές πρωτοβουλίες υπέρ της κοινωνίας.

Παράδοση
Οι κοινωνικές δομές αλληλεγγύης μοιάζουν καινοφανείς και ανακοινώνονται με συνεντεύξεις τύπου και μία κάποια επισημότητα, αλλά δεν είναι πρωτόγνωρες. Αντίθετα αποτελούν μέρος μιας πολύ μεγάλης παράδοσης, οικείας ακόμα στους ηλικιωμένους Έλληνες. Τα παιδιά των Παιδοπόλεων για παράδειγμα, ξεχωρίζουν στη μνήμη τους, την οργάνωση και τη φροντίδα που είχαν για το φαγητό και το ντύσιμό τους. Και μπορεί σήμερα να ξέρουμε τον ιδεολογικό ρόλο που έπαιζαν τέτοιες πρωτοβουλίες μέσα στο Ψυχροπολεμικό πλαίσιο της μεταπολεμικής περιόδου, όμως η πραγματική κοινωνική ανάγκη για να σωθούν τα παιδιά ήταν υπαρκτή. Και η άλλη πλευρά όμως, των αριστερών, τονίζει ακριβώς τη φροντίδα των παιδιών που έγιναν δεκτά με το τέλος του εμφυλίου στις σοσιαλιστικές χώρες. Αν τα δούμε όλα αυτά με μία απόσταση και με μία ιδεολογική αποφόρτιση, θα καταλάβουμε ότι μοιάζουν οι εποχές στην ανάγκη να σωθούν οι άνθρωποι από τη φτώχια και την εξαθλίωση.

Αλλαγές
Το αίτημα για κοινωνικές δράσεις συνηθίσαμε να το ακούμε έντονα από την αριστερά κυρίως, παρ΄ όλα αυτά τις τελευταίες δεκαετίες ακόμα και αριστεροί δήμοι στη χώρα μας δεν έδωσαν βάρος στα δίκτυα του εθελοντισμού και της αλληλεγγύης. Υπήρχε και χρήμα ίσως στην ελληνική κοινωνία που έφτανε και στον φτωχό ακόμα, με έναν ίσως στρεβλό τρόπο. Ένα μεροκάματο από εδώ, ένα επίδομα από εκεί, κάπως κρύβαμε το πρόβλημα κάτω από το χαλί.
Στη Δυτική Ευρώπη από το ’60 κυρίως και μετά αναπτύσσονται δίκτυα είτε μέσω τμημάτων της κοινωνικής αριστεράς (έννοια μάλλον άγνωστη στην Ελλάδα μετά το ’74, που όλα ήταν πολύ… κομματικά θα λέγαμε), είτε από άλλα δίκτυα όπως προοδευτικών μερίδων της εκκλησίας. Τα συσσίτια, οι ξενώνες, οι ομάδες αυτοβοήθειας είναι εδώ και πολλά χρόνια ενταγμένα στην κουλτούρα των κοινωνιών του «προηγμένου κόσμου».
Θέλουμε δηλαδή να πούμε, ότι και στην Ελλάδα ψηλαφούμε πια έναν δρόμο που έχει περπατηθεί στο παρελθόν και όσο κι αν μας κακοφαίνεται εμάς που ζήσαμε τη «χλιδή» του ’90 και του 2000, πρέπει να τον περπατήσουμε με γρήγορο βηματισμό πια. Ο εθελοντισμός και η αλληλεγγύη, δοκιμασμένες πρακτικές ανάμεσα στους Έλληνες όλα τα δύσκολα χρόνια του 20ου αιώνα, μπορούν να γίνουν τώρα, με θεσμική ή όχι βοήθεια, ένα κομμάτι της καθημερινής μας πολιτικής πρακτικής. Και ποιος ξέρει, μπορεί αυτός ο δρόμος να αποδώσει πολιτικά στο μέλλον, περισσότερο από τις συσκέψεις των κλειστών γραφείων.

Αποχρώσεις 18.11.11

Οι ευτυχισμένες μέρες

2011-11-16T01:15:00.000+02:00

Η ζωή σπάνια φλερτάρει με το απόλυτο. Τις περισσότερες φορές είναι ερωτευμένη με το διάχυτο, το πολλαπλό, το διαφοροποιημένο. Γι’ αυτό και οι «καθαρές» θεωρίες για τη ζωή, σταθερά αποτυχαίνουν, αν δεν έχουν στο μεταξύ γίνουν αιτίες για καταστροφές και «εκκαθαρίσεις».
Είναι σαν τα τραγούδια της Ματούλας Ζαμάνη, μερικά από τα οποία μπορεί να τα λατρέψεις ενώ όταν τα είχες πρωτακούσει από άλλα χείλη, τα είχες μισήσει. Γι’ αυτό καλύτερα ποτέ να μη λες ποτέ και να είσαι πάντα έτοιμος για την ανατροπή και την απομυθοποίηση.
Και δεν υπάρχει χειρότερη περίπτωση ανθρώπου από εκείνον που αδυνατεί να αυτοσαρκαστεί και παίρνει πολύ σοβαρά τον εαυτό του. Αν υπάρχει βλάκας άνθρωπος, είναι εκείνος που δεν πιστεύει ότι είναι φτιαγμένος από χώμα, κι ότι σε χώμα θα καταλήξει. Κι αυτός ο άνθρωπος διακρίνεται, από την υπερηφάνεια με την οποία επιδεικνύει την άγνοιά του.
Αλλά δεν ήθελα να πω για αυτό το είδος ανθρώπου, το οποίο πάντα φοβάμαι (η άγνοια είναι ιστορικά η μήτρα του φασισμού) και πάντα απομακρύνομαι από κοντά του, όσο για την ανάγκη που έχουμε όλο και πιο έντονα, να ξεπεράσουμε τα όριά μας, να σβήσουμε τις καθαρές γραμμές, να μπερδευτούμε με τους ανθρώπους, τις ιδέες, τα ερωτήματα και τις απαντήσεις.
Οι μέρες που περνάμε μας κάνουν φοβικούς και μικροπρεπείς, μας περιορίζουν στον σκοτεινό εαυτό μας (σε αυτόν που κατάγεται από τα ερπετά) και απωθούν τα καλύτερα χαρακτηριστικά μας.
Πολλοί ελπίζουν ότι όταν θα έρθουν οι καλύτερες μέρες, θα γίνουν κι εκείνοι καλύτεροι, αλλά δεν πάει έτσι. Αν έρθουν κάποτε οι ευτυχισμένες μέρες, κατά πάσα πιθανότητα θα μας βρουν ακόμα βουτηγμένους στο βουνό με τα σκουπίδια.
Πολλοί μάλιστα είναι τόσο σίγουροι για τον εαυτό τους και τις δυνατότητές τους, που δεν βλέπουν καν πόσο βουτηγμένοι είναι μες στα σκουπίδια.
Αν τώρα, λοιπόν, δεν γίνουμε καλύτεροι, αν τώρα δεν γελάσουμε, δεν αφιερωθούμε, δεν κάνουμε αυτά που επιθυμούμε και μπορούμε, ε, δεν θα τα κάνουμε ποτέ. Άλλωστε οι ευτυχισμένες μέρες δεν έρχονται ποτέ από μόνες τους, πρέπει κάτι να κάνουμε κι εμείς γι’ αυτό…

Αποχρώσεις 15.11.11

Και τελικά ποιος κέρδισε με τη μεταβατική κυβέρνηση;

2011-11-16T01:11:00.001+02:00

Το Σάββατο το πρωί, η βόλτα στο κέντρο της πόλης, δεν είχε βρει ακόμα απαντήσεις. Ποιος κέρδισε τελικά από τη συγκυβέρνηση; Το ΠΑΣΟΚ ή η Νέα Δημοκρατία; Θα φύγει κι από το κόμμα ο Γιώργος Παπανδρέου, θα κυβερνήσει ο Αντώνης Σαμαράς;
Το γκάλοπ μεταξύ φίλων και γνωστών στο δρόμο, δεν έδωσε καθαρές απαντήσεις. Ακόμα χειρότερα, οι απαντήσεις ήταν όσοι και οι ερωτώμενοι.
Τη δεκαετία του ’60 κάποιος πολιτικός αναρωτήθηκε «ποιος κυβερνάει αυτόν τον τόπο;», ενώ ένας άλλος κήρυξε ανένδοτο ενάντια σε αυτούς που κρύβονταν πίσω από τις κουρτίνες της εξουσίες. Κι όμως, και οι δύο εκείνοι πολιτικοί, των οποίων οι απόγονοι συνέχισαν να κυβερνάν τη χώρα μέχρι σήμερα, εκείνοι οι δύο μεγάλοι πολιτικοί, ο Καραμανλής και ο Παπανδρέου, όταν είχαν στα χέρια τους την εξουσία και την ελέγχαν, ούτε απορίες είχαν, ούτε στο δρόμο της σύγκρουσης κατέβαιναν.
Για να απαντήσουμε συνεπώς ποιος κέρδισε αυτές τις μέρες τις δικές μας, πρέπει να δούμε ποιος κατέχει ακόμα την εξουσία.

Στο πολιτικό πεδίο, η διακυβέρνηση παραμένει στα χέρια του ΠΑΣΟΚ, με την προσθήκη της ΝΔ και του ΛΑΟΣ. Και τα τρία αυτά κόμματα συνεπώς είναι κερδισμένα. Η αποτυχία δε της πολιτικής της προηγούμενης κυβέρνησης Παπανδρέου, κάνει ακόμα πιο σαφές ότι βρισκόμαστε μπροστά σε μία αλλαγή σκηνικού, με τρία τουλάχιστον κόμματα να βάζουν γερό πόδι στο θώκο της εξουσίας.
Το ΠΑΣΟΚ καταφέρνει να έχει ακόμα υπουργούς παρόλο που έχει οδηγήσει τη χώρα σε μία απίστευτη ύφεση και έχει αυξήσει τους ανέργους στο 1 εκατομμύριο κοντά. Το γεγονός επίσης ότι ένα κόμμα του 30% κι ένα άλλο του 5% μόλις πριν από δύο χρόνια, καταφέρνουν σήμερα κι έχουν πάνω από τέσσερις υπουργούς, συνιστά επιτυχία.

Ο Γιώργος Παπανδρέου βέβαια χάνει, αφού κανείς δεν πιστεύει και δεν θέλει να πιστέψει ότι μπορεί να επανακάμψει με την ίδια πολιτική του μνημονίου. Ο Αντώνης Σαμαράς όσο κερδίζει από τη μία μεριά που είπαμε- που έκανε δηλαδή ξανά τη ΝΔ κόμμα εξουσίας- άλλο τόσο χάνει από την άλλη, από την κομματική του βάση που δεν μπορεί να πιστέψει πως συγκυβερνά με όσους ήθελε να διώξει «με ελικόπτερο». Ο Γιώργος Καρατζαφέρης κερδίζει περισσότερο από όλους γιατί από τα «άκρα» που τον είχε εξορίσει ο Καραμανλής, έρχεται στο κέντρο, αποκτώντας μάλιστα και κεντρώο πολιτικό προφίλ και πρόγραμμα. Θα έχει ενδιαφέρον να δούμε τι θα πει και η βάση του βέβαια στις εκλογές ειδικά όσοι πίστευαν μέχρι σήμερα ότι το πρόβλημα της Ελλάδας είναι οι «ξένοι».
Α, τι θα γίνει στις εκλογές; Αν γίνουν ποτέ- γιατί χλωμό το βλέπουμε για τις 19 Φεβρουαρίου- αναμένεται να γίνει χαμός. Ποιος είδε το μνημόνιο και δεν το φοβήθηκε… Ή αλλιώς όλοι θα κάνουν ότι δεν κατάλαβαν πώς βρέθηκαν υπουργοί από τη μία μέρα στην άλλη. Απεταξάμην το μνημόνιο, απεταξάμην…

Αποχρώσεις 15.11.11

Απολογισμός που αλλάζει το παρελθόν

2011-11-15T01:10:00.000+02:00

Και χίλια χρόνια να περάσουν εμείς δεν θα καταλάβουμε ποτέ πώς φτάσαμε στη χρεοκοπία. Και είναι λογικό να χανόμαστε γιατί δεν είμαστε όλοι στην ίδια θέση, δεν έχουμε όλοι τις ίδιες ευθύνες, δεν έχουμε καν τις ίδιες ανάγκες. Κι από ταχύτητες, χιλιάδες, ο καθένας μας κι από μία. Καλό θα ήταν βέβαια σε λιγότερο από χίλια χρόνια, να καταφέρουμε να κάνουμε έναν κάποιο απολογισμό, γιατί αυτό θα μας βοηθήσει να κάνουμε ένα καλύτερο βήμα στη συνέχεια.

Όμως και ο απολογισμός ύποπτος μου φαίνεται. Γιατί κι αυτός, ή τέλος πάντων αυτό το είδος απολογισμού που μας προτείνεται, λειτουργεί πάνω μας σαν πρέσα, σαν βάρος που μας πιέζει προς συγκεκριμένες οδούς. Στην ουσία, αυτές τις μέρες, όταν κάνουμε τον όποιο απολογισμό, προσωπικό ή συλλογικό, καθοδηγούμαστε να μετράμε τα «πόσα φάγαμε», «πόσα δανειστήκαμε», «πόσα σπαταλήσαμε». Όταν όμως ο ρυθμός της ανάπτυξης της χώρας ήταν 5% κάθε χρόνο, αυτό θεωρούνταν επιτυχία του κυβερνητικού έργου, επιτυχία δηλαδή κάποιου σχεδιασμού, κάποιων συγκεκριμένων πολιτικών. Ανάλογα ήταν και με το Χρηματιστήριο, το οποίο όταν έτρεχε σαν φεράρι, όλα ήταν καλά και έρχονταν σαν αποτέλεσμα της οικονομικής πολιτικής των τότε κυβερνήσεων. Όταν το χρηματιστήριο έπεσε στα τάρταρα, οι πολιτικοί είπαν στον κόσμο «ας προσέχατε πού επενδύετε τα λεφτά σας».

Είναι αξιοσημείωτο μάλιστα ότι μέρος του πολιτικού προσωπικού του 2000 επανακάμπτει στη νέα συμμαχική κυβέρνηση, οπότε είναι σαν μας λένε ότι εκείνοι, οι πολιτικοί,δεν ευθύνονται.

Ο απολογισμός που μας ωθούν να πράξουμε, είναι ένα καλά μελετημένο σχέδιο ώστε να επανασχεδιαστεί το παρελθόν έτσι ώστε σε λίγα χρόνια κανείς να μην θυμάται τι έγινε στην Ελλάδα τις δεκαετίες του ’90 και στη συνέχεια. Αυτό που θα μείνει να θυμόμαστε είναι ότι ευθύνονται για όλα προσωπικά οι Έλληνες.

Αποχρώσεις 12.11.11

Γιατί ο Αρμένης τα καίει όλα στο Όλα είναι δρόμος του Βούλγαρη

2011-11-11T01:00:00.000+02:00

Η ποδηλάτισσα στο δρόμο κινούνταν στη μέση της οδού, έχοντας φτιάξει πίσω της μια μεγάλη ουρά που κινούνταν στο ρυθμό των 15 χιλιομέτρων της. Της κόρναρα ελαφρά και φάνηκε να δυσανασχετεί αλλά κατάφερε να κινηθεί στην άκρη του δρόμου. Όσο κι αν δεν ακούγεται πολιτικά ορθό, οι δρόμοι δεν ανήκουν στα ποδήλατα. Ανήκουν και στα ποδήλατα, και στα αυτοκίνητα και στους πεζούς. Ανήκουν ακόμα και στα αδέσποτα και να το θυμούνται αυτό όσοι τα βάζουν σημάδια με τους προφυλακτήρες. Κι ακόμα κι ένας οικολογικός τρόπος ζωής όπως η πεζοπορία ή το ποδήλατο δεν μπορούν να δρουν κατά των άλλων τρόπων ζωής.

Και οι νέοι οδηγοί το παθαίνουν αυτό. Κινούνται πάντα στο μέσο του δρόμου, κοντά στη διαχωριστική γραμμή με τον κίνδυνο να πέσουν πάνω στους απέναντι, έχοντας όμως φόβο μήπως βρεθούν εκτός αν κινηθούν στην άκρη του δρόμου
Η μέση οδός θεωρείται έτσι κι αλλιώς ασφαλής. Από μικροί μαθαίνουμε να μην ξεχωρίζουμε, να κινούμαστε με τη μάζα, να μην διαφοροποιούμαστε. Μας ζητάνε βέβαια να υπερκεράσουμε τους αντιπάλους, να υπερνικήσουμε τις αντιξοότητες και να πετύχουμε, αλλά χωρίς να φαίνεται η αλαζονεία μας, χωρίς να συγκεντρώνουμε τα βλέμματα πάνω μας.
Γι’ αυτό και τελικά σπάνια ευχαριστιόμαστε την επιτυχία μας ακόμα κι αν έρχεται με τίμιο τρόπο. Αντίθετα, οι περισσότεροι, δεν αισθάνονται ποτέ ικανοποίηση, αφού η επιτυχία τους συνδέεται πάντα με την κατίσχυση επί του άλλου. Νικάω, επειδή χάνει και ο άλλος.
Η αντίφαση όμως είναι εντυπωσιακή. Αν το μήνυμα που λαμβάνει η κοινωνία είναι ότι πρέπει να είσαι και πετυχημένος και συντηρητικός, αν το πρότυπο της επιτυχίας είναι να είσαι ταυτόχρονα κυρίαρχος αλλά και «καλό παιδί», τότε δεν θα πετύχεις το στόχο. Γιατί στον άνθρωπο δεν μπορεί να μπει το χαλινάρι του μέσου όρου. Αντίθετα, η κοινωνία είναι σύνολο και όχι άθροισμα, είναι συμπύκνωση, σύνθεση της διαφορετικότητας και όχι πρόσθεση.
Από ένστικτο βέβαια οι Έλληνες την κατάλαβαν την αντίφαση και αντιστάθηκαν. Κυριολεκτικά τα έκαψαν όλα, όπως κάνει στο τέλος ο Αρμένης στο Όλα είναι δρόμος του Παντελή Βούλγαρη. Αφού σπάσει ακόμα και τους νιπτήρες στα πόδια της τραγουδίστριας στο σκυλάδικο, στο τέλος θα το κάψει κι αυτό και θα καεί και ο ίδιος στο αιώνιο πυρ των εσωτερικών απωθημένων μας. Ο δρόμος του συντηρητισμού που μας δίδαξαν τόσα χρόνια και της ισοπέδωσης κατέληξε στο να τα καίμε όλα στο βωμό της ατομικής επιτυχίας. Τι περίεργο…

Αποχρώσεις 10.11.11

Πλήρης ματαίωση

2011-11-11T00:56:00.002+02:00

Η ματαίωση είναι χειρότερη από την προσδοκία. Κι αυτό που συμβαίνει αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα είναι μία πλήρης ματαίωση. Ματαίωση όχι μόνο των προσδοκιών αλλά κάθε αίσθησης της πραγματικότητας. Νιώθεις ότι δεν ζεις σε αυτή τη χώρα, αλλά σε κάποια χαμένη πατρίδα, σαν αυτή που ψάχνουν οι φίλοι του μεταφυσικού. Και όταν ψάχνεις τη χαμένη Ατλαντίδα ελπίζεις ότι θα βρεις θησαυρούς και απαντήσεις στα μεγάλα ερωτήματα. Στη χαμένη πατρίδα που μας παραπέμπει το παρόν σήμερα, δεν βρίσκεις παρά μόνο νέα ερωτήματα.
Κάναμε όλο αυτόν τον κύκλο των τελευταίων δέκα ημερών για να καταλήξουμε ότι νέος πρωθυπουργός μπορεί να είναι και ο βουλευτής μίας επαρχιακής πόλης. Γιατί όμως δεν τον εκλέγαμε εξ αρχής; Γιατί δεν τον εξέλεξε το κόμμα του πρώτα πρόεδρο, με τις εσωκομματικές διαδικασίες και πρέπει να το κάνουν τώρα με την απουσία τους οι Έλληνες κάτω από την τρομερή πίεση του χρέους και της απώθησης με την οποία μας αντιμετωπίζουν οι Ευρωπαίοι; Αυτό που ζούμε είναι η ματαίωση και της δημοκρατίας όπως την ξέραμε. Αυτή είναι μία μεταμοντέρνα δημοκρατία.
Πρωθυπουργό θα βρούμε σήμερα, αύριο. Και κυβέρνηση θα αποκτήσουμε, δεν υπάρχει αμφιβολία. Όμως έχει χαθεί η ελπίδα. Και έχει χαθεί και η αξιοπιστία. Ποιος θα είναι αυτός θα μπορέσει να ανορθώσει τη χώρα όταν δεν μπορεί σήμερα να πειστεί ο Έλληνας ότι υπάρχει χώρα, σύστημα, θεσμοί.
Μπορεί να μην πρέπει να λέμε μεγάλες κουβέντες για εκτροπή και άλλα τινά. Μπορεί να τα έχουμε ξαναδεί όλα στην πολιτική μας ιστορία. Όμως τελικά θα ήταν καλύτερο να πάμε σε εκλογές. Ήδη θα ήμασταν στη δεύτερη εβδομάδα.

Αποχρώσεις 10.11.11

Το αστείο με τους ψεκασμούς

2011-11-05T12:15:00.000+02:00

Οι θεωρίες συνομωσίας είναι αστείες και φτιάχνουν μια καλή συζήτηση μεταξύ φίλων… φτάνει να μην τις πιστεύεις. Γιατί αν τις πιστεύεις, τότε μπορεί να διαλυθούν ακόμα και οι καλύτερες φιλίες. Η άνοδος του ναζισμού χτίστηκε ακριβώς πάνω στην εμπέδωση τέτοιων θεωριών όπως ο δήθεν υπονομευτικός ρόλος των εβραίων πλουτοκρατών ή τα σαμποτάζ των κομμουνιστών. Τα ψέματα για τους εβραίους ειδικά, έχουν ιστορικό βάθος αφού ξεκινάνε από το ότι «σταύρωσαν το Χριστό» (εξ ου και το έθιμο του καψίματος του Ιούδα) και φτάνουν μέχρι τη συγγραφή των πλαστών Πρωτοκόλλων. Καταλαβαίνει δηλαδή κανείς ότι το αστείο μπορεί να υποκρύπτει πίσω μια ολόκληρη γενοκτονία, άρα παύει να είναι αστείο.
Το ίδιο γίνεται και με τα ρατσιστικά ανέκδοτα τα οποία θα έχετε προσέξει είναι τόσο ευρηματικά όσο πιο σκληρά αποδομούν τον «άλλο». Σκεφτείτε πόσο αγαπούν οι Έλληνες την πατρίδα τους που κατέληξαν να λοιδορούν τους τόσο βασανισμένους Ποντίους. Άρα και το ανέκδοτο παύει να είναι αστείο όταν πατάει πάνω σε βαθύτερες διεργασίες μίσους στην ψυχή εκείνου που το λέει.
Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει η ζωή μας να αποστεγνωθεί από το χιούμορ. Δεν είναι κακό μεταξύ φίλων, μεταξύ δηλαδή ανθρώπων που έχουν κατακτήσει ένα επίπεδο κατανόησης, να διαπερνά την ατμόσφαιρα και λίγος σαρκασμός. Οι πρώτοι άλλωστε που αυτοσαρκάζονται είναι όλοι όσοι βλέπουν στην προέλευσή τους μερικά σταθερά χαρακτηριστικά. Πόσοι εβραίοι στο θρήσκευμα δεν παράγουν καταπληκτικό χιούμορ με την εβραϊκότητα; Ποιος θα ήταν ο Γούντι Άλεν αν δεν έκανε τέτοιο χιούμορ μεταξύ άλλων. Ή πόσες ιστορίες δεν διηγούμαστε τελευταία στην Ελλάδα για τον υπάλληλο του Δημοσίου; Όποιος δε, έχει, δει στο θέατρο τη «Βαβυλωνία» θα θυμάται ότι ο κάθε ήρωας είχε και ένα τυπικό χαρακτηριστικό από την καταγωγή του, ένα «κουσούρι», κάτι που βλέπουμε και στον Καραγκιόζη με τον Νιόνιο ας πούμε ή με τον Μπάρμπα Γιώργο.
Άρα, ένα αστείο ή μια απόφανση, λειτουργεί μόνο όταν είναι σαφές το επίπεδο μέσα στο οποίο διατυπώνεται και ξεκάθαροι οι όροι διατύπωσης.
Τη θολούρα την εκμεταλλεύονται ακριβώς εκείνοι που δεν δηλώνουν τους στόχους τους. Έτσι, για παράδειγμα, είναι χαρακτηριστικό, ότι οι περισσότεροι Έλληνες ζητάνε σήμερα κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας, από εκείνους που μέχρι σήμερα ονόμαζαν «προδότες», «πουλημένους», «όργανα» ξένων κέντρων κλπ. Κάποιοι δε, που έχουν κάνει επάγγελμα τον πατριωτισμό είναι οι πρώτοι που ζήτησαν κυβέρνηση ενότητας από τον πρωθυπουργό.
Προσωπικά, λαμβάνω πολύ σοβαρά υπόψη τον συνομιλητή μου όταν μου λέει πως μας ψεκάζουν (ποιοι άραγε;) τα αεροπλάνα στον ουρανό. Γιατί μπορεί αυτό που λέει να είναι εκδήλωση μια απλής ανησυχίας για τον κόσμο και τις πληροφορίες που δεν έχει τη δύναμη να ελέγξει πια λόγω της πολυπλοκότητας της πραγματικότητας. Μπορεί όμως να είναι και μια εκδήλωση μίσους που στην ουσία εννοεί ότι ο ίδιος θα ήθελε να είναι τελικά στη θέση εκείνων που ψεκάζουν. Όποιοι παίρνουν σοβαρά τις θεωρίες συνομωσίας, θέλουν οι ίδιοι να γίνουν συνομώτες και ελεγκτές. Ας το θυμόμαστε την επόμενη φορά που κάποιος θα πει στην παρέα ότι «μας ελέγχουν».

Αποχρώσεις 5.11.11

Σεβασμός στη δημοκρατία

2011-11-05T11:57:00.002+02:00

Από την επόμενη εβδομάδα θα είμαστε είναι αλήθεια μία άλλη χώρα. Αυτό δεν σημαίνει ότι θα είμαστε και μία καλύτερη χώρα. Μπορεί να χρεοκοπήσουμε πλήρως, μπορεί και να συνεχίσουμε να είμαστε χρεωμένοι αλλά με την κάλυψη της διεθνούς «δανειακής σύμβασης» όπως τη λέμε εσχάτως. Η εβδομάδα που μας πέρασε όμως ήταν το τέλος μια περιόδου. Θα λέγαμε μιας «ολόκληρης περιόδου», αλλά το ιστορικό της βάθος δεν είναι παρά 18 μήνες, από όταν δηλαδή ξεκίνησε αυτή η μεγάλη περίοδος του μνημονίου.

Αυτό που δεν ομολογήθηκε αυτές τις ημέρες είναι ότι το μνημόνιο απέτυχε. Απέτυχε οικονομικά, αφού χρειάζεται πλέον «κούρεμα» του χρέους για να προχωρήσει στοιχειωδώς η οικονομία, ενώ το μνημόνιο ήταν ακριβώς μια αντίθετη διαδικασία που προέβλεπε χρηματοδότηση της πραγματικής οικονομίας ώστε η Ελλάδα να επιστρέψει στις αγορές μέσα στο 2012.

Το μνημόνιο όμως απέτυχε πολιτικά, κι αυτό είναι κάτι που μόνο ψιθυριστά ακούγεται. Κι απέτυχε γιατί έφερε την κυβέρνηση σε μία δεινή θέση, ανάμεσα σε γκρεμούς και ανυπέρβλητα χάσματα. Αν είχε εξασφαλιστεί όπως έλεγαν ευρεία πολιτική συναίνεση, αν δεν ήταν παρά μειοψηφίες όσοι αντιδρούσαν, τότε η κυβέρνηση θα παρέμενε στη θέση της και δεν είχαν μπει στην ατζέντα ούτε το δημοψήφισμα, ούτε οι πρόωρες εκλογές και σε καμία περίπτωση η κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας. Είναι η αποτυχία της πολιτικής της κυβέρνησης που την οδήγησε σε ένα τόσο ασφυκτικό πλαίσιο και σε καμία περίπτωση αυτή η αποτυχία δεν μπορεί να αποδοθεί σε «αποστασίες», συνομωσίες ή δήθεν υπονομευτικές πολιτικές της αντιπολίτευσης.

Δεν υπάρχει ιστορικό προηγούμενο μετά τη μεταπολίτευση για όσα ζούμε σήμερα στο πολιτικό σκηνικό και το όλο κλίμα, με τις αναλογίες του βέβαια, ταιριάζει με τα γεγονότα του ’65. Ηγεσίες χωρίς μεγάλες δυνατότητες κι ένα βυθισμένο στην αφασία πολιτικό σύστημα, αδυνατεί να ακούσει και να αφουγκραστεί τις κοινωνικές διεργασίες και αφήνει χώρο στις εξωθεσμικές παρεμβάσεις.

Ας προσθέσουμε σε αυτό το κλίμα και το διεθνές πλαίσιο, που είναι έτσι δομημένο πια, που αδυνατεί να δει τις διαφορές και τις ιδιαιτερότητες των μικρών κρατών.

Στο μεταίχμιο που ζούμε, ας θυμόμαστε ότι ο μόνος ασφαλής δρόμος που έχουμε να πορευτούμε είναι ο σεβασμός στη δημοκρατία. Τα υπόλοιπα θα βρεθούν με λίγη περισσότερη θέληση από όλους.

Αποχρώσεις 5.11.11

Καταστρέφοντας την Ουτοπία

2011-11-05T02:21:00.001+02:00

Το ευρώ δεν είναι κακή ιδέα. Ούτε η σταθερότητα στις ισοτιμίες. Κακή ιδέα ήταν η ευρωζώνη, το σύμφωνο σταθερότητας, το Μάαστριχτ. Κι όταν το κατάλαβαν αυτό στην Ευρώπη προσπάθησαν να φτιάξουν κι ένα πολιτικό κείμενο, τη Συνθήκη της Λισσαβώνας, που όμως ήταν και είναι τραγικά ανεπαρκής για να ενοποιήσει πολιτικά τις πολύ μεγάλες οικονομικές ανισότητες.

Η πόλωση με τη δραχμή είναι τελείως λάθος κι έχουν ευθύνη όσοι προσεγγίζουν έτσι τέτοια θέματα, όπως η κρίση. Γιατί ο καθηγητής των Οικονομικών μπορεί να μιλάει για ένα εθνικό νόμισμα έχοντας στο μυαλό του ένα σύστημα ισορροπιών σε διεθνές πεδίο και συνυπολογίζει διάφορες παραμέτρους που μπορεί να οδηγούν σε συνύπαρξη τις εθνικές οικονομίες ακόμα και χωρίς Ενώσεις. Ο χτυπημένος από την κρίση, όμως Έλληνας, ειδικά αν έχει ακόμα μέσα του ίχνη από την εθνικοστερεοτυπική εκπαίδευσή του, φαντάζεται την επιστροφή στη δραχμή ως μια σχεδία διάσωσης, ως ένα νέο ταξίδι στην ουτοπία της αυτονομίας και της υπερηφάνειας. Στον κόσμο της χρηματοπιστωτικής οικονομίας, όμως, δεν υπάρχουν νησιά για να ναυαγήσουν ευτυχισμένοι ερημίτες.

Και δεν θέλουμε όλοι να γίνουμε ερημίτες. Η ιδέα μια ενωμένης Ευρώπης, παραμένει μια καλή ιδέα. Και μια ένωση δεν γίνεται πάντα με τους δικούς μας όρους αλλά και με τους όρους των άλλων. Το ερώτημα λοιπόν ναι ή όχι στην ευρωζώνη, μπορεί απλά να απαντηθεί με ένα «όχι», αλλά δεν θα γίνει γόνιμο όσο δεν απαντάται και το σε ποια παράδοση θέλουμε να ανήκουμε, ποια παράδοση θέλουμε να συνεχίσουμε.

Δεν θέλουμε άραγε να είμαστε κομμάτι της παράδοσης του Διαφωτισμού, δεν θέλουμε να εμπνεόμαστε από τις μεγάλες ευρωπαϊκές επαναστάσεις, από τα ανθρώπινα επιτεύγματα; Νομίζει κανείς ότι θα γινόταν ποτέ η Ελληνική Επανάσταση αν δεν υπήρχε ο Κοραής; Αλήθεια πιστεύουμε ότι τη μοναδική αλήθεια κατέχει ακόμα ο Μακρυγιάννης;

Η απογοήτευση που βιώνουμε τους τελευταίους μήνες προέρχεται κι από αυτήν την αδυναμία αυτοπροσδιορισμού, από την αδυναμία να βρούμε ιδέες που θα μας κάνουν πιο σίγουρους για τον εαυτό μας. Γι’ αυτό και αφήνουμε χώρο στους θιασώτες του απομονωτισμού. Στη δεξιά του εθνικού ανάδελφου και των φυλετικών πολέμων και στην αριστερά που βλέπει τους Ευρωπαίους εργάτες ως «πουλημένους στο κεφάλαιο» και ονειρεύεται αλβανικά κολχόζ. Ακόμα και οι αναρχικοί πια, σκέφτονται μόνο το κάψιμο. Δεν έχει σημασία αν αυτές είναι οικτρές μειοψηφίες. Σημασία έχει ότι στον κυρίαρχο λόγο, δεν ακούγεται καμία άλλη συζήτηση περί του ποιοι είμαστε. Λέμε πολλοί για το ποιοι ήμασταν, κάνουμε πολλές αναλύσεις για το κόστος ζωής μας, αλλά δεν τοποθετούμε τον εαυτό μας σε κανένα σχήμα στο μέλλον. Είναι απογοητευτικό ότι έχουμε καταστρέψει κάθε δρόμο προς την ουτοπία.

Αποχρώσεις 4.11.11

Από τη μία φέτα καρπούζι… στη μυθολογία

2011-11-04T01:10:00.003+02:00

Εδώ και μία δεκαετία περίπου ένας αστικός μύθος που αναπαράγεται σταθερά στην τοπική μας κοινωνία και σε ολόκληρη την ελληνική επαρχία είναι ότι «οικολόγοι ρίχνουν στα βουνά λύκους και φίδια». Τελευταία κάποιοι πρόσθεσαν και τα αγριογούρουνα, όμως επειδή οι κυνηγοί έχουν σταματήσει να κυνηγούν σχεδόν τίποτα άλλο πια κι έχουν πέσει με μανία στο κυνήγι των γουρουνιών που έχουν κατακλύσει τα πεδινά χωριά, κανείς δεν το συνέχισε.
Το ότι κανένας οικολόγος δεν μπορεί και δεν θέλει να πηγαίνει βόλτες στα βουνά τα φίδια και το αδιαμφισβήτητο δεδομένο ότι τα άγρια ζώα δεν αναπαράγονται με… τεχνητό τρόπο, δεν απασχολεί κανέναν. Ο αστικός αυτός μύθος πιθανά να προέκυψε από το ότι κάποιες ομάδες μάζευαν ζώα για να τα προστατέψουν όπως έκανε ο Αρκτούρος με τις αρκούδες. Το να προστατεύεις ζώα στη χώρα μας έμοιαζε και μοιάζει πρωτότυπο και περίεργο.
Επίσης, στη συντηρητική κοινωνία μας είχε προκαλέσει παλιότερα μεγαλύτερη εντύπωση ακόμα ότι κάποιοι ήθελαν να προστατεύσουν τις χελώνες ή τις φώκιες. Ήταν ωραίο να βλέπεις ντοκιμαντέρ στην ΥΕΝΕΔ για τα νησιά Γκαλαπάνγκος, αλλά όχι να σώζεις τις γκουστερίτσες στον τόπο σου. Κι ας μαθαίνουν για τη Βιολογία και τα οικοσυστήματα τα παιδιά μας στο σχολείο.
Στην πράξη όμως αυτό που αποκαλύφτηκε μέσα στα χρόνια είναι ότι οι «οικολόγοι» μπορεί να γίνουν απειλητικοί για τα μικρά και τα μεγάλα συμφέροντα, οπότε αν τους ρίξεις λίγη λάσπη παραπάνω δεν πειράζει.

Επιπλέον, η οικολογική παράδοση στην Ελλάδα ήταν πολύ φτωχή, τόσο που δεν μπορούσες να φανταστείς ότι σου χρειάζεται στην καθημερινότητά σου. Μέρος της για παράδειγμα είναι η καταναλωτική συνείδηση που σου μεταφέρει έναν τρόπο ζωής ο οποίος αφενός μειώνει τη βλάβη στο περιβάλλον, αφετέρου βοηθάει και στην τσέπη σου. Κι εδώ θέλαμε να καταλήξουμε. Οι Έλληνες μετανάστες όταν γύρισαν στην Ελλάδα κορόιδευαν τους Γερμανούς ότι αγοράζουν μία φέτα καρπούζι από το μανάβη. Ή προτιμούν τα μικρά φρούτα για να τρώνε ένα κάθε φορά. Φυσικά στην Ελλάδα που τα έχουμε άφθονα, εμείς πετάμε το μισό καρπούζι «γιατί χάλασε».

Πώς γίνεται όμως, εμείς που παράγουμε τα φρούτα που τρώνε οι Γερμανοί να είμαστε τόσο φτωχοί; Και πώς μας έπεισαν να αγοράζουμε τα αυτοκίνητά τους και να πετάμε τα φρούτα μας;
Η απάντηση δίνεται μόνο αν κατανοήσεις μεταξύ των άλλων και πόσο αντιοικολογική και καταστροφική για τη φύση είναι η ζωή των Ελλήνων. Πλέον καταστρέφει και εμάς τους ίδιους.

Αποχρώσεις 2.11.11

Αλλάζουν εκ των άνω το πολιτικό σύστημα

2011-11-04T01:09:00.003+02:00

Πριν από χρόνια, σε κάποια προεκλογική περίοδο, είχε επισκεφτεί τα Γιάννενα, στην καμπάνια του ΣΥΡΙΖΑ ο Γιάννης Μπανιάς και ο Μανώλης Γλέζος. Κι εκεί που καθόμασταν στο παλιό, καλό Ξενία, ρωτήσαμε τον Γλέζο για τα δημοψηφίσματα, αφού η άμεση δημοκρατία ήταν και είναι ένα θέμα που θέτει πάντα δημόσια ο παλαίμαχος πολιτικός. Μπορεί η Αριστερά να κερδίσει ποτέ ένα δημοψήφισμα; Ο Μανώλης Γλέζος μας απάντησε ότι το παλεύεις, ότι θέτεις το ερώτημα στον κόσμο μαζί με τις δικές σου απαντήσεις και αγωνίζεσαι να γίνουν πλειοψηφικές.

Ο Γιώργος Παπανδρέου, ανακάλυψε σήμερα την ανάγκη ενός δημοψηφίσματος και σε αντίθεση με τον Γλέζο που είχε δοκιμάσει μια εκ των κάτω άσκηση πολιτικής στο χωριό του στη Νάξο, ο πρωθυπουργός δεν έχει δοκιμάσει ποτέ και δεν έχει μετάσχει ποτέ σε κανένα αμεσοδημοκρατικό πείραμα. Ήταν πάντα ισχυρό μέλος του πολιτικού συστήματος και το υπερασπίζεται με κάθε ευκαιρία. Θα αλλάξει κάτι τώρα;

Αφήνει περιθώρια
Το δημοψήφισμα δεν είναι εκτός πολιτικού πλαισίου, θα λέγαμε όμως ότι ποτέ δεν ήταν και αγαπητό στην πολιτική εξουσία του τόπου. Αρχικά το είχαν εξορίσει στις δικαιοδοσίες του Προέδρου της Δημοκρατίας και μόνο πρόσφατα το έφεραν πιο κοντά στη Βουλή. Και μόνο γι’ αυτό το λόγο, μόνο δηλαδή ότι διασπά παγιωμένες συντηρητικές λογικές, θα έπρεπε να είμαστε υπέρ των δημοψηφισμάτων. Και μπορεί σήμερα, να μην γίνεται κατανοητό γιατί μια «ισχυρή», σύμφωνα με δηλώσεις της μέχρι πριν από λίγες μέρες, κυβέρνηση προχωρά σε μια τέτοια πρωτοβουλία, αυτό δεν σημαίνει όμως ότι πρέπει να κάψουμε πρωτοβουλίες που αφήνουν περιθώρια δράσης στη λαϊκή βούληση.
Το γεγονός ότι διαφωνούν κόμματα, τραπεζίτες ή οικονομικοί παράγοντες (άλλοι πάντως συμφωνούν) αποδεικνύει επίσης, ότι κάποιοι φοβούνται το «όχι» γιατί απειλούνται τα συμφέροντά τους- χωρίς βέβαια να σημαίνει αυτό, ότι τα συμφέροντα αυτά απειλούν και την κυβέρνηση, όπως η ίδια διατείνεται.

Χωρίς ευθύνες;

Το πρόβλημα που έχει αυτό το δημοψήφισμα είναι ότι μοιάζει με προάγγελο αλλαγής στο πολιτικό σύστημα εκ των άνω. Πάνω στα νέα δεδομένα που δημιουργεί, διαμορφώνονται ήδη νέοι σχηματισμοί που διασχίζουν εγκάρσια τα δύο μεγάλα κόμματα και ενισχύονται από κινήσεις και των μικρότερων κομμάτων. Και δεν θα ήταν πρόβλημα μια αλλαγή στο πολιτικό σύστημα- αντιθέτως μοιάζει αυτονόητη ανάγκη- αν δεν επιχειρούνταν να γίνει με όρους που να διασφαλίζει ότι το παλιό πολιτικό σύστημα θα μείνει στη λήθη χωρίς να πληρώσει το κόστος για την κρίση που το ίδιο δημιούργησε.
Οπότε το ερώτημα είναι: Μπορεί να γεννηθεί κάτι καινούργιο μέσα από τα παλιά υλικά;

Αποχρώσεις 2.11.11

Ο ηλικιωμένος που διαβάζει τις ανακοινώσεις με τις κηδείες στην πλατεία

2011-09-19T01:04:00.002+03:00

Ο ηλικιωμένος άνδρας έχει σκύψει και διαβάζει το ταμπλό με τις κηδείες μπροστά στην Πλατεία Πάργης. Μου προκαλεί ένα αντιφατικό συναίσθημα: Το βρίσκω τρυφερό να ψάχνεις ανάμεσα στους νεκρούς κάποιον που μπορεί να γνωρίζεις, έναν φίλο που έχεις καιρό να μάθεις νέα του, έναν παλιό συμμαθητή. Είναι όμως και θλιβερή αυτή η ενασχόληση με τον κόσμο των "άλλων", αυτή η βαθμιαία αποχώρηση από τούτη τη ζωή και η εξοικείωση με τον κόσμο των πεθαμένων.

Δελφινάκια στο Κάθισμα στη Λευκάδα

2011-09-17T21:18:00.000+03:00

Δεν είναι δελφινάκια, αλλά τα παιδιά μας που παίζουν στο λυκόφως. Κάθισμα, Λευκάδα, Ιούλιος, περιμένοντας τον ήλιο να πέσει. Δελφίνια είχαμε δει πέρυσι, στο βάθος στο πέρασμα ανάμεσα στα ιστιοπλοϊκά, στη Νικιάνα, μπροστά στον "Πανταζή".

Είμαστε και στον Ηλεκτρονικό Αναγνώστη

2011-09-17T16:42:00.000+03:00

Στο καταπληκτικό του blog Ηλεκτρονικός Αναγνώστης, ο Μιχάλης Καλαμαράς ανέβασε τη συζήτηση που είχαμε κάνει μαζί και μαζί με τον Γιάννη Πλιώτα των Βορειοδυτικών εκδόσεων, στην εκπομπή μου Αποχρώσεις στο Ioannina tv (ITV). Δείτε την εκπομπή εδώ.
Αυτό που μου άρεσε από αυτήν την εκπομπή προσωπικά, ήταν ότι οι δύο καλεσμένοι, γνώριζαν για ποιο πράγμα μιλούσαν και είχαν τον τρόπο να το εξηγήσουν και στους θεατές που δεν γνώριζαν.
Το να ξέρεις για ποιο πράγμα μιλάς, ειδικά στο δημόσιο χώρο, είναι νομίζω μία σπάνια, πολιτική θα την ονόμαζα, αξία.

Πού χάνεται η θάλασσα;

2011-09-03T00:17:00.000+03:00

Ρουφήχτρα σε σχήμα κλεψύδρας ρουφάει τη θάλασσα στην Πάργα. Ανυπολόγιστες οι συνέπειες... (χε,χε)!

Στο Μώλο, στο Υπερωκεάνειο, μετρώντας το χρόνο

2011-09-01T19:43:00.000+03:00

Καφές, εφημερίδες, χρόνος, σκέψεις, όχι κατ' ανάγκη ζοφερές. Στο Μώλο, στα Γιάννενα, στην άκρη από το Υπερωκεάνειο. Η πιο ενδιαφέρουσα είδηση στην εφημερίδα, η απειλή 2 χρόνων φυλάκισης που αντιμετωπίζει πατέρας στη Σουηδία για τα δύο χαστούκια που έδωσε στον 12χρονο γιο του στο δρόμο.
Στο Μώλο λίγος κόσμος. Μοιάζει με επανόρθωση. Πριν από κάποια χρόνια γίνονταν μάχη για πώς θα καλυφθεί ο ουρανός ώστε όλο και πιο πολλοί να πίνουν καφέ στις καφετέριες. Σήμερα τα μαγαζιά είναι άδεια και μάλλον θα ήταν καλύτερα να βλέπαμε τον ουρανό.
Βγαίνεις για καφέ όταν έχεις λόγο να το κάνεις, αλλιώς πώς...
Την πρώτη μέρα του Φθινοπώρου, τα Γιάννενα ισορροπούν ανάμεσα στη μιζέρια της επαρχίας και τη φωτεινή χαλαρότητα ενός χρόνου που μπορεί ακόμα να προσμετρηθεί...
Δουλειά από τη Δευτέρα πάλι... (και μην ξεχάσω τα παιδιά στο σινεμά και τα φάει ο Κάπτεν Αμέρικα)!

Γιατί τα ελληνικά κακέκτυπα των εντύπων του Μέρντοχ δεν ακολουθούν το παράδειγμά του και σήμερα;

2011-07-22T00:12:00.000+03:00

Αφού οι περισσότεροι των ΜΜΕ στην Ελλάδα επικαλούνταν τα έντυπα του Μέρντοχ και την επιτυχία τους για να καλύπτουν τις αθλιότητές τους, γιατί τώρα δεν τα ακολουθούν στην πτώση τους; Ούτε κιχ δεν βγάζουν στην Ελλάδα όσοι μας έλεγαν ότι ο κιτρινισμός τους είναι η "νέα δημοσιογραφία".
Στο μεταξύ βέβαια φρόντισε και η "σοβαρή" δημοσιογραφία να αυτοχειριαστεί οπότε το τοπίο είναι πολύ χειρότερο από αυτό στην Αγγλία ή την Αμερική.

Η προλεταριοποίηση των ταξιτζήδων

2011-07-20T19:58:00.000+03:00

Οι ταξιτζήδες αντιδρούν έντονα γιατί γνωρίζουν ότι τους περιμένει μια άγρια προλεταριοποίηση. Το άνοιγμα όμως του επαγγέλματος είναι αναπόφευκτο γιατί πρώτον ο κόσμος αδιαφορεί πλέον για τα αιτήματα των κλειστών ομάδων και δεύτερον γιατί η κυβέρνηση χρειάζεται ένα «θύμα» αυτήν την περίοδο ώστε να δείξει ότι ασκεί μεταρρυθμιστικές πολιτικές- το δοκιμάζει και με τα πανεπιστήμια, αλλά με τα ταξί κάνει πολύ εύκολο γκελ στην «κοινή γνώμη» που χειραγωγείται από τα ΜΜΕ.

Η απελευθέρωση άνευ όρων που επιχειρεί η κυβέρνηση, αρνούμενη ακόμα και το στοιχειώδες του συσχετισμού των αδειών με τον πληθυσμό κάθε περιοχής (αυτό το σημείο το κρατάει για υποχώρηση αν δει ότι αγριεύουν επικοινωνιακά τα πράγματα), θα επιτρέψει σε όποιον θέλει να μπει στη δουλειά. Αν δουλεύει κάθε μέρα επί 16 ώρες, είναι πιθανό- πιθανό λέμε- να βγάλει ένα μεροκάματο. Και φυσικά θα πάρει μερίδιο από όσους ήδη δουλεύουν 16 ώρες για ένα μεροκάματο.
Αυτό ακριβώς είναι προλεταριοποίηση ενός κλάδου που πριν από 20 χρόνια αν δούλευε επί 16 ώρες, μπορούσε να φτιάξει ένα σπίτι και να σπουδάσει τα παιδιά του ώστε να τα κάνει μέλη της μεσαίας τάξης. Κάποιοι λίγοι πλούτιζαν κιόλας με την άτυπη συγκέντρωση αδειών και οχημάτων. Πάνε όμως αυτά…
Το παράδοξο- όχι βέβαια για την κατάσταση στην Ελλάδα- είναι ότι τα ταξί παίζουν ένα τόσο μεγάλο ρόλο ακόμα στην ελληνική κοινωνία. Αυτό γίνεται γιατί αντικαθιστούν τις δημόσιες συγκοινωνίες στην Αθήνα αλλά και σε όλες τις μεγάλες πόλεις. Περί αυτού όμως, περί δημοσίων συγκοινωνιών, μιλιά στην κυβέρνηση. Γιατί οι μεταρρυθμίσεις δεν μπορούν να αφορούν μόνο όσους θέλουν να μπουν σε ένα επάγγελμα, αλλά και όσους έχουν ανάγκη να μετακινούνται.

Πολλά χρόνια στη Λευκάδα

2011-07-16T20:48:00.001+03:00

Η Λευκάδα είναι σαν στρείδι, αποκτά ενδιαφέρον όταν την ανοίγεις. Μόνο που αυτό μπορεί να σου πάρει πολλά χρόνια.

Πανεπιστήμια χωρίς αξιοκρατία δεν είναι δημοκρατικά

2011-07-15T20:13:00.000+03:00

Η κυβέρνηση προωθεί τη "μεταρρύθμιση" στα πανεπιστήμια μέσα στο καλοκαίρι, θέλοντας να αποδείξει ότι έχει τη δύναμη να ασκεί πολιτικές την ώρα που η οικονομία βρίσκεται σε χρεωκοπία. Πολλοί όμως ανταποκρίνονται ζητώντας να τελειώνουμε τώρα με το σπάταλο, αναξιόπιστο και πελατειακό δημόσιο πανεπιστήμιο. Η επόμενη μέρα όμως μπορεί να είναι χειρότερη και στη θέση ενός κακού δημόσιου πανεπιστημίου να έχουμε ένα κακό ιδιωτικό πανεπιστήμιο. Και πάλι θια αναρωτηθεί ένας τρίτος: Και τι πειράζει; Πειράζει, γιατί εμπεδώνεται η πεποίθηση ότι θα σπουδάζουν μόνο όσοι μπορούν (ή έχουν) και όχι όσοι θέλουν. Αν αλλάξει αυτή η βασική αρχή της δημοκρατίας, τότε η βύθιση στο κακό θα είναι ακόμα ταχύτερη.
Μόνο που στα ελληνικά πανεπιστήμια έχουμε πολύ δημοκρατία ενίοτε, αλλά δεν έχουμε καθόλου αξιοκρατία και αξιοπιστία. Μόνοι μας δηλαδή σε αυτή τη χώρα, βυθιστήκαμε στο κακό και δεν έχουμε καμιά ανάγκη κανέναν να το κάνουμε χειρότερο. Αρκεί ο εαυτός μας...

Τρέχοντας να προλάβεις (Νικιάνα ΙΙ)

2011-07-14T00:10:00.000+03:00

Τρέχοντας να προλάβεις αυτό που ένιωσες και απέφυγες να του δώσεις σημασία.
Μου λένε ότι μετά από δύο τζιν, η μπύρα θα με χαλάσει. Μπροστά από τον "Πανταζή" στην παραλία, το φεγγάρι γεμίζει γρήγορα. Τα παιδιά τέλειωσαν με το σκέιτ κι αντέχουν ακόμα...

Καλοκαίρι είναι οι αυθεντικές χειρονομίες (Νικιάνα Ι)

2011-07-12T20:45:00.000+03:00

Στο εργώδες αυτήν την ώρα λιμανάκι της Νικιάνας στη Λευκάδα, το καλοκαίρι δεν είναι παρά μία πιθανότητα. Οι άνθρωποι καλούνται να κάνουν αυτό που μπορούν σε ένα παρόν που δεν τους επιτρέπει κανένα σχέδιο για το μέλλον.
Είναι δυνατόν όλος αυτός ο κόσμος γύρω να χρεωκοπήσει; Μπορεί να σταματήσει αυτή η κίνηση της ζωής; Τι άλλαξε τόσο πολύ φέτος ώστε κάποιοι πολύ μακριά από 'δώ να σχεδιάζουν τη διάλυση της χώρας;
Στο τραπέζι έχουμε καφέδες και νερά και δύο βιβλία. Τον "Γερμανό μουτζαχεντίν" του Sansal και το παλιό, αδιάβαστο βιβλίο του Νίκου Παναγιωτόπουλου Ο Ζίγκι από το Μάρφαν, και τα δύο από τις εκδόσεις Πόλις.
Φέτος στη Νικιάνα, όλες οι καφετέριες έχουν wi-fi κι αυτό είναι μια αληθινή πρόοδος- ένα κομμάτι της ζωής μας πια είναι και το ψηφιακό μας προφίλ.
Ξέρω, ότι ο χρόνος υποτίθεται δεν μπορεί να κουβαλάει τις έγνοιες της καθημερινότητας, αν θέλει να θεωρείται ελεύθερος κι ότι στις διακοπές πρέπει "να ανακαλύπτουμε τον εαυτό μας". Δεν στέκουν όμως πια, όλα αυτά τα στερεότυπα, γιατί τα έχει διαλύσει όλα ο κερματισμός, η καταστροφή κάθε έννοιας συνοχής. Κι αυτό δεν έγινε φέτος με την κρίση, αλλά έχει πολλά χρόνια τώρα. Κρατάει καιρό ο κερματισμός του όλον, η απόκλιση του χρόνου.
Γι' αυτό και οφείλουμε στον εαυτό μας να διατηρήσουμε όποια πηγή ενότητας μας έχει απομείνει, όποια στέρεα βάση έχουμε ακόμα κάτω από τα πόδια μας.
Καλοκαίρι, είναι ο χρόνος που μας επιτρέπει μία επόμενη σκέψη, μια γενναιόφρονη χειρονομία, ένα ερωτικό χάδι, μια δυνατότητα διαπραγμάτευσης με το επέκεινα. Και οι αυθεντικές σκέψεις, τα αληθινά χάδια και οι χειρονομίες της συμπάθειας, δεν χωράνε ούτε στο life style των διακοπών, ούτε στα συνθήματα της εποχής για όλα όσα χάσαμε...

Σαν να ζεις σε ένα διαρκές μεταίχμιο...

2011-07-11T03:02:00.001+03:00

Το ανησυχητικό είναι ότι για πρώτη φορά τόσο έντονα, η περίπτωση να πάει κάτι πολύ στραβά έχει περισσότερες πιθανότητες από το να μην πάει. Σαν να ζεις σε ένα διαρκές μεταίχμιο...

Οι δημοσιογράφοι στο πλευρό των απεργών πείνας μεταναστών

2011-03-04T18:56:00.000+02:00

Δημοσιεύω το κείμενο που έστειλαν την Πέμπτη οι Έλληνες δημοσιογράφοι προς τον πρόεδρο, Φίλιππο Πετσάλνικο, και το Προεδρείο της Βουλής, για τους απεργούς πείνας μετανάστες. Κυρίως τα ονόματα έχουν σημασία κατά τη γνώμη μου γιατί είναι πολλά και αξιοπρόσεκτα. Σώζουν την τιμή της ελληνικής δημοσιογραφίας.

Αθήνα, 3/3/2011

Εμείς οι δημοσιογράφοι, που ανταποκριθήκαμε σήμερα στην πρόσκληση των μεταναστών απεργών πείνας, που βρίσκονται στο κτίριο «Υπατία», εκφράζουμε τη συμπαράστασή μας στο δίκαιο αγώνα τους αλλά και την αγωνία μας για τη ζωή των απεργών.Μπροστά στο αδιέξοδο που έχει δημιουργηθεί μετά από 38 ημέρες απεργίας πείνας και την αδιάλλακτη στάση της κυβέρνησης, ζητάμε την παρέμβαση της Βουλής των Ελλήνων ώστε να δοθεί άμεσα δίκαιη λύση στο πρόβλημα.Από την πλευρά τους, οι απεργοί πείνας μας δήλωσαν, για μία ακόμα φορά, ότι είναι έτοιμοι να προσέλθουν σε έναν εποικοδομητικό διάλογο με τις αρμόδιες Αρχές, επί τη βάση των ήδη διατυπωμένων αιτημάτων τους.Διαπιστώνοντας, ωστόσο, το διαφαινόμενο αδιέξοδο, καλούμε, έστω και την ύστατη αυτή στιγμή, τη Βουλή των Ελλήνων και εσάς προσωπικά να αναλάβετε πρωτοβουλία πριν θρηνήσουμε ανθρώπινες ζωές.Οι δημοσιογράφοι που παραβρέθηκαν στη συνέντευξη Τύπου στο κτίριο «Υπατία»
Αλεβιζοπούλου Μαρινίκη
Αλεξίου Γιάννης
Αναστασιάδης Τάσος
Ανδρουλιδάκης Γιάννης
Αργυρόπουλος Νίκος
Αυγερόπουλος Γιώργος
Βήχου Μαρίνα
Βιδάλη Νινέτα
Βίλκενς Χρύσα
Βογιατζή Βαγγελιώ
Γεράρδης Σπύρος
Γεωργούλας Μπάμπης
Γιάμαλη Νατάσσα
Γκρούη Ελένη
Δασκαλοπούλου Ντίνα
Δρόσου Ιωάννα
Ελαφρός Γιάννης
Ελληνιάδης Στέλιος
Ζαγάρας Κώστας
Ζιαμπάκας Στέργιος
Κακαουνάκη Δήμητρα
Καλαϊτζής Γιάννης
Καλαμούκης Θύμιος
Καραγιώργος Βαγγέλης
Κλαυδιανός Παύλος
Κλαυδιανού Μάγδα
Κοντογεωργίου Ειρήνη

Κοντογιώργη Μαίρη
Κουκλουμπέρης Δημήτρης
Κούλογλου Στέλιος
Κουτούφα Ευγενία
Κουτσουμπός Θόδωρος
Κουφόπουλος Βασίλης
Κριμνιώτη Πόλυ
Λαμπρίδη Φωτεινή
Λάμπρου Πάνος
Λούκα Μαρία
Λώλος Μάριος
Μαυροειδής Σταμάτης
Μιχαλοπούλου Μπούλικα
Μος Αθηνά
Μπαρσέφσκι Μάνια
Μπογιόπουλος Νίκος
Νικολόπουλος Γιάννης

Νικολόπουλος Σταμάτης
Νταβανέλος Αντώνης

Νταουντάκη Νανά
Ξυδάκης Νίκος
Παγκαλιά Ελένη
Παναγιωτόπουλος Ιάσωνας
Παπαδάκος Δημοσθένης
Παπαχρήστος Δημήτρης
Παπαχριστούδη Ματίνα
Πελεβάνη Μαριάνθη

Πετραλιά Φανή
Πολέντας Μανώλης
Πολίτη Αφροδίτη
Πραμαντιώτης Χρήστος
Ράπτη ΓιούλαΡάπτης Κώστας
Ροζάκη Ελεάννα
Σαββίδης Χάρης
Σαββόπουλος Κώστας
Σβανάς ΣωτήρηςΣιάχος Μιχάλης
Σμυρλάκης Γιάννης
Σταμούλης Δημήτρης
Τουφεξή Μιμή
Τρίκας Μιχάλης
Τρίμης Δημήτρης
Τσίγκα Τζούλυ
Τσιμπίδας Νίκος
Φίλης Νίκος
Φυλαχτού Εύη
Χατζηστεφάνου Αρης
Χριστακάκη Αλεξάνδρα
Χριστοδουλόπουλος Γιώργος
Ψαρρά Αντα
Ψαρράς Δημήτρης

Τα διόδια και οι τζαμπατζήδες στη διπλή γλώσσα της κυβέρνησης

2011-02-06T17:06:00.000+02:00

Η κυβερνητική «διπλή γλώσσα» είναι μια σταθερά του πολιτικού μας συστήματος. Όταν λένε για παράδειγμα ότι «το μαχαίρι θα φτάσει στο κόκαλο», εννοούν ότι θα εκμεταλλευτούν το γεγονός για να χτυπήσουν αν μπορέσουν τον αντίπαλο και στη συνέχεια… θα συστήσουν μια επιτροπή στη Βουλή που θα επιβεβαιώσει ότι όλα έχουν παραγραφεί ή τέλος πάντων δεν αποδεικνύονται. Θυμηθείτε: Κάποιος παρακολουθούσε τα κινητά του πρωθυπουργού και το μισό υπουργικό συμβούλιο και ουδέποτε μάθαμε το παραμικρό γι’ αυτόν.
Στη διπλή γλώσσα διαπρέπει το ΠΑΣΟΚ. Τώρα με το «κίνημα του δεν πληρώνω», από υπουργικά χείλη ακούσαμε ότι πρόκειται για τζαμπατζήδες. Είναι φανερό ότι ούτε αυτοί που είναι ενάντιοι στα διόδια είναι τζαμπατζήδες (η ίδια η κυβέρνηση άλλωστε προσπαθεί να μειώσει τα διόδια), ούτε το πιστεύει η κυβέρνηση (η οποία γνωρίζει σαφώς ότι έχει έναν πολιτικό αντίπαλο και όχι έναν κλέφτη μπροστά της).
Είναι κρίμα συνεπώς η ευκολία με την οποία πετιούνται τέτοιες φράσεις στον αέρα, που αν έχουν ένα κοινό για να περάσουν, θα πρέπει να είναι το πιο υπερσυντηρητικό και περιορισμένο της κοινής γνώμης. Οι χαρακτηρισμοί πάντως χαρακτηρίζουν πάντα αυτόν που τους λέει.
Θυμάμαι πάντως και κάποιους άλλους τζαμπατζήδες. Τους βουλευτές, τους υπουργούς και τα κομματικά στελέχη που ταξίδευαν με την πάλαι ποτέ Ολυμπιακή χωρίς να πληρώσουν και μετά «χρωστούσαν». Ή τα κομματικά συνέδρια και οι φιέστες που γίνονται με λεφτά του προϋπολογισμού, δηλαδή με τα λεφτά φορολογουμένων.
Θυμάμαι κάτι άλλους πολιτικούς που μπαίνουν τελευταία στιγμή στα διάφορα θεάματα κάθονται πρώτη σειρά, προσκεκλημένοι γαρ, και με την πρώτη ευκαιρία μιλάνε στο κινητό την ώρα της παράστασης- γιατί πάντα οι πολιτικοί είναι πολυάσχολοι.
Θυμάμαι κι άλλους, όπως τους βουλευτές που έχουν ατέλειες στα πάντα, από το βουλευτικό αυτοκίνητο μέχρι το κόστος των τηλεφώνων. Ως και υπαλλήλους μπορούν να προσλάβουν και μετά να τους διορίσουν κιόλας. Να, τώρα, κουράστηκα να δακτυλογραφώ και λέω να ζητήσω έναν βοηθώ να το κάνει για μένα. Ή πρέπει να γίνω βουλευτής πρώτα για να πάρω βοηθό; Θα το κοιτάξω…

Από τις Αποχρώσεις της Ελευθερίας 5.2.11

Μία «Μπέμπα» υπεράνω… δακρύων και λέξεων στο Πολυθέαμα

2011-02-06T17:00:00.000+02:00

Στην κατάμεστη μικρή αίθουσα του Πολυθεάματος, είδαμε το περασμένο Σάββατο την «Μπέμπα». Το κοινό καταχεικρότησε στο τέλος την Ναταλία Στυλιανού, η οποία επί μία ώρα στη σκηνή, μόνη της, απέδωσε με μια δυνατή ερμηνεία, το ρόλο που έπλασε ο Γιαννιώτης συγγραφέας Δημήτρης Τσεκούρας, ο οποίος και παρίστατο διακριτικά ανάμεσα στους θεατές.

Είναι εύλογες οι καλές κριτικές που έχει πάρει μέχρι τώρα το έργο από το ανέβασμά του στην Αθήνα. Πρόκειται για μία σύγχρονη παράσταση με ιδιαίτερο δραματουργικό ενδιαφέρον. Γιατί στο θέατρο ειδικά, δεν έχει σημασία μόνο το τι λες, αλλά και πώς το λες- αν και η φόρμα παραμένει έτσι κι αλλιώς κεντρικό ζητούμενο σε όλες τις μορφές τέχνης. Ο Τσεκούρας, καλός ποιητής και δοκιμασμένος ήδη στο θεατρικό κείμενο, γράφει για έναν ρόλο που θα μπορούσε να καταλήξει πληκτική μονολογία μιας γυναίκας σε αδιέξοδο. Κι όμως καταφέρνει και μετατρέπει την πολυφορεμένη υπαρξιακή αναζήτηση σε ένα ζωηρό έργο, γεμάτο χιούμορ και διακριτικό στοχασμό. Το όπλο του δεν είναι τόσο οι ιδέες, όσο η γλώσσα, στην οποία αποδίδει και τη μαγική, αρχετυπική δύναμη να διαμορφώνει το λόγο και κατ’ επέκταση το υποκείμενο.
Πατρίδα μας είναι η γλώσσα μας, λέει ο συγγραφέας κι όλα τα άλλα έπονται. Ειδομένη από αυτό το πρίσμα, η παράσταση καινοτομεί και προκαλεί σε κάποιες στιγμές και υψηλή θεατρική ένταση.
Η Μπέμπα, δεν είναι καταγγελία, ούτε ιδεολογικό μανιφέστο για τη θέση της γυναίκας, αλλά μια αναζήτηση του πρωταρχικού της ύπαρξης. Ο συγγραφέας φαίνεται να επικεντρώνει στο ρόλο της οικογένειας στη διαμόρφωση της συνείδησης και του χαρακτήρα, μεγαλύτερη όμως σημασία αποδίδει στη σχέση του ατόμου με τις επιθυμίες και τα απωθημένα.
Η Ναταλία Στυλιανού πετυχαίνει να ερμηνεύσει το ρόλο της ο οποίος χωρίζεται σε πολλά επεισόδια ανάλογα με την ηλικία της ηρωίδας (από την ηλικιωμένη επιστρέφει στο μωρό) καταφέρνοντας να πάρει απόσταση από τα λεγόμενα και ενισχύοντας τη γλώσσα με μια έντονη σωματικότητα. Αξιοπρόσεκτη η σκηνοθεσία που αναδεικνύει το πίσω μέρος του κειμένου και συνολικά μια θεατρική πρόταση που δύσκολα μπορεί να αφήσει κάποιον θεατή αδιάφορο, ακόμα και στα στενά καθίσματα του θεάτρου, που προϋποθέτουν και μία σωματική εγρήγορση επίσης από τη μεριά του.

Οι παραστάσεις συνεχίζονται έως Κυριακή 6 Φεβρουαρίου. Ώρες παραστάσεων: 9 το βράδυ. Γενική είσοδος: 10 ευρώ Φοιτητικό 5 ευρώ. Διάρκεια: 60’ Θέατρο Πολυθέαμα, Σικελιανού 3, τηλ. 265.100.3492, 6955416236 politheatro@yahoo.gr.

Για τον δικό μας «Κυνόδοντα»

2011-01-31T02:02:00.001+02:00

Υπάρχουν ταινίες που δύσκολα θα δω για δεύτερη φορά, γιατί δεν αντέχω τον σπαραγμό τους. Μία τέτοια είναι ο Κλέφτης Ποδηλάτων του Βιτόριο Ντε Σίκα, μια μοναδική σπουδή πάνω στη φτώχια, την πατρότητα και την κακιά μας μοίρα (που δεν είναι βέβαια μοίρα, αλλά τέλος πάντων).

Μία ταινία που δύσκολα θα ξαναδώ λοιπόν είναι ο Κυνόδοντας του Γιώργου Λάνθιμου. Γι’ αυτό και χάρηκα πολύ που είναι από χτες μέσα στις 5 υποψήφιες για το Όσκαρ ξένης ταινίας. Πρόκειται βέβαια για μοναδική τιμή για το ελληνικό σινεμά και συνολικά για τον ελληνικό πολιτισμό, μία σπάνια αναγνώριση για τη μικρή μας χώρα. Για να φανταστεί κανείς αυτή τη σημασία να θυμίσουμε ότι η πρώτη φορά που πήγαμε στα Όσκαρ σε αυτήν την κατηγορία ήταν το 1963, με την "Ηλέκτρα" του Κακογιάννη και ακολούθησαν τα "Κόκκινα φανάρια" (1964) του Βασίλη Γεωργιάδη, "Το χώμα βάφτηκε κόκκινο" (1966), του Γεωργιάδη πάλι, και η "Ιφιγένεια" (1978) του Μιχάλη Κακογιάννη. Και τα ελληνικά όσκαρ είναι επίσης λιγοστά αλλά διαλεχτά (η Παξινού, ο Χατζιδάκις, ο Γαβράς, ο Κακογιάννης με τον Ζορμπά).

Και συμβαίνει το εξής: Από τη μία μόνιμα μίζεροι, πιστεύουμε ότι μόνο σε ένα εκ των υστέρων ωραιοποιημένο παρελθόν, ο ελληνικός πολιτισμός ακτινοβολούσε, κάτι που σπάει βέβαια ο Λάνθιμος.

Από την άλλη, αυτό το απίστευτο χάλι που ζούμε με το ελληνικό life style από το ’90 μας είχε πείσει (ή προσπάθησε έστω) ότι το σινεμά είναι για γκλάμορους και κόκκινα χαλιά κι ότι διασημότητα είναι να βάζεις τα κλάματα στις απονομές των όσκαρ.

Και ήταν θυμίζω και πιο ιδεολογικά τα πράγματα γιατί στις ιλουστρασιόν σελίδες των περιοδικών και στα πρωινάδικα προσπαθούσαν να μας πείσουν και για κάτι ακόμα: Ότι το σινεμά είναι για διασκέδαση, ότι πρέπει να έχει αρχή, μέση και τέλος και ότι τέλος πάντως πρέπει να τελειώσουμε με τα κουλτουριάρικα και να το κάνουμε όπως οι Αμερικάνοι. Ε, να που τώρα έρχονται οι Αμερικάνοι και κάνουν διάσημη μια ταινία που σπάει κόκαλα, που έχει αρχή μέση και τέλος, αλλά πιστέψτε με δεν θέλετε να δείτε ούτε τη μέση ούτε το τέλος.

Αλλά υπάρχει κι ένα μυστικό: Ο Λάνθιμος σε πείθει να δεις και παρακάτω. Και σου υποβάλλει σιγά σιγά την ιδέα ότι όλα αυτά τα εξωπραγματικά (;) σε αφορούν προσωπικά, ότι μιλάει για εσένα και τη δική σου οικογένεια.

Δεν είπα ακόμα την υπόθεση, ε; Πιθανά να μην έχει και τόση σημασία. Μια οικογένεια κρατάει εσώκλειστα τα παιδιά στο σπίτι, λέγοντας ότι έξω υπάρχει μόνο το κακό. Μην προσπαθείστε να φανταστείτε τι συμβαίνει. Απλώς δείτε την ταινία.

Αλλά η ευθύνη δικιά σας, όπως ευθύνη δικιά σας και δικιά μου, είναι η καθημερινή βία που ασκούμε στην καθημερινή μας ζωή και ο άθλιος τρόπος που βυθίζουμε τη ζωή μας στο τίποτα.

Α… υπάρχει και μία άλλη ταινία που δεν ξαναβλέπω: Το «Σπιρτόκουτο» του Γιάννη Οικονομίδη. Είναι μια άλλη οπτική στο ίδιο θέμα.

Ευτυχώς μας πήραν τους Μεσογειακούς

2011-01-31T00:37:00.000+02:00

Μακράν σημαντική είδηση των ημερών είναι ότι χάσαμε τους Μεσογειακούς Αγώνες του 2013. Στη Λάρισα και το Βόλο πρέπει να διοργανωθεί ειδική τελετή ικανοποίησης αντίστοιχη με αυτές όταν αναλάβαμε τη διοργάνωση. Γιατί κάποτε πρέπει να συζητήσουμε σοβαρά τις προτεραιότητες αυτής της κοινωνίας κι αυτού του κράτους και να σταματήσουμε να τα βάζουμε όλα σε μια προκρούστεια κλίνη αντιφατικών και θολών συμφερόντων. Και δεν υπάρχει πιο θολό συμφέρον από αυτό που ονομάζουμε «εθνικό».
Καλά αυτό, που είπε ο άλλος ο λόγιος «εθνικόν είναι το αληθές», το έχουμε κάνει κομματάκια εδώ και χρόνια, αν το πιστέψαμε ποτέ. Εδώ όμως μιλάμε για συνεχείς αντιστροφές και κατακρημνίσεις στην άβυσσο του παραλόγου. Και για να το καταλάβουμε αυτό μπορούμε να απαντήσουμε στο εξής απλό ερώτημα: Θα θέλαμε ναι ή όχι σήμερα να διαθέταμε στα κρατικά ταμεία, τα λεφτά που πετάξαμε για να κάνουμε Ολυμπιακούς Αγώνες; Θα μου προκαλούσε μεγάλη απορία ένα όχι ως απάντηση.
Η κρίση είναι όντως μια ευκαιρία να σκεφτούμε εξ αρχής τι θέλουμε και τι δεν θέλουμε. Μπορεί να μην υπάρχει ασφαλής τρόπος να συναποφασίσουμε γιατί οι συλλογικότητες πάσχουν γενικά στον τόπο μας, αλλά με τη συζήτηση κάτι κοινό θα βρούμε στα θέλω μας. Όταν έχουμε σχολεία που κλείνουν όπως τα αθλητικά (και κάτι πήρε το αυτί μας και για τα μουσικά), όταν δεν υπάρχει καν ένας αθλητικός χώρος της προκοπής για να μαζέψουμε ένα Σάββατο τα παιδιά, ποιος θα έλεγε ότι είναι καλύτερο να φτιάξουμε γήπεδα για τους Μεσογειακούς; Ίσως μόνο οι κατασκευαστές των εγκαταστάσεων.
Φυσικά υπάρχουν κι άλλα πολλά παραδείγματα που θα μας επέτρεπαν να ζυγιάσουμε πιο εύκολα τα πράγματα.
Το κρίσιμο όμως ερώτημα είναι τελικά πιο υπαρξιακό από όσο νομίζουμε. Είναι τελικά θέμα ταυτότητας, του ποιοι είμαστε. Είμαστε οι διασκεδαστές της Ευρώπης; Τρύπια παπούτσια και παράτες στα γήπεδα; Είμαστε σκληρά εργαζόμενοι και χαμηλόμισθοι που έχουμε ανάγκες κρατικών δομών πρόνοιας; Είμαστε εργολάβοι που βλέπουμε μόνο μπετόν εκεί που υπάρχουν οικοσυστήματα; Είμαστε επιχειρηματίες του τουρισμού που προτείνουμε ένα διαφορετικό μοντέλο διακοπών; Πολλά μπορεί να είμαστε. Όσο όμως δεν διαλέγουμε τι θέλουμε να είμαστε και με την πολιτική μας δεν στηρίζουμε τις επιλογές μας, τότε θα είμαστε αθύρματα σε πανάκριβα κουλουάρ.

«Η Μπέμπα» του Δημήτρη Τσεκούρα στο Πολυθέαμα

2011-01-24T16:08:00.000+02:00

Στο Πολυθέαμα από τις 26 Ιανουαρίου έως 6 Φεβρουαρίου θα παρουσιάζεται ο θεατρικός μονόλογος του Δημήτρη Τσεκούρα «Η Μπέμπα», σε σκηνοθεσία Ορέστη Τάτση, σκηνικά - κοστούμια Κωνσταντίνου Ζαμάνη, μουσική - σύνθεση ήχων Θοδωρή Αμπαζή, και επιμέλεια κίνησης - βοηθό σκηνοθέτη την Πωλίνα Κρεμαστά. Ερμηνεύει η Ναταλία Στυλιανού.
Η παράσταση πρωτοπαίχτηκε την προηγούμενη άνοιξη στο Απλό Θέατρο για τρεις εβδομάδες και μετά την επιτυχία της ξαναπαρουσιάστηκε στο θέατρο Στοά από τις 8 Νοεμβρίου έως τις 11 Ιανουαρίου. Για τους συντελεστές της ήταν ένα μεγάλο στοίχημα που το κέρδισε επάξια, αφού θεωρήθηκε από τις πιο ενδιαφέρουσες παραστάσεις νέων καλλιτεχνών. Τα σχόλια του κοινού και της κριτικής ήταν ιδιαίτερα ενθαρρυντικά, δημιουργώντας μαζί με τις προσδοκίες για μελλοντικές ενδιαφέρουσες προτάσεις και αξιόλογη παρακαταθήκη.

«Μια παράσταση που αξίζει να τη γευτούν περισσότεροι απ’ όσους πρόλαβαν να τη δουν τις τρεις βδοµάδες που παίχτηκε…» (Τα Νέα, 13 /5/ 2010).

Κεντρικό θέμα η Γυναίκα. Η ιδιαίτερη γραφή του Δημήτρη Τσεκούρα, τη θέλει να ταξιδεύει μέσα στο χρόνο – ανάποδα. Με εννέα εικόνες, η καθεμία ξεχωριστή, κομβική για τη συνέχεια, ιδιαίτερη για ένα μέλλον που έχει παρέλθει, παρακολουθούμε την πορεία της.
Η πρώτη εικόνα λειτουργεί σαν αφετηρία σε ένα ταξίδι με οχτώ στάσεις όπου η ηρωίδα συναντά τον εαυτό της σε οχτώ διαφορετικές ηλικίες. Η ηλικιωμένη ξαναγίνεται η μπέμπα που ψελλίζει τις «ακατανόητες» άχρονες λέξεις της.
Η σκηνή μετατρέπεται σε ένα τοπίο γυναικείων παπουτσιών όλων των χρωμάτων, των ηλικιών, των στιλ και των εποχών. Σε αυτά τα ζευγάρια παπούτσια διακρίνουμε το βάδισμα, την κούραση, τη ζωή και την ανάγκη να ερωτευθείς, να επιβεβαιωθείς, να τη βολέψεις ή καθόλου να μην συμβιβαστείς. Σε κάθε παπούτσι υπάρχει μία εικόνα μιας άλλης ζωής. Εκεί διαστέλλονται συναισθήματα: φόβοι, ελπίδες, χαρά, λύπη και αδημονία. Εκεί διαστέλλονται ερωτήσεις.
Ο συγγραφέας, που γεννήθηκε, μεγάλωσε και σπούδασε στα Γιάννενα μετά το «Νερό γνωρίζει», έναν θεατρικό μονόλογο γραμμένο για τον άνδρα, που παρουσιάστηκε σε σκηνοθεσία Δημήτρη Καταλειφού το 2008, επανέρχεται με ένα κείμενο που σκιαγραφεί το γυναικείο ψυχισμό. Η γυναίκα. Η αιώνια μπέμπα μέσα από την αυστηρή και παράλληλα ευαίσθητη γραφή του Δημήτρη Τσεκούρα. Η γυναίκα ποιήτρια, καθώς εκείνη γεννά ή αλλιώς ποιεί τον κόσμο. Το μέρος, το κομμάτι που αναζητά την ολότητα, που περιέχει την ολότητα και τρεκλίζει στη μοναξιά. Αυτό το κομμάτι γένους θηλυκού που μπορεί να περικλείει, να υποδέχεται και να ενίσταται στον καλεσμένο. Η γυναίκα, αυτό το ον που δε σταματά να ζητά, να αναζητά, αχόρταγη και αστείρευτη. Μία συνεχής διερώτηση, καθώς ο χρόνος κυλά. Μέσα από οχτώ εικόνες ο συγγραφέας μας ταξιδεύει σε μία ζωή, ζωή που κυλά σαν μπάλα στο διηνεκές με ώθηση τις ερωτήσεις που αυτή θέτει.

«..Η παράσταση έχει ιδέες, πατήματα, εσωτερική κλιμάκωση και ένα θάμπος από τη συσσωρευμένη αγωνία του ποιητή να μιλήσει για το ανείπωτο. Μια ελεγεία για τη γυναίκα - μήτρα και τροφοδότρα της ζωής, με το αίμα και το γάλα της…Όταν η «μπέμπα» παίζει στο τέλος της παράστασης με το δάχτυλό της, η σκηνή γεμίζει με αληθινή χάρη. Όπως κάθε «μπέμπα» πριν μιλήσει, «παίζει» με το σχήμα των λέξεων.» (Ελευθεροτυπία 17/4/2010)

Η Μπέμπα θα παίζεται από Τετάρτη 26 Ιανουαρίου για δύο εβδομάδες στο Πολυθέαμα (εκτός Δευτέρας και Τρίτης - Ώρες παραστάσεων: 9.00 μ.μ. Γενκή είσοδος: 10 ευρώ,διάρκεια: 60’. Σκηνοθεσία Ορέστης Τάτσης, με τη Ναταλία Στυλιανού.
Θέατρο Πολυθέαμα, Σικελιανού 3, Ιωάννινα, τηλ. 265.100.3492, 6955416236 politheatro@yahoo.gr.

Μια ευρωπαϊκή διάκριση για ρεπορτάζ Υγείας... για μένα

2011-01-01T16:14:00.001+02:00

Για το βραβείο δημοσιογραφίας που πήρα διαβάστε μια μικρή ανακοίνωση που έβγαλα.

Την Τρίτη 30 Νοεμβρίου απονεμήθηκαν στις Βρυξέλλες τα Ευρωπαϊκά Βραβεία Δημοσιογραφίας για θέματα Υγείας 2010, στους 27 νικητές από κάθε χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Την Ελλάδα εκπροσώπησε ο δημοσιογράφος της εφημερίδας των Ιωαννίνων «Ελευθερία» Φιλήμων Καραμήτσος.
Στον διαγωνισμό έγιναν δεκτά 745 άρθρα που υπέβαλαν 438 δημοσιογράφοι από όλες τις χώρες της ΕΕ. Κάθε εθνική επιτροπή επέλεξε έναν υποψήφιο από κάθε χώρα, ενώ από την κριτική επιτροπή της ΕΕ δόθηκαν τρία πανευρωπαϊκά βραβεία.
Οι νικητές του διαγωνισμού για το 2010 είναι από την Ιταλία ο Gianluca Ferraris και η Ilaria Molinari για το άρθρο τους "Πουλώντας ελπίδα» που δημοσιεύθηκε στο ιταλικό περιοδικό Panorama. Τη δεύτερη θέση κατέλαβε από την Τσεχία η Lucie Hášová Truhelková για το άρθρο της "Μάχες για ένα όργανο που δημοσιεύθηκε στο τσέχικο περιοδικό "MF Plus", ενώ τρίτη ήλθε η ομάδα των Δανών Kasper Krogh, Morten Crone, Line Holm Nielsen και Jesper Woldenhof για το άρθρο "Η μεγάλη αποτυχία» που δημοσιεύθηκε στη δανέζικη εφημερίδα "Berlingske Tidende".
Ο Φιλήμονας Καραμήτσος δημοσίευσε τον Μάρτιο του 2010 στην «Ελευθερία» το άρθρο που είχε τίτλο «Με το παράδειγμα εκείνων που αντέχουν», μία εκ των έσω ματιά στον κόσμο των ασθενών, ιδιαίτερα των νέων και των παιδιών που χρειάζονται μεταμόσχευση μυελού των οστών, αναδεικνύοντας τρία παραδείγματα: Της νέας γυναίκας που έκανε μεταμόσχευση, της γυναίκας – δότριας και του γιατρού.
Η απονομή του Ευρωπαϊκού Βραβείου Δημοσιογραφίας για Θέματα Υγείας 2010 είναι μια πρωτοβουλία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής που έχει σκοπό να ενθαρρύνει τη δημοσιογραφία υψηλού επιπέδου, η οποία ευαισθητοποιεί το κοινό σε θέματα που σχετίζονται με την υγειονομική περίθαλψη και τα δικαιώματα των ασθενών.
Εντάσσεται στο πλαίσιο της εκστρατείας "Η Ευρώπη για τους ασθενείς" που δίνει ιδιαίτερη έμφαση σε 11 πρωτοβουλίες στον τομέα της υγείας, με έναν κοινό στόχο: καλύτερη υγειονομική περίθαλψη για όλους στην Ευρώπη.
Το βραβείο απονέμεται σε δημοσιογράφους οι οποίοι συμβάλλουν καθοριστικά ώστε το κοινό να κατανοήσει καλύτερα διάφορα θέματα υγείας και των οποίων το έργο αντανακλά τις προσδοκίες και τους προβληματισμούς τόσο των ασθενών όσο και των απασχολουμένων στον χώρο της υγείας.
Επιπλέον, το βραβείο απονέμεται μέσα σε πνεύμα σεβασμού της ελευθερίας και της πολυφωνίας των ΜΜΕ και στο πλαίσιο της επιθυμίας της Επιτροπής να βελτιώσει την επικοινωνία μεταξύ των ευρωπαϊκών θεσμικών οργάνων και των Ευρωπαίων πολιτών.
Στις Βρυξέλλες, οι δημοσιογράφοι από όλες τις χώρες και οι εκδότες τους που είχαν επίσης προσκληθεί, παρακολούθησαν ένα ολοήμερο σεμινάριο πάνω σε θέματα Δημόσιας Υγείας στην ΕΕ.
Τις εργασίες του σεμιναρίου επισκέφτηκε και ο Επίτροπος Υγείας Τζον Ντάλι ο οποίος συνομίλησε με τους δημοσιογράφους.
Η ημέρα ολοκληρώθηκε με την τελετή απονομής των βραβείων.
Η Paola Testori Coggi, Γενική Διευθύντρια Υγείας και τους Καταναλωτών, που απένειμε και τα βραβεία, σημείωσε στην ομιλία της: «Οι πολιτικές και πρωτοβουλίες της Επιτροπής στον τομέα της υγείας έχουν άμεσο αντίκτυπο στους Ευρωπαίους πολίτες, τις οικογένειες και τους φίλους τους. Θεωρώ τους δημοσιογράφους που ασχολούνται με θέματα υγείας ως εταίρους μας στην ενημέρωση του κοινού και στην ευαισθητοποίησή του σε σημαντικά θέματα υγείας. Η σωστή δημοσιογραφία μπορεί να αλλάξει αντιλήψεις και να ωθήσει τους πολίτες στη δράση. Με το βραβείο αυτό, έχω την τιμή να αναγνωρίσω δημοσίως και να επιβραβεύσω μια τόσο υψηλού επιπέδου δημοσιογραφία».

Για το βραβείο υπάρχει η διεύθυνση http://ec.europa.eu/health-eu/journalist_prize/2010, όπου μπορεί να βρει κανείς και όλα τα άρθρα. Το άρθρο από το δικό μου αρχείο στο pdf της σελίδας εδώ.
Για την καμπάνια "Η Ευρώπη για τους ασθενείς" η διεύθυνση http://ec.europa.eu/health-eu/europe_for_patients, περιέχει πλούσιο υλικό και πληροφορίες.

Το Σύμπαν της Ρωσικής Πρωτοπορίας στη Θεσσαλονίκη

2010-12-08T18:13:00.000+02:00

Ιβάν Κουντρασιέφ

Εκ του δελτίου τύπου και μέχρι να πάμε...

«Το Σύμπαν της Ρωσικής Πρωτοπορίας: Τέχνη και Εξερεύνηση του Διαστήματος, 1900-1930» είναι η έκθεση που ξεκινάει στις 10 Δεκεμβρίου και ολοκληρώνεται στις 27 Μαρτίου 2011, στο Κρατικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης στη Μονή Λαζαριστών στη Θεσσαλονίκη.
Σ’ ένα ταξίδι στο διάστημα συμμετέχει η Συλλογή Κωστάκη του Κρατικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης με την έκθεση «Το Σύμπαν της Ρωσικής Πρωτοπορίας: Τέχνη και Εξερεύνηση του Διαστήματος, 1900 - 1930». Η έκθεση διοργανώθηκε μετά από πρωτοβουλία του Ιδρύματος Μποτίν (Fundación Botín), παρέμεινε στην Ισπανία στον εκθεσιακό χώρο του Ιδρύματος στην πόλη Σανταντέρ, της βόρειας Ισπανίας το διάστημα 24 Ιουνίου-19 Σεπτεμβρίου και θα φιλοξενηθεί στη Θεσσαλονίκη, στο Κρατικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης στη Μονή Λαζαριστών από τις 10 Δεκεμβρίου 2010 έως τις 27 Μαρτίου 2011.
Η έκθεση βασίζεται σε έργα καλλιτεχνών της Συλλογής Κωστάκη. Συμμετέχουν ακόμα με δάνεια έργων των συλλογών τους η Εθνική Βιβλιοθήκη της Ρωσίας, το Ρωσικό Μουσείο Ενόπλων Δυνάμεων, τα περιφερειακά ρωσικά Μουσεία Καλών Τεχνών των πόλεων Τούλα και Τβερ, η γκαλερί Μπαρμπαριάν της Ζυρίχης, το Ίδρυμα Μποτίν του Σανταντέρ, ενώ δανείζουν έργα των ιδιωτικών συλλογών τους η κα Αλίκη Κωστάκη (Αθήνα) και ο κ. Βλαντίμιρ Τσαρενκόφ (Λονδίνο). Με έργα του συμμετέχουν επίσης οι σύγχρονοι Ρώσοι καλλιτέχνες Φραντσίσκο Ινφάντε και Νόνα Γκοριούνοβα.
Στην έκθεση παρουσιάζεται μεταξύ άλλων ο περίφημος πίνακας του Βασίλι Καντίνσκι «Μουσική Οβερτούρα - Βιολετί Αιχμή» που ταξίδεψε ως τη Θεσσαλονίκη από το Μουσείο Καλών Τεχνών της ρωσικής πόλης Τούλα.
Η έκθεση διερευνά τη στενή σχέση ανάμεσα στην τέχνη και την επιστήμη στη Ρωσία πριν και μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση του 1917. Η ιδέα για ένα ταξίδι στο διάστημα είχε συνεπάρει πολλούς καλλιτέχνες της ρωσικής πρωτοπορίας, όπως τον Β. Καντίνσκι, τον Β. Τάτλιν, τον Κ. Μαλέβιτς, τον Σ. Νικρίτιν, τον Α. Ρότσενκο και τον Γκ. Κλούτσις. Ο Τάτλιν ασχολήθηκε με την έννοια της πτήσης και ο Καντίνσκι με τον ήχο του διαστήματος. Ο Μαλέβιτς αναπαριστούσε τους πλανήτες στους μη-αντικειμενικούς πίνακές τους, ενώ ο Νικρίτιν φιλοτέχνησε τα πρώτα zeppelins. Ο Ρότσενκο εμπνεύστηκε από την τροχιά των πλανητών και ο Κλούτσις φαντάστηκε και ζωγράφισε την εποίκισή τους. Στο πλαίσιο της έκθεσης θα παρουσιαστούν επίσης ταινίες, animation και ντοκιμαντέρ με θέμα την κατάκτηση του διαστήματος, ενώ θα πραγματοποιηθούν ξεναγήσεις και οργανωμένα εκπαιδευτικά προγράμματα για όλες τις βαθμίδες εκπαίδευσης.
Η διευθύντρια του Κ.Μ.Σ.Τ. Μαρία Τσαντσάνογλου διευκρινίζει: "Πρόκειται για μια έκθεση που εξετάζει το διάστημα από διαφορετικές οπτικές γωνίες ταυτόχρονα: από την πλευρά της επιστήμης, της αισθητικής, της οντολογίας, της μεταφυσικής. Αυτό που είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον στην έκθεση είναι αφενός η εμφανής σύγκλιση επιστήμης και τέχνης στην εποχή της ρωσικής πρωτοπορίας και αφετέρου η έμπρακτη απόδειξη ότι αυτό που φαντάζει ουτοπικό και ποιητικό μπορεί τελικά να υλοποιηθεί και να αλλάξει ριζικά τη ζωή των ανθρώπων. Η μεταφυσική αισθητική θεωρία του σουπρεματισμού από τον Μαλέβιτς ως την τέχνη που καταγράφει και ερμηνεύει το σύμπαν και η ουτοπική φιλοσοφική θεωρία για την αποίκιση πλανητών του Φιόντοροφ βρίσκουν την πραγμάτωσή τους στους πρώτους πυραύλους που σχεδίασε ο μηχανικός Τσιολκόφσκι".
Με την έκθεση αυτή συνεχίζονται οι συνεργασίες και οι συμπαραγωγές του Κ.Μ.Σ.Τ. με τα μεγαλύτερα μουσεία της Ευρώπης στη βάση της Συλλογής Κωστάκη, η οποία ως το 2013 θα ταξιδέψει στην Ισπανία, τη Γαλλία, την Αγγλία, την Ολλανδία, τη Δανία, την Ιταλία, τη Γερμανία και αλλού.
Επιμελητές της έκθεσης είναι η διευθύντρια του Κ.Μ.Σ.Τ. Μαρία Τσαντσάνογλου, ο καθηγητής του USC του Λος Άντζελες John E. Bowlt και η καθηγήτρια του Πανεπιστημίου Ανατολικών Σπουδών της Νάπολι, Nicoletta Misler. Η έκθεση είναι συμπαραγωγή με το Fundación Botín του Σανταντέρ.
Ο κατάλογος της έκθεσης περιέχει εκτενές εισαγωγικό κείμενο των επιμελητών καθώς και άρθρα ιστορικών τέχνης, φιλόσοφων και αστρονόμων.

Καμιά μπύρα δεν πίνεται αργά

2010-12-06T00:22:00.000+02:00

Καμιά μπύρα δεν πίνεται αργά. Ούτε καν μια βέλγικη Τrappistes ή μια Guinness. Απορώ με κάποιον που πίνει αργά μια μπύρα. Τι να στοχαστείς με μια μπύρα; Την ευχαρίστηση μόνο προσδοκάς κι ίσως μια σμπρωξιά στον εγκέφαλο κάποια στιγμή μετά το τελευταίο ποτήρι...

Μία ψήφος κόντρα στα πλαίσια

2010-11-16T16:53:00.000+02:00

Από ένα email που έστειλα σε δύο φίλες που ψήφισαν... αποχή και Λαϊκή Συσπείρωση

Το προβληματάκι που διαπιστώθηκε σε αυτές τις εκλογές ήταν ότι πολύς κόσμος δεν ήθελε να ψηφίσει οτιδήποτε θυμίζει πλαίσιο (κόμμα, παράταξη κλπ). Έτσι η αποχή στην Αθήνα έφτασε στο 70%. Η απάντηση σε αυτό ήταν ένα βαρύ πλαίσιο, το ΚΚΕ (ή το ΝΑΡ) που τιμήθηκαν με αύξηση του ποσοστού τους. Είναι αξιοπερίεργο πώς ο Στάλιν ζει ακόμα στην Ελλάδα. Τα μικρότερα πλαισιάκια (τύπου ΣΥΡΙΖΑ, Οικολόγων κλπ) ψιλοεπιβίωσαν όσο είχαν κανέναν σοβαρό άνθρωπο (όπως η Πορτάλιου στην Αθήνα), αλλά πλήρωσαν επίσης το τίμημα της αλήθειας (τους) που προσπαθούν να επιβάλλουν στους αποκάτω (στην Ελλάδα οι πολιτικοί μονίμως αποκαλύπτουν την αλήθεια στους αδαείς που δεν την ξέρουν).
Το δύσκολο όμως είναι: Να είσαι ενεργός πολίτης, να συμμετέχεις, να συγχρονίζεσαι με ό,τι γίνεται στον κόσμο, να ικανοποιείς τις προσωπικές σου ανάγκες και να εγγυάσαι την ασφάλεια όσων βρίσκονται γύρω σου. Πολλά ε... Ως και ανέφτικτα, ταυτόχρονα.
Αλλά με το να γίνω αναχωρητής και καλόγερος (με όποια ηθική συνοδεύεται αυτό) εγώ δεν συμβιβάζομαι κι αυτό πάει στο ότι δεν πρόκειται να ψηφίσω κάποιον που μου λέει δώσμου την ψήφο σου κι εγώ θα είμαι για σένα. Προτιμώ να είμαι εγώ για μένα...
Από 'κει και πέρα και οι εκλογές μας θυμίζουν ότι κατά βάση ζούμε με τις αντιφάσεις μας. Το βράδυ της Κυριακής γύρισα σπίτι από τη δουλειά στις 12.30, χάρηκα με τον Καμίνη (λιγότερο με τον Μπουτάρη), χάρηκα με τον νέο δήμαρχο στα Γιάννενα, τους φίλους και συντρόφους τους εκλέξαμε επίσης την περασμένη Κυριακή για πρώτη φορά μετά απο καιρό στα δημοτικά συμβούλια, σκέφτηκα ότι πρέπει κάπου κάπου να αναγνωρίζουμε κι εμείς τους εαυτούς μας στον δημόσιο χώρο και να νιώθουμε και κομμάτι ενός μεγαλύτερου "εμείς". Και κοιμήθηκα... Από χτες όλα αυτά είχαν τελειώσει...

Τα «Ψέματα και τα μάτια» του Μιχάλη Σπέγγου ανεβαίνουν στην Αθήνα

2010-09-27T00:26:00.000+03:00

Το ψάχνει από πέρυσι ο Μιχάλης Σπέγγος να ανεβάσει ένα θεατρικό του και τα κατάφερε. Το θεατρικό του κείμενο, «Τα ψέματα και τα μάτια» κάνει πρεμιέρα τη Δευτέρα, 25 Οκτωβρίου στις 9 το βράδυ στο Θέατρο Ράγες στην Αθήνα (Κωνσταντινουπόλεως 82, Γκάζι). Θα παίζεται κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 9μμ έως και τις 7 Δεκεμβρίου σε μια παράσταση που διαρκεί 70΄ (τιμή εισιτηρίου: 15 ευρώ, φοιτητικό 10 ευρώ).
Ένα παράνομο ζευγάρι, δεν είναι πάντα αυτό που φαίνεται. Απόψε θα ειπωθούν όλα εκτός από την αλήθεια. Εσείς, πόσες φορές ερωτευτήκατε; Στο ερώτημα απαντούν οι ηθοποιοί: Δημήτρης Πλειώνης, Αννίτα Καπουσίζη, Μάρκος Σαρρής.
Σκηνοθεσία: Ζωή Ξανθοπούλου, φωτισμοί: Σοφία Αλεξιάδου, φωτογράφος: Παντελής Πραβλής, υπεύθυνος προβολής: Αντώνης Κοκολάκης
Παραγωγή: Αθηναϊκή Μυθοποιία.

Ο Μιχάλης Σπέγγος ξέρει να γράφει ιστορίες και χαιρόμαστε που ενδιαφέρεται και για το θέατρο. Να είμαστε εκεί

Η ομίχλη έπεσε νωρίς στην Οδησσό του Γιάννη Καραγιάννη

2010-09-19T19:39:00.000+03:00

Τη Δευτέρα το βράδυ, στις 7 στο Πολυθέαμα, οι εκδόσεις ΚΨΜ, παρουσιάζουν του βιβλίο του Γιάννη Καραγιάννη "Η ομίχλη έπεσε νωρίς στην Οδησσό".
Για το βιβλίο θα μιλήσουν οι: Βασίλης Μουλόπουλος, δημοσιογράφος - βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ (διαβάστε σήμερα στην Εποχή μία καλή συνέντευξή του), Γιάννης Παπαδημητρίου, δικηγόρος και υποψήφιος περιφερειάρχης του ΣΥΡΙΖΑ στην Ήπειρο, ο Αλέκος Λύτρας, γραφίστας. Θα συντονίσω εγώ.
Ο Γιάννης Καραγιάννης είναι φίλος και σύντροφος. Ζει στα Γιάννενα. Οι εμπειρίες του από τα ταξίδια στην Ανατολική Ευρώπη ως οικονομολόγος του άνοιξαν κι ένα δρόμο για τη λογοτεχνία.

Ψυχραιμία, απλώς απαγορεύτηκε το κάπνισμα στο γραφείο

2010-09-06T02:04:00.000+03:00

Δεν κάπνισα ποτέ, ούτε πήρα καμιά ουσία. Είναι σίγουρα και θέμα γονιδιακό τουλάχιστον για τη χρήση ναρκωτικών ουσιών, ενώ μια δεκαετία αθλητισμού μετά τα 12 σε βάζει είναι αλήθεια σε έναν κόσμο που το τσιγάρο δεν είναι και τόσο δημοφιλές. Παρ’ όλα αυτά μην κάνουμε πως δεν καταλαβαίνουμε. Ο ρόλος των ουσιών ιστορικά στις κοινωνίες είναι καταγεγραμμένος και εντός πλαισίου συχνά- άλλοτε όχι. Είναι βέβαιο ότι η Πυθία δεν έπινε μόνο νερό για να δώσει τους χρησμούς της, αλλά και επειδή ίσως δεν έκανε υγιεινή ζωή, να ήταν έτσι και οι χρησμοί της.
Η συζήτηση για το κάπνισμα κρατάει μια πενταετία τώρα, άρχισε όμως να εντάσσεται στο δημόσιο λόγο περίπου στα μέσα του ’80. Όταν δηλαδή έγινε σαφές και στην πιο απομακρυσμένη…συνείδηση, ότι ο καρκίνος του πνεύμονα δεν προέρχεται από τη μοίρα ή το θέλημα του θεού, αλλά και από το κάπνισμα. Για να μην επαναλαμβάνουμε ξανά αυτή τη ρητορική, αλλά και για να μην υποκύπτουμε σε εύκολες ηθικολογίες που γοητεύουν τα εύκολα μυαλά, το θέμα με το τσιγάρο είναι απλό: Έχει πολλές πιθανότητες να σκοτώσει αυτόν που καπνίζει και πολλές επίσης αυτόν που στέκει δίπλα στον καπνιστή.
Τα κράτη συνυπολόγισαν επίσης (και το ομολογούν δημόσια) ότι το κόστος του συστήματος Υγείας στην αντιμετώπιση των ασθενειών που προκαλούνται από το κάπνισμα είναι μεγάλο. Στις κοινωνίες μας που όλα έχουν γίνει αριθμοί και η εξατομικευμένη σχέση με το δημόσιο συμφέρον θεσμοποιείται, ο φορολογούμενος που δεν καπνίζει, δικαιούται να διαμαρτύρεται για τους φόρους του που πηγαίνουν στη θεραπεία καπνιστών και όχι για παράδειγμα στην έρευνα για τις λευχαιμίες των παιδιών.
Η πραγματικότητα όμως δεν είναι μόνο αριθμοί. Οφείλουμε να ισορροπήσουμε το δημόσιο συμφέρον με το ατομικό δικαίωμα στην αυτοκαταστροφή. Η ζωή δεν μπορεί να είναι μόνο απαγορεύσεις. Ποτέ άλλωστε δεν ήταν μόνο απαγορεύσεις. Το κράτος που εξουσιάζει και η Βουλή που νομοθετεί, οφείλουν να βρουν εκείνη τη λεπτή γραμμή που χωρίζει το έγκλημα από το πάθος.
Γιατί, ας μην υπερβάλλουμε, ο καπνιστής δεν είναι εγκληματίας, απλώς πρέπει να καταλάβει ότι πρέπει να βρει το χώρο του για να ικανοποιήσει την ανάγκη του για τσιγάρο. Και να σέβεται το χώρο και των άλλων. Υπό αυτήν την έννοια, η απαγόρευση είναι σωστή. Θα κερδίσει όμως μόνο αν πείσει για την ορθότητά της.

Υποσημείωση 1: Δεν θα σταματήσουν οι άνθρωποι να καπνίζουν. Ούτε θα πρέπει πρώτη η Ελλάδα να τρέξει να καταστρέψει την όποια παραγωγή της σε καπνό, που έχει απομείνει. Δεν είναι καιρός για οικονομικές «αυτοκτονίες».

Υποσημείωση 2: Η συνήθης βλακεία των καπνιστών τους οδηγεί πάλι στην μεμψιμοιρία περί τέλους του τσιγάρου, σε αφιερώματα στην ιστορία του καπνίσματος, σε δοξασίες για τις επιθυμίες, στον Μπόγκαρτ και στο ένα τσιγάρο μετά (στο σεξ). Ησυχάστε. Για τον δημόσιο χώρο μιλάμε (ακόμα). Στον ιδιωτικό κάντε ό,τι θέλετε. Και κατ' αρχήν κοιτάξτε να τον προστατέψτε.

Η μέρα να βγει...

2010-09-03T02:29:00.000+03:00

Σε μία μόνιμη κατάσταση επανεκκίνησης, το μέλλον μετατρέπεται σε ένα δεσμευμένο πεδίο ευχών... "αν θα μπορούσα ποτέ"... Ποτέ όμως δεν θα μπορέσεις, ποτέ δεν θα γίνουν αυτά που ονειρεύεσαι, γιατί τα όνειρά σου είναι απαλλοτριωμένα, ενέχυρο στην υπόσχεση ότι θα ξυπνήσεις πάλι αύριο το πρωί.
Η μέρα να βγει, είναι πλέον το σχέδιο...

Ας φτιάξουμε συνεταιρισμούς αντί να ευαγγελιζόμαστε την επιστροφή στο κράτος

2010-09-02T02:08:00.000+03:00

Πάντα μπορεί να βρεθεί κάτι πέρα από το πλακόστρωτο

Η αριστερά ψελίζει την επιστροφή στο κράτος. Προφανώς εννοεί ένα καλό, λειτουργικό και αποτελεσματικό κράτος, το οποίο φυσικά δεν μπορεί να υπάρξει μόνο διά της επίκλησής του. Κατά πάσα πιθανότητα υπάρχει μόνο στη φαντασία της. Η εμπειρία άλλωστε από το μέχρι σήμερα ελληνικό κράτος δείχνει ότι ο κρατισμός μόνο ως ηθικολογικό ανάχωμα στην πλήρη καταστροφή του κόσμου μπορεί να λειτουργήσει.

Επιστροφή στο κράτος είναι σίγουρο ότι πρέπει να υπάρξει. Η ενέργεια, το νερό, η παιδεία, η υγεία, θα καταρρεύσουν χωρίς την κρατική υποστήριξη. Δεν έχει τόσο σημασία στην παρούσα φάση, αν ένα κομμάτι τους θα ανήκει στον ιδιωτικό τομέα, όσο το να αποκτήσει την ηγεμονία το κράτος και το δημόσιο συμφέρον. Η αγορά μπορεί να συνυπάρξει με τον δημόσιο έλεγχο και την κρατική - εθνική παραγωγή.

Όμως πρέπει να δουλέψουμε μία νέα αντίληψη κόντρα στις παρωχημένες ιδέες της αριστεράς για το "καλό" κράτος και τις απιθανότητες μιας κάποιας δεξιάς στο ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ για το "καθόλου" κράτος.

Είναι καιρός να δοκιμάσουμε τους συνεταιρισμούς και τη συνεργατικότητα.

Παραδείγματα: Με την κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων, θα είναι αδύνατο να ζητάμε εγγύηση ελάχιστου μισθού και ασφαλιστικά δικαιώματα. Αντί όμως να αφήσουμε τις καθαρίστριες ή τις νοσοκόμες στα χέρια των εταιριών που τις υπεραπασχολούν υποαμοίβοντάς τες, ας τις βοηθήσουμε να φτιάξουν οι ίδιες εργολαβίες και να παίρνουν τις δουλειές. Το κράτος μπορεί να δώσει κίνητρα στις υπηρεσίες που θα συνεργάζονται με τέτοιες εργολαβίες ελεύθερων εργαζομένων εργατριών.

Οι γυναίκες που ήδη φτιάχνουν σε συνεταιρισμούς πίτες και γλυκά, καταφέρνουν και μπαίνουν στην τοπική αγορά.

Αντί να ζητάνε στα χωριά να φύγουν οι εταιρίες με τα φωτοβολταϊκά ή τις ανεμογεννήτριες ας φτιάξουν δικές τους εταιρίες και να πουλάνε το ρεύμα στο κράτος.

Κι αντί να κλαίγονται οι αγρότες για τις εισαγωγές ας στήσουν δικέ τους λαϊκές με καλύτερα προϊόντα από τα εισαγόμενα (αυτό το είχε πει πρώτος ο Περικλής Κοροβέσης).

Ας κάνουμε επιτέλους πολιτική, ας χρησιμοποιήσουμε την πραγματικότητα υπέρ μας κι ας φτιάξουμε τα πρώτα βήματα ενός όλον, για το οποίο μόνο συζητάμε.

Την ίδια ώρα οι άλλοι βγάζουν λεφτά από την καταστροφή του πλανήτη - ένα κείμενο στην Εποχή από τη Ναόμι Κλάιν, πολύ καλή επιλογή από μια αριστερά που παραμένει γειωμένη. Προσέξτε πως η Κλάιν ταξιδεύει η ίδια εκεί που υπάρχει πρόβλημα. Γνωρίζει δηλαδή εκ των έσω την πραγματικότητα.

Το καλοκαίρι έχει γίνει μια φαντασίωση του χρόνου που θα μπορούσε να υπάρχει

2010-08-10T00:41:00.001+03:00

Κάποια στιγμή ξαναβρήκα τα βήματα. Ήταν σαν να άλλαζα ξανά γραμματοσειρά... επέστρεφα στο οικείο. Αλλά ο κόσμος είχε αλλάξει, εγώ είχα αλλάξει. Κι όσα πριν νόμιζα ότι ήθελα, τώρα δεν μου έφταναν.
Τα βράδια μετά τη δουλειά, περπατάω στο δρόμο. Είναι σκοτεινά.Ακόμα και η κυρία που είναι πάντα στο μπαλκόνι, λείπει... θα βρήκε κάποιο άλλο μπαλκόνι.
Έχω οδηγίες ποτίσματος για δύο σπίτια, συν το δικό μου... φαντάζομαι ότι δεν θα τις ξεχάσω.Μου είπαν να πιάσω το χώμα για να δω αν θέλει νερό, αλλά το χώμα δεν έμαθα ποτέ να το δοκιμάζω.Χώμα... Κάποτε θα είναι λέξη από την επιστημονική φαντασία.Μιλάω στα τηλέφωνα με αυτούς που λείπουν, αλλά υποψιάζομαι μόνο τη ζωή τους. Ο γιος μας μου είπε η Ελένη, παίζει σήμερα για πρώτη φορά με τα μεγάλα παιδιά. Πώς να 'μουνα να το το κρυφοκοιτούσα αυτό...
Το καλοκαίρι είναι μια προσδοκία ότι υπάρχει χρόνος, ότι έχουμε ακόμα περιθώριο...

Η άμμος στον Χαλικούνα στην Κέρκυρα. Και πέρα 'κεί τίποτα...

Αστρονομική παρατήρηση στο Καλέντζι Ιωαννίνων

2010-07-28T11:31:00.001+03:00

Τι ωραία ιδέα. Mακάρι να μην βρέχει και να μην έχει σύννεφα γιατί μας έπρηξε ο καιρός φέτος: Ο Σύλλογος Ερασιτεχνικής Αστρονομίας Ιωαννίνων και ο Ορειβατικός Σύλλογος Καλεντζίου οργανώνουν βραδιά αστρονομικής παρατήρησης με τηλεσκόπια την Παρασκευή 30 Ιουλίου, στις 21:30 στο Καλέντζι Ιωαννίνων,(μισή ώρα είναι, στο δρόμο για τα Τζουμέρκα, δεν είναι μακριά) στον προαύλιο χώρο του Δημαρχείου. Η εκδήλωση είναι δωρεάν και ανοιχτή στο κοινό.

Σχετικές αναρτήσεις στο διαδίκτυο εδώ κι εδώ.

Ένα τραγούδι για τον Αργύρη, ένα καλό ντοκιμαντέρ

2010-07-27T03:15:00.000+03:00

Μπόρεσα και είδα ολόκληρο το ωραίο ντοκιμαντέρ "Ένα τραγούδι για τον Αργύρη" μία ταινία του Stefan Haupt από το Doc on Air της ΕΡΤ (εδώ) που τέλειωσε πριν από λίγο. Η ιστορία του Αργύρη που στα τέσσερα χρόνια του είδε τους Γερμανούς να σφάζουν τους γονείς του κι άλλους 30 συγγενείς του στο Δίστομο. Η ζωή του στη συνέχεια είναι αξιοθαύμαστη, σαν να έζησε δύο και τρεις ζωές.

Η ταινία κρατάει αρκετά σε φιλμικό χρόνο και κάποιες στιγμές δείχνει μια αμηχανία για το προς τα πού θα πρέπει να κατευθυνθεί. |Συνταρακτική η σκηνή που η ξαδέρφη του περιγράφει τις δολοφονίες των δικών της γονιών.

Η ταινία δεν είναι μελοδραματική, αντίθετα στο μεγαλύτερο μέρος της είναι "ψυχρή", αποστασιοποιημένη σχεδόν. Δείχνει όμως εύγλωτα πως οι σφαγές των Γερμανών στην Ελλάδα ήταν δολοφονίες και όχι εγκλήματα πολέμου- όπως πολλοί "αναθεωρητές" στην Ελλάδα, έχουν αρχίσει να ψιλοδιαδίδουν παρουσιάζοντας την Κατοχή ως δήθεν μέρος του διεθνούς "Ψυχρού Πολέμου". Επιπλέον, αποδεικνύει με απλό τρόπο το δίκαιο του αιτήματος για γερμανικές αποζημιώσεις (θέμα που περιφρονούν εσχάτως οι εγχώριοι απολογητές των μονοδρόμων του ΔΝΤ). Η πορεία της ζωής της αδερφής του Αργύρη από το 1944 ως σήμερα σε ιδρύματα, είναι ενδεικτική του πλήγματος που κατάφερε η ναζιστική Κατοχή.

Δείτε το οπωσδήποτε σε dvd και για το τι σημαίνει μια καλή δημοσιογραφική έρευνα, πέρα από μια καλή ταινία.

Φέτος είναι κακοί και οι... εξωγήινοι

2010-07-12T02:27:00.000+03:00

Στην "Επαφή" που μόλις ξανάδα στο Star, η Τζόντι Φόστερ είναι ιδανική σε ένα ακόμα ρόλο που συνδυάζει το εύθραυστο πρόσωπο και την αγωνία στα μάτια με την εσωτερική δύναμη και την πίστη στο βλέμμα. Παίζει τον ίδιο ρόλο σε πολλές εκδοχές, πολλές δεκαετίες τώρα.

Το ενδιαφέρον στο φινάλε της ταινίας είναι ότι η ίδια δηλώνει άθεη επί της ουσίας και πιστή μόνο στην επιστημονική απόδειξη, αλλά όταν θα της ζητήσουν αποδείξεις για την επαφή που είχε με τους εξωγήινους, θα δηλώσει την πίστη της σε ό,τι η ίδια ένιωσε και έμαθε και όχι στο τι κατέγραψαν οι μετρήσεις.

Στον πραγματικό κόσμο τώρα, μετά από μια μεγάλη περίοδο που αναζητούσαμε σήματα από "εκεί έξω" πιστεύοντας στην αξία μιας αληθινής επαφής με προηγμένους πολιτισμούς, φέτος συζητήσαμε (βλ. κι εδώ) την πιθανότητα να συναντηθούμε με "κακούς " εξωγήινους.

Η μεταπολεμική περίοδος των μεγάλων προσδοκιών, ανοίγει τον ορίζοντα ακόμα και για διαστρικές επαφές, η σημερινή περίοδος της οικονομικής κρίσης και του σκοτεινού μέλλοντος, αφήνει στην άκρη τέτοιες "πολυτέλειες" και εισάγει το φόβο, ως το πρώτο βήμα της... εξοικείωσης με το παρόν.

Γιώργος Μανιώτης και Μίξερ στα Γιάννενα

2010-05-24T02:13:00.001+03:00

Την Τρίτη 18 Μαΐου το βράδυ, στην αίθουσα του Ελευθερουδάκη των Ιωαννίνων, παρουσιάστηκε το βιβλίο του Γιώργου Μανιώτη «Μίξερ» από τις εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα.

Το Μίξερ είναι ένα εκτενές κείμενο που θα μπορούσαμε να το πούμε μυθιστόρημα. Αναπτύσσεται σε μικρές ιστορίες και κεφάλαια που περιγράφουν την καθημερινή ζωή των νεοελλήνων, κωμικά γεγονότα, δράματα, σχέσεις και διαλόγους. Το ενδιαφέρον είναι ότι στο τέλος ο συγγραφέας προτείνει και μια άλλη ανάγνωση, ακολουθώντας μια συγκεκριμένη σειρά κεφαλαίων που αν διαβαστούν εκ νέου με τη νέα σειρά, αυτονομούνται κι αποτελούν χωριστή ενότητα. Αυτές οι 18 ιστορίες, είτε τις διαβάζεις σαν έναν ενιαίο μυθιστόρημα, είτε χωριστά σαν διηγήματα, στοιχειοθετούν το μωσαϊκό της σύγχρονης Ελλάδας.

Ο Γιώργος Μανιώτης, ήρθε για πρώτη φορά στα Γιάννενα για να παρουσιάσει το έργο του. Πολυγραφότατος και ευρέως αναγνωρισμένος από κοινό και κριτικούς, τόσο για το λογοτεχνικό του έργο όσο και για το θεατρικό, ανέλυσε εκτενώς την ανάγκη να μπορεί να αναγνωρίσει ο αναγνώστης τη δομή των πραγμάτων και του κόσμου που ζει. Να μην ζει μόνο «σαν κέλυφος ανθρώπου», αλλά σαν άνθρωπος που έχει γνώση του κόσμου του.

Είπε χαρακτηριστικά:

«Αυτό που χαρακτηρίζει τον κόσμο μας τα τελευταία χρόνια, είναι ότι δεν μας επιτρέπουν με τον έναν ή τον άλλο τρόπο να κάνουμε ανάγνωση της εποχής, να αναγνωρίσουμε τον κόσμο. Δεν μας επιτρέπουν να δούμε τη δομή της εποχής. Παλιότερα, οι άνθρωποι ήξεραν, υπήρχαν δομές, καλές ή κακές. Σήμερα υπάρχει μια απέραντη σύγχυση. Όλα είναι εναντίον της δομής. Και τι συμβαίνει: Η ζωή ξεσπά απάνω μας με πολύ δύσκολες συνθήκες κι όλοι προσπαθούμε να σωθούμε, προσπαθούμε να σώσουμε τον εαυτό μας. Και εγκλωβισμένοι μέσα στο δικό μας δράμα δεν καταλαβαίνουμε τα δράματα που τρέχουν γύρω μας. Δηλαδή, η εποχή μας κάνει τη φρίκη οικεία, συνηθισμένη. Έχει τρομακτικές ταχύτητες, εκρηκτικές καταστάσεις, το ένα πάνω στο άλλο, κι έτσι το μόνο που μας μένει να κάνουμε είναι να εξυπηρετούμε τον εαυτό μας. Αυτό μας κάνει στο τέλος κελύφη του εαυτού μας. Εκεί παίζεται όλο το παιχνίδι. Δεν πρέπει ο σύγχρονος άνθρωπος να καταλάβει τις συντεταγμένες της εποχής. Πρέπει να σταματάει στην προσωπική του ευτυχία και στο προσωπικό του δράμα.

Γι’ αυτό σκέφτηκα να κάνω μερικές ιστορίες με κεφάλαια χωριστά και να τις αναμίξω. Στο τέλος έδωσα ένα χάρτη για την ανάγνωση, ώστε όποιος θέλει να διαβάσει ξανά την κάθε μία ιστορία χωριστά, αφού έχει επιγευθεί την ατμόσφαιρα των ιστοριών στην πρώτη ανάγνωση, να καταλάβει και τη δομή τους.

Η εποχή μας ξεπερνά. Τα γεγονότα που ζούμε είναι πιο δυσοίωνα από ό,τι είναι το βιβλίο. Και για να το αντέξουμε αυτό το πράγμα, κάνουμε αυτολογοκρισία στον εαυτό μας. Προσπερνάμε το πρόβλημα, δεν στεκόμαστε απέναντί του, αυτή είναι μια αυτολογοκρισία. Και συσσωρεύεται ένα τρομερό αδιέξοδο, που έρχεται μια στιγμή που ο κόμπος φτάνει στο χτένι και ξεσπάει. Σε προσωπικό επίπεδο, ή συλλογικό όπως συμβαίνει σήμερα.

Όταν γράφω ένα βιβλίο στο νου μου έχω, ο απλός αναγνώστης να καταλάβει, να αναγνωρίσει. Να αναγνωρίσει τι είναι αυτό που ζει. Γιατί είναι παραζαλισμένος. Όταν αναγνωρίσει αυτό που ζει, μπορεί να το πολεμήσει αν θέλει. Και μόλις το αναγνωρίσει, όλο αυτό το κακό, αυτομάτως- ούτε επαναστάσεις χρειάζονται, ούτε τίποτα- ξορκίζεται καταρρέει, δεν έχει πια λόγο ύπαρξης. Εκεί παίζεται όλο το παιχνίδι: Να μπορέσουμε να αναγνωρίσουμε αυτό που ζούμε».

Στην εκδήλωση παρουσίασης μίλησε και ο Απόστολος Μπενάτσης, επίκουρος καθηγητής νέας ελληνικής Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων που ελπίζω κάποια στιγμή να δημοσιοποιήσει και την εισήγησή του.

Παρακάτω δημοσιεύω τη δική μου ομιλία για το Μίξερ σε αυτήν την εκδήλωση:

Η ευγενική πρόσκληση του εκδοτικού οίκου Ελληνικά Γράμματα να μιλήσω για το Μίξερ του Γιώργου Μανιώτη, μου προκάλεσε μια μικρή αφύπνιση. Είχα διαβάσει ότι βγήκε το βιβλίο, το σημείωσα στη νοερό μου ημερολόγιο ότι μπορεί, ίσως, κάποια στιγμή να το διαβάσω, μαζί δίπλα με ένα «δεν ξέρω… θα δω…». Όχι τόσο με την εύκολη πρόφαση του «δεν έχω χρόνο, δεν προλαβαίνω…». Χρόνος δεν υπάρχει ποτέ και για τίποτα άλλωστε. Το χρόνο τον ανακαλύπτουμε, τον δικό μας χρόνο τον κατακτάμε… Και στον δικό μας χρόνο, όχι κατ’ ανάγκη κερματισμένο σε εργάσιμο ή ελεύθερο, βάζω κι αυτόν της ανάγνωσης.

Φαντάζομαι, ότι είχα μια απώθηση με το έργο του συγγραφέα, γιατί δεν ήμουν σίγουρος αν θα έπρεπε να εμπλακώ με το ανθρωπολογικό του σύμπαν, οικείο μου από παλιότερα αναγνώσματα, όταν είχα λιγότερες απωθήσεις και διάβαζα χωρίς πολλές αρχικές επιφυλάξεις: Ορίστε τα Ρόδα, Μαμά, Ο Πάκμαν θα τους φάει, Το Ματς, Τα Σαντέ της Σαπφώς, κομμάτια από τα θεατρικά άπαντα, συνεντεύξεις του συγγραφέα. Ήρωες βαθιοί, συμπεριφορές, διάλογοι κρεμάμενοι, μεταίχμιοι, εύγλωττες υπονοήσεις και σιωπές.

Τα κείμενα του Μανιώτη μοιάζουν πάντα σύντομα, σαν κομμάτι ζωής αλλουνών, ξένων, των ηρώων του, αλλά που και που, τις περισσότερες φορές σαν κομμάτια και της δικής μου ζωής, αυτής που έζησα μεγαλώνοντας στο μικροαστικό περιβάλλον της ελληνικής επαρχίας, αυτής που υποψιάστηκα ότι ζουν άλλοι, αυτής που ζω χωρίς ενίοτε να το καταλαβαίνω ολοκληρωτικά.

Δεν κρίνω κατ’ ανάγκη το έργο του συγγραφέα, δεν με ενδιαφέρει καν η διαδικασία. Άλλωστε αυτή είναι η δουλειά των μελετητών και των κριτικών και ο Μανιώτης δεν έχει καν την ανάγκη τους με τόσο μεγάλο έργο, βραβευμένο συχνά και πολυδιαβασμένο ακόμα συχνότερα.

Φαντάζομαι ότι για να έχω μια αίσθηση αυτού του έργου, κάπως θα καταστάλαξε μέσα μου, άρα θα το ενέκρινα, θα του έβαλα ένα θετικό πρόσημο.

Το λέω αυτό γιατί η τεχνική της δημοσιότητας, ο εμπορικός κόσμος του βιβλίου, το life style και τα Μέσα Ενημέρωσης, από τα οποία δεν ξεχωρίζω την ύπαρξή μου την επαγγελματική, έχουν ανάγκη τα πρόσημα, τα συν και τα πλην, τα ναι και τα όχι, τα in και τα out.

Μέσα από αυτό το σύμπαν θα έλεγα ότι το Μίξερ είναι ένα καλό βιβλίο που διαβάζετε μέχρι το τέλος, με κάποια κούραση πάντως γιατί είναι μεγάλο- 18 ιστορίες με επτά κεφάλαια η καθεμιά, όπως ο ίδιος ο συγγραφέας μας αποκαλύπτει στο τέλος, προτείνοντας και έναν δύο τρόπους να το διαβάσουμε.

Και στα αρνητικά να σημειώσω και το μίξερ του ύφους και των διαφορετικών «ειδών» γραφής, πάνω από αυτό των ηρώων και των ιστοριών.

Στον άλλο δικό μου κόσμο, αυτόν που προσπαθώ να τον διαφεντεύω μόνος μου (αλλά…), αυτό το μίγμα δεν ήταν καθόλου αρνητικό, το βρήκα μάλιστα διασκεδαστικό. Διάβασα το βιβλίο σελίδα με σελίδα σαν μυθιστόρημα με πολλά πρόσωπα και ιστορίες, φαντάζομαι όμως ότι διαβάζεται και σαν ξεχωριστό διήγημα η κάθε ιστορία με τις οδηγίες που έχει στο τέλος.

Για μένα συνεπώς το Μίξερ είναι ένα παζλ, ένα μωσαϊκό του κόσμου γύρω μου, της κοινωνίας που ζω, της πατρίδας, του τόπου.

Θα περιέγραφα αυτόν τον κόσμο που αναδύεται μέσα από το βιβλίο, ως αληθινό και αυθεντικό. Θα πρόσθετα επίσης το αίσθημα του δυσοίωνου που με κατέκλυσε κάποιες φορές, του πνιγηρού, ένα αίσθημα τέλους κάποιες άλλες φορές. Καλά έκανα και είχα επιφυλάξεις που δεν ήθελα να το διαβάσω από την αρχή…

Ο συγγραφέας θα γράψει στο τέλος απευθυνόμενος σε απαιτητικούς αναγνώστες: «Χιλιάδες τεθλασμένες ζωές σαν ένας σωρός στοιβαγμένα φίδια στο βάθος μια βαθιάς δεξαμενής. Αυτό το αίσθημα αποκομίζω από όλα όσα συμβαίνουν γύρω μας».

Νομίζω ότι δεν θα μπορούσε να γίνει πιο σαφής.

Να παίξω τώρα στο χρηματιστήριο;

2010-05-05T02:14:00.002+03:00

Κάποιος με ρώτησε στα αλήθεια αν είναι τώρα η κατάλληλη εποχή για να παίξει κάτι λίγα που έχει στο χρηματιστήριο. Του απάντησα ότι δεν ξέρω, γιατί δεν ξέρω στα αλήθεια. Έτσι κι αλλιώς εμένα δεν μου περισσεύει τίποτα. Όμως σκέφτηκα ότι κάτι καινούργιο ξαναξεκινάει. Ότι η ρόδα γυρνάει πάλι. Για να κάνει τον ίδιο κύκλο των λαθών...

Μα το νερό, γλυφό

2010-05-02T16:27:00.003+03:00

Μην μπορώντας να εκφράσουμε τη βαθύτερη αγωνία μας για το μέλλον μας, αλλά κυρίως αδυνατώντας να κατανοήσουμε τις αλλαγές που έρχονται, καταφεύγουμε στις γνώμες και τις απόψεις. Ωσάν την «τσογλανοπαρέα που κάνει κριτική» των Αχαρνών, έχουμε τη δική μας γνώμη για τη ζωή, το σύμπαν και τα πάντα και την καταθέτουμε επιθετικά στην ομήγυρη. Κι όπως κάνουν οι οπαδοί στις κερκίδες, όταν βλέπουν τα χάλια της ομάδας τους, έτσι κι εμείς έχουμε μια έτοιμη λύση για όλα τα προβλήματα της οικονομίας.

Η πλειοψηφούσα είναι αυτή που επιθυμεί τη χρεοκοπία και την περήφανη και εθνοπρεπή αποχώρηση της χώρας μας από την ευρωζώνη. Φυσικά, άλλες χώρες είναι πιο πιθανό να φύγουν και να μας αφήσουν εμάς μέσα στη ζώνη μαζί με τις pigs, εμείς πάντως να αποχωρήσουμε αποκλείεται. Εκεί έξω στην καθ’ ημάς Ανατολή κανείς δεν θα βρεθεί να μας δανείσει 120 δισ. ευρώ, όπως και κανείς άλλος, πλην των Δυτικών, δεν βρέθηκε όταν χρειάστηκε να μπουμπουνίσουμε τους Τούρκους στο Ναυαρίνο. Το γεγονός βέβαια ότι τέτοιες «βοήθειες» οδηγούν σύντομα και σε κατοχές (πώς ήρθαν οι Ιταλοί στα Γιάννενα το ’17 και στρογγυλοκάθησαν ως «σύμμαχοι»… κάτι τέτοιο) είναι αναμφισβήτητο. Μόνο που πλέον παρήλθον οι ωραίοι χρόνοι που μας απέκλειαν με τις κανιονοφόρους τον Πειραιά ή κανόνιζαν μέχρι πού θα είναι τα σύνορά μας. Τώρα μας ρυθμίζουν τα χρηματοπιστωτικά, κι αρκεί αυτό για να είμαστε δεμένοι στο «μονόδρομό» τους για πολλά χρόνια ακόμα.

Τι μένει συνεπώς στον Έλληνα, παρά να έχει μια γνώμη κι αυτός. Άλλωστε οι γνώμες αέρας είναι, δεν κοστίζουν τίποτα. Λες μία σήμερα κι αύριο έχεις άλλη. Και τίποτα δεν αλλάζει κι όλα αλλάζουν. Αλλά εμείς λείπουμε, δεν είμαστε εκεί. Εμείς μένουμε πίσω φοβισμένοι. Και στο τέλος, θα δείτε, αυτό που θα κατακάτσει θα είναι ο φόβος μας. Θα περάσει ο θυμός και η δυσαρέσκεια, θα ξεχαστούν οι εντάσεις και το σοκ του ΔΝΤ και θα μας μείνει ο φόβος. Ο φόβος μην και χάσουμε τη δουλειά μας, ο φόβος μην κι αρρωστήσουμε και δεν έχουμε να πληρώσουμε το φακελάκι στην εγχείρηση, ο φόβος μην και δεν μπορούμε να πληρώσουμε την εκπαίδευση του παιδιού μας. Και πολλοί άλλοι φόβοι, αδιόρατοι, σκοτεινοί και πυκνοί που μας εμποδίζουν να ζήσουμε. Κάποιος έγραφε χτες ότι για πρώτη φορά η δουλειά προκαλεί τόση πίκρα στον εργαζόμενο. Να δουλεύεις και να φοβάσαι ότι θα σε απολύσουν, ή ότι δεν θα σε πληρώσουν. Ζωή κι αυτή…

Το γεγονός ότι μια σοσιαλιστική κυβέρνηση οδήγησε έναν λαό στο να φοβάται, θα μείνει ανεξίτηλο μέσα μας. Δεν έχει σημασία πώς θα εκφραστεί αυτό το μέσα μας. Μπορεί να γίνει καρκίνος και να μας φάει, μπορεί να γίνει διαδήλωση και να τους φάει. Αλλά τα καλύτερα μας χρόνια τα χάσαμε με αυτόν τον φόβο.

Εδώ στην έρημο χώρα των αντιφάσεων, των αυθαιρεσιών και της υποκρισίας, εδώ στον άνυδρο τόπο του ψέματος, του ατομικισμού και του ωχαδερφισμού, ο ορίζοντας όλο και απομακρύνεται. Και στο παγούρι μας το μεσημέρι, μόνο γλυφές σταγόνες. Που να ξεδιψάσεις… Όπως ακριβώς το περιέγραφε ο ποιητής. Αλλά ποιος ακούει τα sos των ποιητών σε αυτήν την πατρίδα…

Από τη στήλη μου "Αποχρώσεις" στην Ελευθερία του Σαββάτου 1 Μαΐου

ΤΟ ΔΝΤ μας έδειξε πόσο αφελείς ήμασταν όταν συζητούσαμε τα ελάσσονα

2010-05-02T16:20:00.000+03:00

Συζητήσεις, εντάσεις και θέματα, που μας απασχολούσαν πριν από λίγες εβδομάδες, τώρα, μετά το ΔΝΤ, έχουν εξαφανιστεί.
Κανείς δεν συζητά για το μεταναστευτικό. Η ακροδεξιά δεν το θεωρεί πια εθνικό θέμα.
Το όνομα της ΠΓΔΜ μοιάζει αστείο πρόβλημα- κοίτα με τι ασχολούμασταν τόσα χρόνια.
Η Ανανεωτική Πτέρυγα του ΣΥΝ που πήγε να διασπάσει πέρυσι τον ΣΥΡΙΖΑ γιατί δεν άφηναν να γίνει η επαφή με το ΠΑΣΟΚ, τώρα κάθεται σπίτι της και κοιτάει την... πραγματικότητα.
Η χαρά των φίλων του για τη νίκη του Αντώνη Σαμαρά, ψάχνει βάρκα να αρμενίσει στα ρηχά της κοινοτοπίας.
Το "αριστερό" ΠΑΣΟΚ μοιάζει καρικατούρα της κηδείας του Ανδρέα.
Ο επίσημος συνδικαλισμός απλώς δεν υπάρχει.

Λίγο πριν τα… τιράντα του Σπύρου Γραμμένου κυκλοφορεί στις 7 Μαΐου

2010-04-25T23:01:00.000+03:00

Σήμερα το βράδυ ο Σπύρος Γραμμένος
ανακοίνωσε ο ίδιος στο fb
ότι ο δίσκος του «Λίγο πριν τα… τιράντα»,
κυκλοφορεί στις 7 Μαΐου.
www.spirosgrammenos.gr

Δεν μας έφτασε ούτε η εκμετάλλευση των μεταναστών

2010-04-25T20:03:00.000+03:00

Οι μετανάστες, είναι το παράδειγμα, ο δείκτης για το τι δεν κάναμε τόσα χρόνια.
Την ίδια ώρα που τους αφήναμε στις τεράστιες ουρές για την πράσινη κάρτα, και τους εξευτελίζαμε, απομυζούσαμε ταυτόχρονα τις εισφορές τους ή την εργασία τους με ελάχιστο κόστος και νομίζαμε ότι θα σωθούμε. Έφτιαχνε ο παππούς τον τοίχο στο χωριό μισοτιμής, ζητούσε 16 ώρες εργασίας με 8ώρο μισθό ο επιχειρηματίας του τουρισμού, συσσώρευε το κράτος τις ασφαλιστικές εισφορές. Τελικά όμως δεν μας έφτασαν ούτε αυτά. Γιατί, ο τρόπος ζωής μας άλλαξε: Καταναλώνουμε πολύ. Και δεν μπορούμε να κάνουμε κι αλλιώς. Η κατανάλωση, η νέα πείνα για νέες ανάγκες είναι σήμερα το πρότυπο της επιτυχίας.

Από τις Αποχρώσεις στην Ελευθερία του Σαββάτου (ολόκληρο εδώ)

Μάνος Ξυδούς, μία από τις πρώτες μου συνεντεύξεις

2010-04-14T02:07:00.000+03:00

Τον Μάνο Ξυδούς τον γνώρισα στα μέσα του '90, δεν θυμάμαι ακριβώς, όταν έκαναν με τους Πυξ Λαξ συναυλίες στο Μύλο στη Θεσσαλονίκη. Τη συνέντευξη που δημοσιεύτηκε στην Εποχή μου την είχαν κανονίσει από το Μύλο. Ήρθε ο Μάνος, μετά και ο Φίλιππος. Πιάσαμε μια κουβέντα για την αριστερά, για το πόσο δύσκολα ζούσανε παλιότερα οι άνθρωποι, για τα Ηπειρώτικα κλαρίνα... δεν θυμάμαι πια. Δεν την έχω κρατήσει αυτή τη συνέντευξη.
Γνώρισα έναν ζεστό άνθρωπο που ήξερε γιατί μιλούσε... Μια θερμή ανάμνηση. Μέσα στις μνήμες ζούνε οι άνθρωποι που φεύγουν.

Μα δεν το είχε ανακαλύψει ο Μίλο Μανάρα στο Κουμπί της;

2010-04-01T02:17:00.001+03:00

Διαβάζω στα χτεσινά Νέα: "Επιστήμονες κατέδειξαν πως μπορούν να μεταβάλουν την ηθική κρίση ενός ατόμου, διεγείροντας με μαγνητικό παλμό σημείο του εγκεφάλου που βρίσκεται πίσω και πάνω από το αφτί". Μα εγώ νόμιζα ότι το είχε ανακαλύψει πρώτος ο Μανάρα στο Κουμπί της. (Να πάρει... με κολάσατε Μεγάλη Εβδομάδα).

Να παραδοθούν για να δικαιωθεί η μνήμη του μικρού Αφγανού

2010-03-29T22:09:00.000+03:00

Για να υπάρξει έστω και μία ψίχα δικαίωσης για τον μικρό Αφγανό που έφυγε τόσο άδικα, μία μόνο λύση υπάρχει: Να παραδοθούν αυτοί που τοποθέτησαν τη βόμβα. Θα υποστούν τη δικαστική διαδικασία και την βαριά τιμωρία, αλλά δεν υπάρχει άλλος δρόμος. Να παραδοθούν αν είναι έστω και λίγο άντρες κι ας μου συγχωρεθεί ο σεξισμός της φράσης (αλλά από κάτι τέτοια λαϊκιστικά φαίνεται ότι καταλαβαίνουν οι εγχώριοι τρομοκράτες).
Τα άλλα που συζητάμε (συζητάνε κάποιοι) περί τρομοκρατίας, βίας, πολιτικής διαφωνίας, ταξικών εχθρών κλπ είναι κουραφέξαλα για να περνάνε την ώρα τους.

Με βάση τα 40 ευρώ το ανύπαρκτο κράτος πρόνοιας

2010-03-27T22:41:00.000+02:00

Μερικές φορές νομίζω ότι ο μισθός μου είναι κομμένος σε φέτες των 40 ευρώ. Όχι ότι τον βλέπω δηλαδή- το πότε εξαφανίζεται είναι απορίας άξιον, κάτι σε μάγο Χουντίνι που ξεγλιστρούσε μέσα από μπαούλα με λουκέτο έχει μετατραπεί αυτός ο μισθός.
Αλλά παρακολουθείστε τα προσωπικά μου δεδομένα: Για το παιδί πληρώνουμε κάτι παραπάνω από 40 ευρώ για αγγλικά, το διπλάσιο για μουσική, 40 ευρώ για αθλητισμό. Ξεχνάω κάτι: Ναι, περίπου τόσο κάνει ένα ηλεκτρονικό παιχνίδι, το μισό κάνει ένα βιβλίο, τόσο περίπου μια επίσκεψη στον οδοντίατρο. Και το πολύ 50 ευρώ δίνουν πια οι παππούδες στα παιδιά «για να πάρουν κάτι στο σχολείο». Αυτά για το παιδί. Για την οικογένεια ολόκληρη αρκεί να σημειώσω το προφανές, ότι 40 ευρώ δεν σε φτάνουν παρά για κάτι λίγα πράγματα στο σούπερ μάρκετ και με περίπου το ίδιο ποσό για βενζίνη, αντέχεις το πολύ δύο εβδομάδες με το αυτοκίνητο σπίτι- δουλειά- σπίτι. Για μεγαλύτερα ταξίδια θα πληρώνουμε με επιταγή προφανώς, βάσει του νέου φορολογικού νομοσχεδίου.
Παρ’ όλα αυτά το θέμα δεν είναι οι νέοι φόροι, οι περικοπές και η λιτότητα. Το θέμα δεν είναι καν η ακρίβεια. Το πραγματικό θέμα είναι η έλλειψη οποιουδήποτε άλλου μηχανισμού υποστήριξης της οικογένειας και των πολιτών. Είναι η αστειότητα που λέγεται ακόμα «δημόσια Υγεία» και «δημόσια Παιδεία». Γιατί εκεί παίζεται το αληθινό παιχνίδι αν θέλετε, το αληθινό στοίχημα ενός κράτους- πρόνοιας. Οι χαμηλοί μισθοί στην Ελλάδα θα ήταν μικρότερης σημασίας ζήτημα αν υπήρχαν στοιχειώδεις κανόνες στην αγορά και επαρκείς μηχανισμοί δημόσιας πρόνοιας και αλληλεγγύης προς τον άνθρωπο. Στη χώρα μας πληρώνουμε για να μάθουν τα παιδιά μας κολύμβηση, όταν και μόνο ο αριθμός των πνιγμών κάθε χρόνο θα έπρεπε να μετατρέψει την κολύμβηση σε υποχρεωτικό μάθημα στα δημοτικά (στη θέση των θρησκευτικών για παράδειγμα). Στη χώρα μας πληρώνουμε 90 ευρώ για να μας εξετάσει ένας καθηγητής πανεπιστημίου σε εξωτερικό ιατρείο, την ώρα που αυτός πληρώνεται από το κράτος ακριβώς για να εξετάζει ασθενείς. Και πληρώνουμε φροντιστήρια για να μάθουν τα παιδιά να λύνουν γρήγορα και αποτελεσματικά, εξισώσεις, την ώρα που χρηματοδοτούμε ένα τεράστιο εκπαιδευτικό σύστημα, ακριβώς για να διδάσκει στα παιδιά πώς να λύνουν εξισώσεις.
Είναι βαρετό και που τα σημειώνουμε όλα αυτά. Είναι υποβάθμιση της δημοσιογραφίας η αναπαραγωγή του αυτονόητου. Τα υποδεικνύουμε όμως για να φωτίσουμε την άκρη του τούνελ γιατί δεν είναι σίγουρο ότι κοιτάμε όλοι το σωστό τούνελ (υπάρχουν, είναι αλήθεια, περισσότερα). Αν υπάρχει κάποιος φως στην άλλη άκρη, δεν θα το βρούμε μέσα σε όλη αυτή την αντάρα και τη μιζέρια της κουβέντας για το 7% ή το 10% των περικοπών, αλλά στην απαίτηση για πραγματικούς μισθούς που θα ανταποκρίνονται σε πραγματικές δημόσιες υπηρεσίες.
Α, 40 ευρώ μου κοστίζουν κατ’ ελάχιστο, οι εφημερίδες που αγοράζω κάθε μήνα. Θα τις έκοβα και θα διάβαζα μόνο στο Διαδίκτυο, αν δεν ήξερα ότι αυτό θα οδηγούσε σε νέες απώλειες θέσης εργασίας συναδέλφων. Αλληλεγγύη σε όσους εργάζονται με σθένος και τιμιότητα.

Από τις Αποχρώσεις στην Ελευθερία του Σαββάτου 27.3

Δεν είναι όλοι οι φιλόζωοι φίλοι των ζώων. Κάποιοι πάσχουν από φιλαυτία...

2010-03-26T00:54:00.000+02:00

Αν είχα ένα σκύλο θα τον ρώταγα τι νιώθει για μένα. Με τον φόβο ότι η απάντηση δεν θα μου αρέσει κι ας είναι τα υποτακτικά του μάτια τόσο συμπονετικά.
Εγώ θα τον ρώταγα γιατί το «εγώ» κατέχει ένα ζώο. Ειδικά η σχέση άνδρα ιδιοκτήτη- μεγαλόσωμου σκύλου, δεν είναι παρά ένας παράδρομος του οιδιπόδειου συμπλέγματος. Γι’ αυτό και όταν πεθαίνει το ζώο, λέει: «έκλαψα περισσότερο κι από το να είχα χάσει άνθρωπο… το αγαπούσα τόσο αυτό το σκυλί». Τον εαυτό του αγαπάει αυτός ο ιδιοκτήτης και ο σκύλος του εκφράζει ακριβώς τον εαυτό που θα ήθελε να έχει- άλλωστε είναι τόσο υποτακτικός είπαμε ο σκύλος που ποτέ δεν θα πει την αλήθεια για το πώς νιώθει, στο αφεντικό του.
Αντίθετα είναι πολύ πιο αυθεντική η επαφή που έχει ένας ζωόφιλος με τα δεκάδες ζώα που φροντίζει, αυτά που μαζεύει στο σπίτι κι εκείνα που ταΐζει στις γωνιές των δρόμων. Όσο κι αν κάποιες φορές αυτή η πράξη ακτιβισμού μοιάζει να καλύπτει άλλα ψυχικά κενά (αλλά ποιος από εμάς τολμάει να πει ότι δεν έχει ψυχικά κενά;), ο φιλόζωος που φροντίζει όλα τα ζώα και όχι μόνο το «δικό του» αγωνίζεται για έναν υψηλό σκοπό.
Φυλάγομαι πάντα από το δίδυμο «περήφανος ιδιοκτήτης- ζώο συνοδείας». Αφήνω το ότι κάποιοι έτσι όπως κρατάνε το λουρί του ανεκπαίδευτου σκύλου τους στο δρόμο, είναι φανερό ότι το νοούν ως φαλλική προέκταση.
Οι γυναίκες πάλι είναι πιο ήρεμες στη διαχείριση της σχέσης τους με τα ζώα, και τα παιδιά σίγουρα βρίσκουν μια αυθεντική επαφή.
Για να μην παρεξηγηθώ, κορυφαίο αστικό έγκλημα αποτελεί το να βασανίζεις τα ζώα ή να βάζεις φόλες. Αυτό δείχνει διαταραγμένη ψυχή.
Προβληματίζομαι όμως για την εγωϊστική σχέση ανθρώπου- ζώου, για την οποία σπανίως μιλάμε μην και δεν μας πουν φιλόζωους.

Ενισχύστε τα φιλοζωϊκά σωματεία, αν δεν μπορείτε να συντηρήσετε τα μικρά κάντε στειρώσεις, στηρίξτε τα καταφύγια των δήμων (καλά αυτό είναι ανέκδοτο, λέμε τώρα), και όταν βγάζετε βόλτα το σκύλο σας, μαζέψτε ό,τι μένει πίσω- είναι θέμα πολιτισμού (ανθρώπινου).

«Αντηχήσεις» με τον Βαγγέλη Μπουλουχτσή στο Θυμωμένο Πορτραίτο

2010-03-23T01:31:00.000+02:00

Υπό τον τίτλο «Αντηχήσεις» ο Βαγγέλης Μπουλουχτσής θα παρουσιάσει ambient αυτοσχεδιασμούς και ρυθμοτοπία με σόλο μπάσο, στο Θυμωμένο Πορτραίτο (καποδιστρίου 20, τηλ. 2651068550) την Παρασκευή 26 Μαρτίου, στις 22.30 με ελεύθερη είσοδο.
Δίνοντας έμφαση στην μεγάλη ποικιλία ηχοχρωμάτων που παρέχει το μπάσο και έχοντας σαν άξονα τον αυτοσχεδιασμό, ο μουσικός συνθέτει επί τόπου έναν ηχοποιητικό κόσμο, καθώς αλληλεπιδρά με ένα πλέγμα αντηχήσεων παραγόμενων ηλεκτρονικά.
Αρκετά κοντά στο πνεύμα του μινιμαλισμού και διευρύνοντας συνεχώς έναν ιστό ιδιαίτερων ηχορυθμικών μοτίβων (rhythm scapes), ο μπασίστας φιλοδοξεί να στήσει ένα ηχοχρωματικό σκηνικό, όπου ο κάθε ακροατής θα αφήνεται στο δικό του μουσικό ταξίδι.
Η βραδυά θα κλείσει με τις Συνηχήσεις μια σύμπραξη επι σκηνής με φίλους οπου σε διάφορους σχηματισμούς (duos, trios κλπ) θα παρουσιαστούν κομμάτια απο επερχόμενους δίσκους τους, διασκευές αλλά και αυτοσχεδιασμοί.
GUESTS:
Περικλής Μπουλουχτσής http://www.myspace.com/ommamusic
Αντώνης Λιβιεράτος, http://www.myspace.com/dratomikband
Γιάννης Τρυφερούλης http://www.myspace.com/tryferoulis, http://www.sigmatropic.gr
Σωτήρης Δεμπόνος, www.myspace.com/farwestdances
Γιώργος Κίτσιος, http://www.livieratos.gr
Βασίλης Λαγδάς, http://www.facebook.com/vasilislagdas
Ο Βαγγέλης Μπουλουχτσής είναι γεννημένος στα Γιάννενα. Έχει γράψει μουσική για το θέατρο και τον κινηματογράφο, ενώ υπήρξε ιδρυτικό μέλος σε σύνολα όπως, Κεφάλαιο 24, Hobbit, Όμμα, με τα οποία έχει δισκογραφική παρουσία. Ως μπασίστας έχει πολύχρονη επαγγελματική δραστηριότητα στο στούντιο και σε συναυλίες, ενώ έχει ασχοληθεί με διάφορες τεχνικές και στυλ του ηλεκτρικού μπάσου με ιδιαίτερη προσέγγιση στο ηχόχρωμα.
Info: www.myspace.com/ommamusic, www.myspace.com/kefalaio24

Τα παλιά σφαγεία που έγιναν θέατρο στα Γιάννενα

2010-03-23T01:23:00.000+02:00

Του Δήμου Ιωαννιτών του πήρε καιρό να φτιάξει ένα όμορφο και καλαίσθητο έργο: Ανακαίνισε τα παλιά σφαγεία και τα μετέτρεψε σε δημοτικό θέατρο. Ανέβηκε μια παράσταση πριν από λίγους μήνες, το «Με δύναμη από την Κηφισιά» σε σκηνοθεσία Γιάννη Αναστασάκη, κι έκτοτε τίποτα. Κενός χώρος. Απλώς τον περνάς.

Για να αποδειχθεί ότι ζωντανή πόλη είναι μόνο αυτή που κατοικείται από ανθρώπους που διεκδικούν το δικαίωμα στην πόλη.
Καμιά ανάπλαση από μόνη της δεν αρκεί αν δεν χρησιμοποιείται. Είθε…

Εναλλακτική σκηνή την Παρασκευή στην Αγορά

2010-03-18T16:40:00.000+02:00

Τρία σχήματα της αγγλόφωνης εναλλακτικής σκηνής θα εμφανιστούν στην Αγορά την Παρασκευή το βράδυ (21.30, είσοδος 10 €).Είναι όπως διαβάζουμε και τα βιογραφικά τους οι:
Rosebleed: Tον Ιούνιο του 2006, ένα goth rock συγκρότημα ανέβαινε στη σκηνή του Schoolwave. Ήταν οι Rosebleed: τέσσερα αγόρια κι ένα κορίτσι, μαθητές Λυκείου απ’ την Ηλιούπολη. Πριν από λίγο καιρό -μετά από ατελείωτα live, πολλή δουλειά και πολλή επιμονή- οι Rosebleed κυκλοφόρησαν σε ηλικία 19 ετών το πρώτο τους cd από τη Sony (http://www.myspace.com/rosebleed696)- φωτ. δεξιά.
Five Star Hotel: Οι five star hotel έχουν ανοίξει live από πολλές γνωστές μπάντες: Six By Seven, Electralane, Nouvelle Vague, Saint Etienne. Το όνομά τους προέκυψε από την μεγάλη τους αγάπη στο Easy Listening και τις μουσικές που παίζονται γύρω από τις πισίνες, τα pool bars και τα ασανσέρ. Η έδρα τους είναι η Θεσσαλονίκη (http://www.myspace.com/fivestarhotelx).
Mary’s Flower Superhead: Μόλις στις αρχές του Μάρτη οι MFS κυκλοφόρησαν το πρώτο τους άλμπουμ “Sway”. Έχοντας εδώ και έξι χρόνια την ίδια σύνθεση, η κορυφαία τους στιγμή ήταν το άνοιγμα της συναυλίας των Placebo. Έχουν έδρα τη Θεσσαλονίκη και όπως και οι five star hotel έχουν ξαναεπισκεφτεί την πόλη μας στα πλαίσια του Living 4 Thursdays I & II (http://www.myspace.com/marysflowersuperhead) - φωτ. πάνω.

Η έκθεση Battlefield στο Χώρο Τέχνης taf στην Αθήνα

2010-03-14T18:43:00.000+02:00

Η έκθεση Battlefield, για την εικαστική προσέγγιση του "πεδίου μάχης" μου φάνηκε ενδιαφέρουσα λόγω του θέματός της προφανώς, αλλά και λόγω των συμμετεχόντων (ανδρών και γυναικών), κάποιων εκ των οποίων παρακολουθώ τη δουλειά. Γι' αυτό ζήτησα και μου απεστάλη το παρακάτω δελτίο Τύπου, το οποίο είναι νομίζω επαρκές και ερεθιστικό. Μακάρι να πάω ως την Αθήνα και να τη δω (αν και δεν το βλέπω).

Η πραγματικότητα όσο περνάει ο καιρός μοιάζει όλο και περισσότερο με πεδίο μάχης. Που όταν καλούνται να το απαθανατίσουν σύγχρονοι εικαστικοί καλλιτέχνες, το αποτέλεσμα μπορεί να είναι βίαια ποπ, μπορεί να παραπέμπει στις σύγχρονες εκδοχές της ποπ κουλτούρας – των κόμικς, των βιντεοπαιχνιδιών, της digital αισθητικής του Διαδικτύου…
Battlefield. Πεδίο μάχης. Χώρος θανάτου, αίματος, βίας, ιδεολογικού, θρησκευτικού και εθνικού φανατισμού και πολιτικών συμφερόντων. Ένας χώρος συγκρούσεων. 23 καλλιτέχνες της νέας και της νεότερης γενιάς ερμηνεύουν αυτό το χώρο - ουσιαστικά τον κοινωνικό μας χώρο, τη σύγχρονης πολιτική συγκυρία, τη σημερινή κατάσταση της κοινωνίας μας και του παγκοσμιοποιημένου πεδίου αναφοράς όπως το καθορίζουν οι σύγχρονες κοινωνικοοικονομικές συνθήκες αλλά και τα σημερινά Μέσα Επικοινωνίας και το Διαδίκτυο. Η βία, η κυριαρχία, οι κοινωνικοί αποκλεισμοί, ο φόβος του αγνώστου, του μέλλοντος αλλά και του Ξένου,, του Άλλου είναι μερικές μόνο από τις επιπτώσεις των σύγχρονων ανταγωνισμών στα σύγχρονα πεδία της μάχης.

Διαφορετικοί ως προς το ύφος, την αισθητική, τα υλικά που χρησιμοποιούν, δυναμικοί ωστόσο και ανοιχτοί στις καινούργιες αισθητικές που προκύπτουν από την παγκόσμια κουλτούρα του Internet, ερμηνεύουν καθένας με τον τρόπο του τα πεδία των σύγχρονων μαχών, την πραγματικότητα δηλαδή που μας περιβάλλει, την πραγματικότητα στην οποία ζούμε, σε μια μεγάλη έκθεση που φιλοξενείται στο Χώρο Τέχνης taf (the art foundation), Νορμανού 8 στο Μοναστηράκι.
Συμμετέχουν οι καλλιτέχνες: Ανέστης Αβλάμης, Βίκυ Αναστασίου, Λεωνίδας Γιαννακόπουλος, Δημήτρης Γκιζίνος/Ανδρέας Βούσουρας, Μιχάλης Ζαχαριάς, Απόστολος Ζερδεβάς, Ιωάννης Θεοδωρόπουλος, Γιώργος Καραγιώργος, Στέλιος Καραμανώλης, Ξανθή Κωστορίζου, Σήφης Λυκάκης, Ηλίας Μαρμαράς, Γιώργος Παπαδάτος, Νίκος Παπαδημητρίου, Κωνσταντίνος Παπαμιχαλόπουλος, Μιλτιάδης Πεταλάς, Ανδρέας Σιτορέγκο, Μαρίλια Σταγκουράκη, Ορέστης Συμβουλίδης, Νίκος Τρανός, Έλλη Φρουδαράκη, Δημήτρης Χρηστίδης.

Η έκθεση χωρίζεται σε δύο επίπεδα. Στο ισόγειο παρουσιάζονται βιντεοεγκαταστάσεις, στον πάνω όροφο ανάμεσα σε βιντεοεγκαταστάσεις. φιλοξενούνται περισσότερο «παραδοσιακά» εικαστικά περιβάλλοντα. Τα εγκαίνια της έκθεσης έχουν προγραμματιστεί για τις 4 Μαρτίου, διάρκεια έως τις 6 Απριλίου.
Και όπως υποστηρίζει η επιμελήτρια της έκθεσης Μυρτώ Τσελέντη, «όλοι πιστεύουν ότι οι δικές τους μάχες είναι οι σημαντικότερες, και γι’ αυτό η έκθεση Battlefield ανοίγει τη σκέψη και τα μάτια στις υπόλοιπες, αυτές που διεξάγονται δίπλα μας, πίσω και μπροστά μας».

Κάλεσμα για την Ευρωπαϊκή Γιορτή της Μουσικής σε Πρέβεζα, Πάργα, Φιλιππιάδα

2010-03-09T17:54:00.000+02:00

Η Ευρωπαϊκή Γιορτή της Μουσικής και των Μουσικών στους δρόμους και τις πλατείες της Πρέβεζας, της Πάργας και της Φιλιππιάδας αλλά και δεκάδων πόλεων σε όλη την Ελλάδα. θα γίνει και φέτος. Όπως επισημαίνουν οι διοργανωτές για τη γιορτή στις τρεις πόλεις του νομού Πρέβεζας «στις δύσκολες κατά γενική ομολογία εποχές που διανύουμε, οι ...δυνατότητες που προσφέρει η Ευρωπαϊκή Γιορτή της Μουσικής, τόσο στους καλλιτέχνες - για δωρεάν ανάδειξη της δουλειάς τους, όσο και στο κοινό - για δωρεάν ψυχαγωγία υψηλού επιπέδου - θεωρούμε ότι αναδεικνύονται σε υψίστης σημασίας».
Η Ευρωπαϊκή Γιορτή της Μουσικής θα γίνει από τις 19 έως και τις 21 Ιουνίου.
Αν είστε καλλιτέχνης που θέλει να ανέβει σε μια από τις σκηνές που θα στηθούν στην Πρέβεζα, στην Πάργα ή /και στην Φιλιππιάδα πρέπει να αποστείλετε το demo σας έως τις 16 Απριλίου.
Καλλιτέχνες, φορείς που έχουν σχέση με την μουσική φορείς που έχουν σχέση με τη μουσική, μουσικά σχήματα, συγκροτήματα, djs από όλα τα είδη μουσικής αλλά και όσοι σχετίζονται με τον πολιτισμό στην ευρύτερή του έννοια, καθώς και καλλιτέχνες από άλλες τέχνες καλούνται να καταθέσουν τις προτάσεις τους για συμμετοχή. Κάθε καινούρια πρόταση είναι ευπρόσδεκτη.
Πληροφορίες στο email caprevez@otenet.gr και στο τηλ. 6973447018

Κόκκινη βροχή και λάσπη από τη Γερμανία

2010-03-09T16:10:00.000+02:00

Μου το έστειλε φίλος στο fb:
Για την κόκκινη βροχή, έλεγαν στα καφενεία: "Είναι άμμος από τη Λιβύη;" "όχι, είναι λάσπη από τη Γερμανία...".
pas mal που θα έλεγε κι ο Νικολά

Όλα γίνονται το Σάββατο 13 Μαρτίου στα Γιάννενα

2010-03-09T00:51:00.001+02:00

Το Σάββατο 13 Μαρτίου στα Γιάννενα γίνονται τα πάντα όλα. Δηλαδή παίζουν:
Οι Socrates στο café Καπλάνειο
Οι Gad στη Σκάλα
Οι A Kapela στον Παλιό Σταθμό
Τα Εμφανή Γαρύφαλλα στο Θυμωμένο Πορτραίτο.
Η Θεοδοσία Τσάτσου στην Αγορά
Αλλά και
Κλασική μουσική με έργα Ηπειρωτών συνθετών στην Ακαδημία.
και μία ακόμα εβδομάδα για το "Τσιγάρο στην ταράτσα" στο Πολυθέαμα

Μείνετε συντονισμένοι στο σταθμό σας και θα σας ενημερώσουμε για ό,τι ακόμα γίνει αυτό το τρομερό Σάββατο.

Τάκης Θεοδωρόπουλος Πέτρος Τατσόπουλος στο ΕΚΕΒΙ

2010-03-07T16:50:00.000+02:00

Οι συγγραφείς θα είναι περισσότεροι στο νέο ΔΣ του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου (εδώ) που ανακοινώθηκε σήμερα. Πρόεδρος θα είναι ο συγγραφέας και κριτικός λογοτεχνίας Τάκης Θεοδωρόπουλος, (φωτ.) αντιπροέδρος ο συγγραφέας Πέτρος Τατσόπουλος (που έχει γράψει κι ένα βιβλίο με τόπο τα Γιάννενα σε κάποιο σημείο της πλοκής, αν θυμάμαι καλά) και γραμματέας, η συγγραφέας και μεταφράστρια Σεσίλ Μαργέλου - Ιγγλέση.
Τα μέλη: Μαρία Παναγοπούλου, προϊσταμένη της Διεύθυνσης Γραμμάτων του υπουργείου Πολιτισμού, Κλαίτη Σωτηριάδου, εκπρόσωπος των συγγραφέων, Ουρανία Ραγιά, εκπρόσωπος των εκδοτών, Γεώργιος Στεφάνου, εκπρόσωπος των βιβλιοπωλών, Βασίλειος Βιτσαξής, εκπρόσωπος των μεταφραστών και Μαρία Αλεξανδράκη, εκπρόσωπος των βιβλιοθηκονόμων.
Δεν είναι σίγουρο ότι οι συγγραφείς είναι καταλληλότεροι από άλλους στη διαχείριση κρατικών θεσμών για το βιβλίο. Τους προτιμούμε να γράφουν. Και οι δύο όμως είναι καλοί συγγραφείς και με δομημένο δημόσιο λόγο. Οπότε για τον συγγραφικό κόσμο τουλάχιστον, αυτή τη φορά δεν θα υπάρξουν δικαιολογίες. Πρέπει να πετύχουν…

Εργασία, Τεχνολογία και Φύλο στην Ελληνική Βιομηχανία της Λήδας Παπαστεφανάκη

2010-03-07T16:35:00.000+02:00

Συζήτηση για το βιβλίο της Λήδας Παπαστεφανάκη «Εργασία, Τεχνολογία και Φύλο στην Ελληνική Βιομηχανία: Η κλωστοϋφαντουργία του Πειραιά,1870-1940» (εκδόθηκε από τις Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης το 2009) διοργανώνεται στο Ιστορικό Αρχείο Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών (Σκουφά 45, Αθήνα) τη Δευτέρα 8 Μαρτίου στις 6.

Συντονισμός: Θόδωρος Αραμπατζής, Αναπληρωτής Καθηγητής, ΜΙΘΕ/ΕΚΠΑ
Παρουσίαση του βιβλίου: Φαίδρα Παπανελοπούλου, Λέκτορας, ΜΙΘΕ/ΕΚΠΑ
Παρεμβάσεις: Σπύρος Τζόκας, Υπ. Διδάκτωρ ΜΙΘΕ/ΕΚΠΑ και ΑΚΕΔ/ΕΜΠ
Ζωή Χατζή, Υπ. Διδάκτωρ, ΕΜΠ. Θα ακολουθήσει ανοιχτή συζήτηση με την συγγραφέα του βιβλίου. Η Λήδα Παπαστεφανάκη είναι Λέκτορας του Τμήματος Ιστορίας Αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων.
Διοργάνωση: Σεμινάριο Υποψηφίων Διδακτόρων στην Ιστορία των Επιστημών και της Τεχνολογίας, Τομέας Ιστορίας των Επιστημών και της Τεχνολογίας, Τμήμα Μεθοδολογίας, Ιστορίας και Θεωρίας της Επιστήμης (ΜΙΘΕ), Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών (ΕΚΠΑ).

Στις 18.30 στο Εργατικό Κέντρο Ιωαννίνων η συγκέντρωση κατά των περικοπών

2010-03-04T00:16:00.001+02:00

Συγκεντρώσεις σήμερα σε όλη την Ελλάδα κατά των περικοπών και των νέων φόρων

ΑΘΗΝΑ:ΣΤΑ ΠΡΟΠΥΛΑΙΑ ΣΤΙΣ 18.00
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ: ΣΤΟ ΑΓΑΛΜΑ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ ΣΤΙΣ 18.00
ΠΑΤΡΑ:ΠΛΑΤΕΙΑ ΟΛΓΑΣ ΣΤΙΣ 18.30
ΗΡΑΚΛΕΙΟ:ΣΤΑ ΛΙΟΝΤΑΡΙΑ ΣΤΙΣ 19.00
ΚΑΒΑΛΑ:ΠΛΑΤΕΙΑ ΚΑΠΝΕΡΓΑΤΗ ΣΤΙΣ 18.00
ΒΟΛΟΣ:ΣΤΗ ΜΕΤΚΑ (ΝΕΑ ΙΩΝΙΑ) ΣΤΙΣ 17.30
ΑΓΡΙΝΙΟ:ΠΛΑΤΕΙΑ ΕΙΡΗΝΗΣ ΣΤΙΣ 19.00
ΓΙΑΝΝΕΝΑ:ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΣΤΙΣ 18.30
ΚΑΛΑΜΑΤΑ:ΠΛΑΤΕΙΑ ΑΡΙΣΤΟΜΕΝΟΥΣ ΣΤΙΣ 19.00

Αφιέρωμα του ΣΥΡΙΖΑ Ιωαννίνων στη γυναίκα με δύο προβολές στο Πολυθέαμα

2010-03-02T19:14:00.000+02:00

O ΣΥΡΙΖΑ Ιωαννίνων κάνει την έκπληξη και διοργανώνει ένα πρωτότυπο και συμβολικά σημαντικό κινηματογραφικό αφιέρωμα. Με αφορμή την παγκόσμια ημέρα της γυναίκας στις 8 Μαρτίου, ημέρα που πάντα θυμίζει τους αγώνες της γυναίκας για την ισότητα και τη χειραφέτηση, οργανώνει ένα διήμερο κινηματογραφικών προβολών στο Πολυθέαμα την Κυριακή 7 και τη Δευτέρα 8 Μαρτίου.
Όπως σημειώνει, με την παρουσίαση του έργου δυο γυναικών σκηνοθετών διαφορετικής γενιάς της Αλίντα Δημητρίου και της Ελισάβετ Χρονοπούλου τιμάται η σημερινή γυναίκα δημιουργός- καλλιτέχνης ενώ μέσα από την προβολή των ταινιών τους τιμάται η αφανής γυναίκα αγωνίστρια των κοινωνικών και πολιτικών αγώνων του 20ου αιώνα.
Θα προβληθούν δύο βραβευμένα ντοκιμαντέρ της Αλίντας Δημητρίου με θέμα την γυναίκα στην Αντίσταση και τον Εμφύλιο καθώς και η ταινία μεγάλου μήκους της Ελισάβετ Χρονοπούλου για τη γυναίκα στην περίοδο της δικτατορίας.
Αναλυτικά το πρόγραμμα έχει ως εξής:
- Κυριακή 7/3: 19:00 «Πουλιά στο Βάλτο» (Αλίντα Δημητρίου), 21:30 «Ένα τραγούδι δε φτάνει» (Ελισάβετ Χρονοπούλου)
- Δευτέρα 8/3 20:00 συζήτηση με την συμμετοχή του κριτικού κινηματογράφου Στράτου Κερσανίδη, 21:00 «Η ζωή στους Βράχους» (Αλίντα Δημητρίου).
Η είσοδος είναι 5 ευρώ την πρώτη ημέρα, 4 ευρώ τη δεύτερη ημέρα και 7 ευρώ για όλες τις προβολές.

Έχει πολιτισμό στην Άρτα και τα Γιάννενα αυτό το τριήμερο

2010-02-26T01:15:00.000+02:00

Το νέο βιβλίο της Ρέας Γαλανάκη στον Ελευθερουδάκη

Το μυθιστόρημα της Ρέας Γαλανάκη «Φωτιές του Ιούδα, στάχτες του Οιδίποδα» θα παρουσιάσει σήμερα το βράδυ στις 8 το βιβλιοπωλείο Ελευθερουδάκη και οι εκδόσεις Καστανιώτη, στο χώρο του βιβλιοπωλείου (οδός Κατσαδήμα, έναντι του δικαστικού μεγάρου). Για το βιβλίο θα μιλήσουν η Ελένη Μαραγκουδάκη, Επίκουρη καθηγήτρια του τομέα Παιδαγωγικής του Πανεπιστημίου Iωαννίνων και ο Παναγιώτης Νούτσος, Καθηγητής Φιλοσοφίας Πανεπιστημίου Iωαννίνων

Τα Εργοστάσια της Κυβέλης Μακρή στην "Τατιάνα"

Την Τετάρτη 2 Μαρτίου στις 8 το βράδυ θα γίνουν τα εγκαίνια της έκθεσης της Κυβέλης Μακρή, «Εργοστάσια», στο χώρο τέχνης Τατιάνα Δερδεμέζη (Παρασκευοπούλου 4, δίπλα στην ΕΗΜ, τηλ. 2651021591). Η Κυβέλη Μακρή γεννήθηκε στην Αθήνα. Έχει δημιουργήσει σειρές έργων, με πηγή έμπνευσης εμπειρίες και εικόνες που συνέλεξε ταξιδεύοντας στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Κάθε αντικείμενό της είναι μοναδικό, σχεδιασμένο και φτιαγμένο με το χέρι και ψημένο σε ηλεκτρικό καμίνι. Τα υλικά που χρησιμοποιεί είναι πηλός, ξύλο και ανακυκλωμένα μέταλλα. Η έκθεση θα διαρκέσει έως και την Τρίτη 23 Μαρτίου.

Τιμούν την ποιήτρια Άννα Δερέκα

Ο Σύνδεσμος Φιλολόγων Ιωαννίνων, η Εφοροεπιτροπεία Αγαθοεργών Καταστημάτων Ιωαννίνων και το Ίδρυμα Κωνσταντίνου Κατσάρη διοργανώνουν εκδήλωση παρουσίασης του έργου της ποιήτριας Άννας Δερέκα την Κυριακή 28 Φεβρουαρίου στις 7 το απόγευμα στην αίθουσα της Ζωσιμαίας Παιδαγωγικής Ακαδημίας. Φιλικό χαιρετισμό θα απευθύνουν η φιλόλογος Λένα Γιοβάνη («Η παλίμψηστος όραση της ποιήτριας), ο εκδότης της εφημερίδας «Νέοι Αγώνες» Βαγγέλης Αθανασίου που θα μιλήσει με θέμα «Η υπαινικτική αλληγορία στην ποίηση της Άννας Δερέκα», ο δημοσιογράφος Χάρης Δάφλος («Η Άννα Δερέκα και το Δημοτικό Ραδιόφωνο), η Βαρώνη Ισαβέλλα Μπερναρντίνι του Αρνεζάνο, Καθηγήτρια Νέας Ελληνικής Λογοτεχνίας στο Πανεπιστήμιο του Λέτσε («Η επιλογή του έργου της ποιήτριας Άννας Δερέκα για διατριβή σε ιταλικό πανεπιστήμιο). Κι ακόμα θα μιλήσουν ο πρόεδρος του Συνδέσμου Φιλολόγων Ιωάννινων Τάσος Γιάννος με θέμα «Βιο-βιβλιογραφική φυσιογνωμία της ποιήτριας», η σχολική σύμβουλος φιλολόγων Βούλα Σκαμνέλου με θέμα «Έρωτας– θάνατος: Μυστική άνθηση βαθειάς ζωής», η καθηγήτρια του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων Κωνσταντίνα Μπάδα με θέμα «Των σιωπηλών γυναικών μυθοπλαστικός λόγος» και η λέκτορας του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων Ελένη Κουρμαντζή με θέμα «Η πόλη κάτω νυχτώνει σε μπλε λουλακί».
Ποιήματα θα αποδώσουν η ίδια η ποιήτρια και η ηθοποιός Γιολάντα Καπέρδα, ενώ θα ακολουθήσει μαγνητοσκοπημένη παρουσίαση του έργου της ποιήτριας «Η αρραβωνιαστικιά του ποταμού». Την εκδήλωση συντονίζει ο αρχιτέκτονας Μιχάλης Αράπογλου, ενώ το πορτραίτο της Άννας Δερέκα που κοσμεί την πρόσκληση φιλοτέχνησε ο αρχιτέκτονας Στέλιος Δερέκας.

Ο Λουιζιάνα Ρεντ στο café Καπλάνειο τον Μάρτιο

Το Καφέ Καπλάνειο έχει δυνατές συναυλίες τον Μάρτιο. Ο Γιώργος Γάκης και οι Troublemakers στις 6 Μαρτίου στήνουν ένα ροκ πάρτι κάνοντας κι ένα μίνι αφιέρωμα στους Scorpions. Οι Socrates έρχονται στις 13 Μαρτίου με Γιάννη Σπάθα, Αντώνη Τουρκογιώργη και drummer Μάκη Γιούλη, ενώ η εμφάνιση του Λουιζιάνα Ρεντ με τους Blues Wire στις 24 Μαρτίου θα είναι προφανώς το γεγονός του μήνα.
Οι συναυλίες ξεκινάνε στις 22.30 και το τηλέφωνο κρατήσεων είναι 2651076000.

Το Φεστιβάλ Δράμας πάει Άρτα

Το Φεστιβάλ της Δράμας προσκεκλημένο του ΤΕΙ Ηπείρου κάνει στάση στον κινηματογράφο Παλλάς (Β. Πύρρου 27, Άρτα) το Σάββατο 27 και την Κυριακή 28 Φεβρουαρίου. Στο πλαίσιο της διήμερης εκδήλωσης θα προβληθούν οι 14 βραβευμένες ταινίες σε φιλμ του ελληνικού προγράμματος 2009, καθώς και οι 5 βραβευμένες του ψηφιακού προγράμματος Digi 2009, που διακρίθηκαν στην Δράμα τη φεστιβαλική εβδομάδα 21-26 Σεπτεμβρίου 2009. Στις 5 και 6 Μαρτίου θα έρθει και στα Γιάννενα στο Πολυθέαμα σε συνεργασία με την ΚΟΠΙ.

Skelters live αύριο στο Θυμωμένο

Οι Skelters έρχονται το Σάββατο στο Θυμωμένο Πορτραίτο (Καποδιστρίου 20, είσοδος 5 ευρώ). Πρόκειται για μια σύγχρονη Rock ‘n Roll μουσική μπάντα με αγγλόφωνο στίχο. Αρχικά το όνομα του συγκροτήματος ήταν Crickets, αλλά αυτό άλλαξε το 2001 όταν οι Crickets μετονομάστηκαν σε Skelters, επηρεαζόμενοι το "Helter Skelter". Οι Skelters έχουν πραγματοποιήσει περισσότερες από 1000 εμφανίσεις. Χαρακτηριστικό στοιχείο των live εμφανίσεων τους, είναι το σόου που προσφέρουν και η χορευτική διάθεση που δημιουργούν στο κοινό όταν διασκευάζουν Rock 'n Roll επιτυχίες των '50s και '60s όπως και τα μελωδικά φωνητικά τους (έχοντας πάντα ως πρότυπα τους Beatles και τους Queen) και η δυναμική σκηνική τους παρουσία.

- Batuca Live Samba την Κυριακή στις 22.30 στο Θυμωμένο Πορτραίτο (Καποδιστρίου 20, τηλ. 2651068550- είσοδος 5 ευρώ). Η σχολή Batuca ξεκίνησε το 1999 από το Βασίλη Λιώση και τον Ravy Magnifique. Απ’ τη σχολή αυτή υπάρχει η μπάντα Batuca που με τα χρόνια εναλλάσσεται και μπορεί να είναι από 8 έως 20 άτομα. Παίζουν Samba και γενικά ρυθμούς από τη Βραζιλία. Συμμετέχουν: Βασίλης Λιώσης, Έφη Ξανθοπούλου, Ρένα Στυλιανίδη, Γιώργος Μανδυλάρας, Φανή Δεληγιώργη, Μαρίνα Γιάννου, Ηρώ Αλικατόρα, Σταύρος Σαμουρίδης, Γιάννης Δεσποτάκης, Μαριτίνα Κούστα, Γαρυφαλλιά Τσιαρά, Ελίνα Κιτσάκη, Έλενα Ντάκα, Χριστίνα Ρούσου

Ο ποιητής Γιώργος Χρονάς στην Άρτα

Ο ποιητής Γιώργος Χρονάς βρεθεί στην Άρτα αύριο το βράδυ. Ο Μουσικοφιλολογικός Σύλλογος «Σκουφάς» θα παρουσιάσει, το Σάββατο 27 Φεβρουαρίου και ώρα 20.30μ.μ., στην αίθουσά του τον ποιητή για τον οποίο θα μιλήσει ο δημοσιογράφος Αργύρης Ζηλάκος. Θα ακουστούν μελοποιημένοι στίχοι του ποιητή και γνωστά τραγούδια των Γιάννη Μαρκόπουλου και Μάνου Χατζηδάκι. Ο Γιώργος Χρονάς που πριν από δύο χρόνια είχε παρουσιάσει τα ποιήματά του και στα Γιάννενα στο Θυμωμένο Πορτραίτο, γεννήθηκε στον Πειραιά το 1948. Ίδρυσε το 1981 το περιοδικό «Οδός Πανός», καθώς και τις ομώνυμες εκδόσεις και τις Εκδόσεις Σιγαρέτα, οι οποίες έχουν στο ενεργητικό τους πάνω από 270 τίτλους. Ποιήματά του έχουν μελοποιηθεί από κορυφαίους Έλληνες συνθέτες (Μάνος Χατζιδάκις, Γιάννης Μαρκόπουλος κ.ά.). Από το 1979 εργάζεται στο ραδιόφωνο. Ξεκίνησε από το Τρίτο Πρόγραμμα του Χατζιδάκι, με την εκπομπή Οδός Πανός 17, συνέχισε στο Δεύτερο με τις εκπομπές Πρόσωπα και Μες στον Καθρέφτη (1981-1987) και στο Πρώτο Πρόγραμμα με την εκπομπή Χάρτινη Εξέδρα (1989-1996). Από το 2002, επέστρεψε στο Τρίτο, με την εκπομπή Ξενοδοχείο Βαλκάνια. Ο Γιώργος Χρονάς είναι πολύ γνωστός ως ποιητής. Μερικά από τα έργα του είναι: (Τα αρχαία βρέφη (1980), Ο αναιδής θρίαμβος (1984), Κατάστημα νεωτερισμών (1977), Χάρτινη εξέδρα (2001), Μια συνομιλία με τον Ντίνο Χριστιανόπουλο (2003), Τα κοκόρια της οδού Αισχύλου (2005), όλα από την «Οδός Πανός».

Το «Χάσικο ψωμί» της Π. Λάμπρη στον Σκουφά

Το βιβλίο «Το Χάσικο Ψωμί» της Παναγιώτας Λάμπρη παρουσιάζουν την Τρίτη 2 Μαρτίου και ώρα 8.30 το βράδυ στην αίθουσα του συλλόγου «Σκουφάς» ο ομώνυμος Σύλλογος και ο Σύνδεσμος Φιλολόγων Νομού Άρτας, υπό την αιγίδα της Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης Άρτας. Για το βιβλίο και τη συγγραφέα θα μιλήσουν ο φιλόλογος Δημήτρης Βλαχοπάνος και η νηπιαγωγός Μαρία Παπαδοπούλου ενώ κείμενα θα διαβάσει ο σκηνοθέτης και ηθοποιός Σωτήρης Σαρλής.

Έλληνας γεννιέσαι ή γίνεσαι;

2010-02-24T02:16:00.000+02:00

Με ευχαρίστηση φιλοξενώ το παρακάτω άρθρο, με την άδεια του συγγραφέα. Δημοσιεύτηκε τον Δεκέμβριο στην τοπική εφημερίδα των Ιωαννίνων "Ενημέρωση" κι ήταν από τις πρώτες φωνές στην πόλη υπέρ του μεταναστευτικού νομοσχεδίου.

Αλλοδαποί μετανάστες και ελληνική ιθαγένεια.
Ή αλλιώς, «Έλληνας γεννιέσαι ή γίνεσαι;»

Του Γιώργου Νικολάου

Η απόφαση της Κυβέρνησης για την απόκτηση της ελληνικής ιθαγένειας από τα παιδιά των μεταναστών που γεννιούνται στη χώρα μας αποτελεί μια γενναία και ρηξικέλευθη πολιτική πράξη, η οποία επαναπροσδιορίζει και ανασυγκροτεί δομικά στοιχεία της εθνικής μας ταυτότητας. Η επιφανειακή ανάγνωση της συγκεκριμένης απόφασης θα οδηγούσε ενδεχομένως στο συμπέρασμα ότι η λήψη της υπαγορεύεται από τη λογική της «νομικής και πολιτικής τακτοποίησης» δεκάδων χιλιάδων παιδιών μεταναστών που ζουν στη χώρα μας χωρίς πολιτικά δικαιώματα και δίχως ευκαιρίες δίκαιης οικονομικής, πολιτικής και πολιτισμικής ένταξής τους στην ελληνική κοινωνία. Η ελληνική ιθαγένεια, στην περίπτωση αυτή, θα λειτουργήσει ως το «διαβατήριο» για την ομαλότερη ένταξη και αποδοχή των αλλοδαπών νέων και θα νομιμοποιήσει την όποια δίκαιη και θεμιτή επιδίωξή τους για κοινωνική και οικονομική ανέλιξη. Ήδη η πρόχειρη και «αθώα» αυτή ερμηνεία εγείρει πλήθος αντιδράσεων από συντηρητικούς κύκλους της ελληνικής πολιτικής σκηνής, οι οποίοι επενδύουν σε φθηνές εθνικιστικές κορώνες και ξενοφοβικά ανακλαστικά και σύνδρομα. Από την άλλη, μερίδα της Αριστεράς τη χαρακτηρίζει, μικρόψυχα, ως ένα «φιλανθρωπικό» μέτρο, το οποίο δεν αντιμετωπίζει επί της ουσίας τα οξύτατα προβλήματα των εργαζομένων, Ελλήνων και αλλοδαπών.
Ωστόσο, μία δεύτερη ανάγνωση της συγκεκριμένης απόφασης θα μας επέτρεπε να συμπεράνουμε ότι η Κυβέρνηση επιχειρεί μία κεφαλαιώδους σημασίας ρήξη με σημαντικότατες «σταθερές» της συγκρότησης της ελληνικής εθνικής ταυτότητας. Από ιδρύσεως του νεότερου Ελληνικού Κράτους η ιθαγένεια ήταν άρρηκτα συνδεδεμένη με την καταγωγή, όπως άλλωστε συνέβαινε και με τα περισσότερα ευρωπαϊκά έθνη – κράτη. Δομημένη στη λογική του «Δικαίου του Αίματος» (jus sanguinis), η ελληνική ιθαγένεια ήταν προνόμιο μόνο όσων είχαν κάποιο πρόγονο Έλληνα. Πολλά θα είχε να γράψει και να πει κανείς για το συγκεκριμένο θέμα και για το πώς ορίζεται και αποδεικνύεται η καταγωγή. Με πρόθεση μόνο και μόνο να αποδομήσω τη «χαλυβδωμένη» συνείδηση κάποιων «καθαρόαιμων» Ελλήνων, θα τους υπενθυμίσω ότι οι ίδιοι δεν ήταν και τόσο απόλυτοι και αυστηροί όταν επρόκειτο για «αμφιβόλου καταγωγής» αθλητές, τους οποίους σε μία νύκτα πολιτογραφούσαμε Έλληνες, αρκεί να σήκωναν στον ψηλότερο ιστό την ελληνική σημαία.
Το συγκεκριμένο νομοσχέδιο, στην ουσία, μετατοπίζει το δικαίωμα στην ελληνική ιθαγένεια από μία υπόθεση «καταγωγής» σε μία υπόθεση «παραμονής». Βασισμένη στο «Δίκαιον του Εδάφους» (jus soli), η ιδιότητα του Πολίτη απονέμεται σε όλους όσους κατοικούν στη γεωγραφική περιοχή που αποτελεί την επικράτεια του εθνικού κράτους. Η εθνική ταυτότητα δομείται πλέον με όρους πολιτικούς, μορφωτικούς, πολιτισμικούς και κοινωνικούς και όχι φαντασιακούς ή βιολογικούς. Αρχικά, στην Ευρώπη πολύ λίγα κράτη (για παράδειγμα η Γαλλία) υιοθέτησαν αυτή την επιλογή για την πολιτική και εθνική ένταξη. Σήμερα ωστόσο, η Ευρωπαϊκή Ένωση φαίνεται να προσανατολίζεται όλο και περισσότερο προς τις λογικές του εδάφους και όχι του αίματος όσον αφορά τα θέματα της υπηκοότητας.
Για τη χώρα μας, όμως, η συγκεκριμένη απόφαση ξεπερνά τη διάθεση για προσαρμογή στην κοινή ευρωπαϊκή πολιτική. Αποτελεί μία πράξη ενηλικίωσης του σύγχρονου ελληνικού κράτους και σηματοδοτεί τη ρήξη με δομικά προτάγματα της νεότερης ελληνικής εθνικής ιδεολογίας όσον αφορά τον εθνικό εαυτό. Πλέον, η υπαγωγή στην εθνική ταυτότητα δεν υπαγορεύεται από – ούτως ή άλλως – αμφισβητήσιμους βιολογικούς παράγοντες, αλλά είναι μία πράξη υπεύθυνα πολιτική, συνισταμένη κοινωνικών, παραγωγικών και πολιτισμικών προϋποθέσεων. Θεωρείται δεδομένο ότι θα ήταν εξαιρετικά αφελές να υποθέσει κανείς ότι αυτή η διαδικασία «ελληνοποίησης» θα συντελείται δίχως συγκεκριμένες προϋποθέσεις και προαπαιτούμενα. Κάτι τέτοιο θα έπληττε αντί να ενισχύει την κοινωνική συνοχή, η οποία είναι ένας εκ των στόχων του υπό συζήτηση νομοσχεδίου. Και αν οι έννοιες της ευθύνης και της συνείδησης των υποχρεώσεων που απορρέουν από την ένταξη στη συλλογικότητα των Ελλήνων, καθώς και αυτές της αξιοκρατίας και της ισότητας των ευκαιριών ως υποχρέωση της κρατικής λειτουργίας είναι απολύτως προφανείς, υπάρχει και η έννοια της συμμετοχής στην κοινωνική, παραγωγική και πολιτισμική ζωή του τόπου, που αποτελεί το σημαντικότερο στοίχημα του νέου νομοσχεδίου. Οι νέοι που θα αποκτούν την ελληνική ιθαγένεια, αφού θα έχουν γεννηθεί εδώ, θα πρέπει να είναι ενεργοί πολίτες, οι οποίοι θα αγαπούν τη χώρα τους και θα νοιάζονται γι’ αυτή. Θα είναι πατριώτες με την έννοια του Συνταγματικού Πατριωτισμού του Habermas, ο οποίος ξεπερνώντας τις καταγωγές και τα αμφιβόλου προέλευσης γονίδια, τοποθετεί την Ιδιότητα του Πολίτη σε βάσεις εξόχως πολιτικές. Πλέον η ευθύνη απέναντι στην πατρίδα και το κοινωνικό σύνολο, ο σεβασμός των νόμων και του τρόπου λειτουργίας του Κράτους καθώς και η έγνοια για την κοινωνική συνοχή καθίστανται οι κύριες συνιστώσες της ορθής πολιτικής συμπεριφοράς, αλλά και οι προϋποθέσεις για την ένταξη στη συλλογικότητα των Ελλήνων.
Μέσα από το πρίσμα αυτό, η απάντηση στο ψευτοδίλημμα για το κατά πόσο «γεννιόμαστε ή γινόμαστε Έλληνες» περνάει σε δεύτερη μοίρα. Σημαντικότερη είναι η θέλησή μας να ζούμε αρμονικά μαζί με τους άλλους συμπατριώτες μας, ασχέτως καταγωγής, χρώματος ή θρησκείας, να μοιραζόμαστε τα ίδια όνειρα, προσδοκίες και επιδιώξεις μαζί τους και να δουλεύουμε για το καλό και τη προκοπή αυτού του τόπου.

O Γιώργος Νικολάου είναι Επίκουρος Καθηγητής Διαπολιτισμικής Παιδαγωγικής του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων

Τσιγάρο στην Ταράτσα του Σέρτζι Μπελμπέλ στο Πολυθέαμα στα Γιάννενα

2010-02-23T01:31:00.001+02:00

Πρεμιέρα για το Θέατρο Πολυθέαμα με τη δεύτερη φετινή παραγωγή την Παρασκευή 26 Φεβρουαρίου 2010 με την κωμωδία του Σέρτζι Μπελμπέλ «Τσιγάρο στην Ταράτσα».
Το Θέατρο Πολυθεαμα, πάντα πιστό στο καλό και σύγχρονο θέατρο, ανεβάζει την κωμωδία «Τσιγάρο στην Ταράτσα». Πρόκειται για μια σάτιρα και μια καταγγελία για τις κοινωνίες των απαγορεύσεων, των κλισέ και των στάτους, εκεί όπου η ανθρώπινη φύση περνάει σε δεύτερη μοίρα. Με γλαφυρό και κωμικό τρόπο ο συγγραφέας καταγγέλλει τα μοντέλα των εργασιακών σχέσεων που οικοδομούνται στις σύγχρονες κοινωνίες που θέλουν να μετατρέψουν τους δημιουργικούς ανθρώπους σε δουλοπάροικους.
Η παράσταση ανεβαίνει σε σκηνοθεσία Θοδωρή Γκόγκου, σκηνικά Θανάση Τζάτσου και μουσική Περικλή Μπουλουκτσή. Παίζουν οι ηθοποιοί: Θωμάς Λιώλιος, Πόλυ Ανδρεάδη, Παύλος Βασιλάκης, Κωνσταντίνος Σηφάκης, Κωνσταντίνα Νικηφοράκη, Αθηνά Παπαδημητρίου, Τζίνα Σταυρουλάκη.

Οι παραστάσεις θα δίνονται στην Αίθουσα 2 του Πολυθεάματος κάθε Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή στις 9:15 μ.μ.

Τηλέφωνα: 2651003492- 6955416236,

Διεύθυνση: Σικελιανού 3, στο κέντρο των Ιωαννίνων (όπισθεν Ατλάντικ),

e-mail: politheatro@yahoo.gr

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κάρολος Παπούλιας για τους μετανάστες

2010-02-23T01:20:00.000+02:00

Δημοσιεύω την ομιλία του Προέδρου της Δημοκρατίας Κάρολου Παπούλια στο επίσημο δείπνο του Δήμου Ιωαννιτών το Σάββατο 20 Φεβρουαρίου 2010 για την 97η επέτειο της απελευθέρωσης των Ιωαννίνων. Είναι ένα μεστό και σαφές κείμενο για την ένταξη των μεταναστών στην ελληνική κοινωνία (οι ομιλίες του Προέδρου εδώ):

Αξιότιμε κύριε Δήμαρχε, Αγαπητοί μου συμπολίτες,
Πρώτα απ΄ όλα θα ήθελα εκφράσω, για μία ακόμη φορά, τα έντονα αισθήματα που με διακατέχουν κάθε φορά που έρχομαι στα Γιάννενά μας. Αισθήματα που γεννά άλλωστε στον κάθε επισκέπτη των Ιωαννίνων, η ομορφιά της πόλης, ο δυναμισμός των κατοίκων, η καθημερινή πρόοδος την οποία διαπιστώνει κανείς όταν επανέρχεται έπειτα από ένα χρονικό διάστημα.
Και θα ήθελα να τονίσω ότι δεν βρίσκομαι εδώ σήμερα, ως επίσημος επισκέπτης, αλλά ως συμπολίτης σας, που ζει και μοιράζεται τα προβλήματα, τις αγωνίες, τις ελπίδες σας. Ο τόπος μας έχει μεγάλες δυνατότητες, έχει αναδείξει σπουδαίες προσωπικότητες στα γράμματα και στις τέχνες, μεγάλους ευεργέτες, αξιοθαύμαστους επιστήμονες και έναν λαό επίμονο και μαχητικό.
Κυρίες και κύριοι,
Αυτές τις μέρες γιορτάζουμε την απελευθέρωση των Ιωαννίνων. Γιορτάζουμε την επέτειο της έναρξης μιας καινούργιας περιόδου στη νεώτερη ιστορία των Ιωαννίνων, της Ηπείρου αλλά και της Ελλάδας.
Η Ήπειρος ήταν για πολλά χρόνια η «ξεχασμένη Ελλάδα». Οι άνθρωποί της έζησαν δύσκολες στιγμές και επώδυνες εμπειρίες. Οι οικονομικές και κοινωνικές συνθήκες ανάγκασαν πολλούς συμπατριώτες μας να αναζητήσουν διέξοδο στη μετανάστευση.
Οι περισσότεροι Έλληνες έχουν παραστάσεις και βιώματα, είτε έμμεσα είτε άμεσα, από μετανάστες. Από δικούς τους ανθρώπους που αναζήτησαν μια θέση στον ήλιο μακριά από την πατρίδα. Και συνάντησαν αντιξοότητες: Στη δουλειά, στη ζωή, στη στέγαση, στην κοινωνική ένταξη.
Κι όμως, οι Ελληνες της διασποράς τα κατάφεραν, κάνοντας μας, εδώ στο μητροπολιτικό κέντρο, όλους περήφανους.
Αγαπητοί μου συμπατριώτες,
Σήμερα η Ελλάδα έχει μετατραπεί σε χώρα υποδοχής μεταναστών. Η αντιμετώπιση της παράνομης μετανάστευσης αποτελεί πρόκληση για ολόκληρη την Ευρώπη.
Διακύβευμα της εποχής μας είναι η ένταξη των νόμιμων μεταναστών στη διαδικασία της οικονομικής και κοινωνικής ανάπτυξης, σε μια σύγχρονη εκπαίδευση, που θα συνοδεύεται από πολιτικές αναγνώρισης και συμμετοχής. Στοιχείο ωριμότητας και βαθιά δημοκρατικής παιδείας είναι η πλήρης εφαρμογή της αρχής της ισονομίας και ισοπολιτείας, ο σεβασμός στο κράτος δικαίου, που προβλέπει δικαιώματα και υποχρεώσεις για όλους, ανεξαρτήτως καταγωγής και θρησκεύματος.
Ας μην ξεχνάμε ότι δικοί μας άνθρωποι και συμπατριώτες ήταν κάποτε ξένοι κάπου αλλού.
Σας ευχαριστώ πολύ.-

Ο Εμμανουήλ Κριαράς και ο Ευγένιος Αρανίτσης στην Ελευθεροτυπία για το άσυλο

2010-02-23T00:02:00.001+02:00

Δύο απόψεις για το άσυλο και οι δύο από την Ελευθεροτυπία του προηγούμενου Απριλίου:

Ο Εμμανουήλ Κριαράς απαντάει στην ερώτηση του Σάκη Αποστολάκη στις 10 Απριλίου 2009
Πιστεύετε ότι πρέπει να καταργηθεί το πανεπιστημιακό άσυλο;
«Κατάργηση του ασύλου σημαίνει απολυταρχία. Πρέπει όχι να καταργηθεί, αλλά να ρυθμιστεί με συναίνεση όλων των παραγόντων. Γιατί άσυλο σημαίνει ο δάσκαλος να μην έχει κανένα εμπόδιο στη διδασκαλία του. Άσυλο πρέπει να έχει η έκφραση των απόψεων κάθε σκεπτόμενου ανθρώπου».
Ολόκληρη η συνέντευξη εδώ.
Ο Ευγένιος Αρανίτσης γράφει στη στήλη του «Είσοδος υπηρεσίας»με τίτλο «Άσυλο» στις 4 Απριλίου 2009:
Στην αρχή: «Περιέργως, οι υπέρμαχοι του πανεπιστημιακού ασύλου είναι αρκετά αδέξιοι στην επιλογή των επιχειρημάτων που παρουσιάζουν. Για παράδειγμα, όταν οι «αγανακτισμένοι» μιλούν για «παγκόσμια πρωτοτυπία», κανένας δεν τους απαντάει ότι αυτό από μόνο του, δηλαδή το να είναι κάτι παγκόσμια πρωτοτυπία, δεν αποτελεί απαραιτήτως μειονέκτημα• θα λέγαμε ότι εξίσου παγκόσμια πρωτοτυπία (ή σχεδόν) είναι τα θερινά σινεμά, όμως κάτι τέτοιο καθόλου δεν οδηγεί στο συμπέρασμα ότι θα έπρεπε να τα κλείσουμε".
Και στο τέλος: «Το άσυλο παράγει αυθορμητισμό. Ο παραβατικός χαρακτήρας αυτού του αυθορμητισμού είναι συχνά γεγονός, όμως η εστία του, σ' έναν κόσμο κυριευμένο από τη λογική της προσποίησης, δεν παύει να συνιστά τη μοναδική πηγή εναλλακτικής συμπεριφοράς και, ως τέτοια, δηλαδή εξ υποθέσεως, ανθίσταται μέχρι τέλους».
Όλο το κείμενο εδώ.

Γκολ στη φτώχεια, στο ρατσισμό και τις εξαρτήσεις - Την Παρασκευή στο Θυμωμένο Πορτραίτο

2010-02-17T23:32:00.002+02:00

Την Παρασκευή 19 Φεβρουαρίου στις 8 το βράδυ στο Θυμωμένο Πορτραίτο (Καποδιστρίου 20) προβάλλεται το ντοκιμαντέρ «Γκολ στη φτώχεια».
Ένα ξεχωριστό ντοκιμαντέρ που ρίχνει φως στους «αόρατους» κατοίκους της πόλης. Στους ανθρώπους της διπλανής πόρτας που η ζωή τους πήγε αλλού, αλλά… δεν το βάζουν κάτω.
Άστεγοι, άτομα εξαρτημένα από ψυχότροπες ουσίες και πρόσφυγες είναι οι πρωταγωνιστές του ντοκιμαντέρ «Γκολ στη φτώχεια», που καταγράφει τις περιπέτειες και τις εμπειρίες μιας ιδιαίτερης ποδοσφαιρικής παρέας. Είναι η ελληνική ομάδα Αστέγων.
Ο Δημήτρης Πετρόπουλος, ο Χρίστος Βασιλόπουλος και οι συνεργάτες τους στην τηλεοπτική εκπομπή «Η Μηχανή του Χρόνου» που προβάλλεται στη ΝΕΤ, ακολούθησαν την ελληνική αποστολή στην πρώτη της συμμετοχή στο Παγκόσμιο Κύπελλο Αστέγων, στην Κοπεγχάγη, το 2007. Δεν κατέγραψαν απλώς την προετοιμασία της ομάδας, μπήκαν στο παιχνίδι και στην ψυχή της ελληνικής αποστολής και εστίασαν στην ουσία: Τον ατομικό και συλλογικό αγώνα κατά του κοινωνικού αποκλεισμού. Την προσπάθεια δικών μας ανθρώπων, συνανθρώπων μας να βρουν και μέσα από τη χαρά του ποδοσφαίρου τον δρόμο της επιστροφής.
Η προβολή του ντοκιμαντέρ, πραγματοποιείται στο πλαίσιο της καμπάνιας του «Γκολ στη Φτώχεια, στον ρατσισμό και στις εξαρτήσεις». Μια καμπάνια που έχει αφορμή ποδοσφαιρική, αλλά οι «σέντρες» που κάνει ξεπερνούν κατά πολύ τις τέσσερις λευκές γραμμές που ορίζουν το ποδοσφαιρικό γήπεδο.
Τα Γιάννενα είναι ο πρώτος σταθμός της φετινής καμπάνιας που θα κορυφωθεί με τη συμμετοχή της ελληνικής ομάδας Αστέγων στο 8ο Παγκόσμιο Κύπελλο Αστέγων που θα πραγματοποιηθεί τον ερχόμενο Σεπτέμβριο (19-26/9) στο Ρίο ντε Τζανέιρο.Τα Γιάννενα άλλωστε είχαν την τιμητική τους στο προηγούμενο πρωτάθλημα στο Μιλάνο τον Σεπτέμβριο, αφού χάριν παίχτη μας με καταγωγή γιαννιώτικη το σύνθημα που δονούσε την ατμόσφαιρα ήταν "Δώστα όλα παγουρά"- γι' αυτήν την ιστορία κι άλλες πολλές για το πρωτάθλημα αστέγων είναι πολύ καλή η ιστοσελίδα του (εδώ).
Καλή ενημέρωση έχει και το περιοδικό Γαλέρα που πρωτοστατεί στην καμπάνια (εδώ).

Οι εκδηλώσεις για την 21η Φεβρουαρίου στα Γιάννενα

2010-02-17T01:08:00.000+02:00

Oι εκδηλώσεις για την 97η επέτειο από την απελευθέρωση στις 21 Φεβρουαρίου 1913, των Ιωαννίνων έχουν ως εξής:
- Πέμπτη 18 Φεβρουαρίου στις 11 το πρωί επιμνημόσυνη δέηση στο Ηρώο «Αγωνιστριών γυναικών των Τσεριτσάνων» στο τοπικό διαμέρισμα Πλατανίων του δήμου Σελλών.
- Παρασκευή 19 Φεβρουαρίου, στο Μπιζάνι. Στις 11 το πρωί γίνεται επίσκεψη στο Μπιζάνι και τα οχυρά του, με ενημέρωση για τα ιστορικά γεγονότα στην περιοχή από αξιωματικό της 8ης Μεραρχίας, αλλά και εκκίνηση των αθλητών που μετέχουν στον καθιερωμένο Μπιζάνειο δρόμο. Στις 12.30, επιμνημόσυνη δέηση και κατάθεση στεφάνων στον τύμβο των Μπιζανομάχων και η απονομή στους νικητές του αγώνα.
- Σάββατο 20 Φεβρουαρίου, στις 9.30 τρισάγιο και κατάθεση στεφάνων στο Στρατηγείο του πολέμου στο Χάνι Εμίν Αγά όπου και είχε εγκατασταθεί το κέντρο επιχειρήσεων της πολιορκίας των Ιωαννίνων από τον ελληνικό στρατό το 1912- 13.
Στις 11 θα γίνει επιμνημόσυνη δέηση και κατάθεση στεφάνων στο Ηρώο Μπιζανομάχων, στο Ρολόι.
Το βράδυ στις 7 στην Πινακοθήκη της Εταιρείας Ηπειρωτικών Μελετών, παρουσία του Προέδρου της Δημοκρατίας Κάρολου Παπούλια εγκαινιάζεται η έκθεση «Ο Ηπειρώτης Γεώργιος Σταύρος και η οικονομική συγκρότηση του νεοελληνικού κράτους» που διοργανώνεται από την ΕΗΜ και το Ιστορικό Αρχείο της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδας. Η έκθεση θα διαρκέσει ως τις 19 Μαρτίου και θα είναι ανοιχτή κάθε μέρα από Δευτέρα ως Παρασκευή 10-1 και 6-8.
Η πανηγυρική εκδήλωση του Δήμου Ιωαννιτών στο Πνευματικό Κέντροστις 19.45, με προσφώνηση από τον πρόεδρο του δημοτικού συμβουλίου Βασίλη Κοσμά ενώ την πανηγυρική ομιλία θα κάνει ο Καθηγητής του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων Γιώργος Καψάλης («Ο Τύπος της εποχής για την απελευθέρωση των Ιωαννίνων»). Θα ακολουθήσει προβολή του ιστορικού ντοκιμαντέρ «Έτσι πήραμε τα Γιάννενα» σε σκηνοθεσία Νίκου Παπαθανασίου.
Στις 20.40 θα ακολουθήσουν τα εγκαίνια της δεύτερης μεγάλης έκθεσης. Ο Κάρολος Παπούλιας θα εγκαινιάσει στο φουαγιέ του Πνευματικού Κέντρου την έκθεση «Θησαυροί της Δημοτικής Πινακοθήκης Ιωαννίνων» με έργα νεοελλήνων ζωγράφων που βρίσκονται από τη μεγάλη συλλογή της πινακοθήκης. Η έκθεση μετά τα εγκαίνια θα μεταφερθεί στη Δημοτική Πινακοθήκη στην οδό Κοραή.
-Κυριακή 21 Φεβρουαρίου, από τις 7 το πρωί η Φιλαρμονική του Δήμου και η στρατιωτική μπάντα θα παιανίζουν εμβατήρια στους δρόμους της πόλης. Δοξολογία στη Μητρόπολη στις 10.30. Στις 11.05 κατάθεση στεφάνων από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας στο Ηρώο Μπιζανομάχων και στις 11.45 παρέλαση ενώπιον του Προέδρου.
- Παράλληλες εκδηλώσεις. Ήδη ξεκίνησε η έκθεση με σπάνιο φωτογραφικό υλικό από την απελευθέρωση και την ζωή της πόλης το 1912- 13, στο ισόγειο της νομαρχίας, μια έκθεση που τελεί υπό την αιγίδα της νομαρχιακής αυτοδιοίκησης και θα λειτουργεί στις ώρες λειτουργίας των υπηρεσιών το πρωί ως και τις 28 Φεβρουαρίου ενώ θα είναι ανοιχτή και την Κυριακή του εορτασμού.
Το σαββατοκύριακο, επιπλέον, στο στρατόπεδο Κατσιμήτρου στο Πέραμα θα διεξαχθούν διεθνείς, επετειακοί αγώνες σκοποβολής (τυφεκίου- πιστολιού) της Σκοπευτικής Ομοσπονδίας Ελλάδος και του Αθλητικού Ομίλου BUDO.

Όλοι μας έχουμε ένα κομμάτι ευθύνης για την ασχήμια που ζούμε

2010-02-16T00:25:00.001+02:00

Τη φωτογραφία την είχα ξεχάσει και τη βρήκα τυχαία στο κινητό μου. Την είχα τραβήξει το μεσημέρι της 27ης Δεκεμβρίου 2009 μέσα από το αυτοκίνητο και είναι στον κόμβο της Βουνοπλαγιάς στην Ελεούσα (ή στον προηγούμενο δεν θυμάμαι πια). Μου έκανε εντύπωση η πρόχειρη κατασκευή με τις αφίσες, το σχισμένο πανό που μοιάζει με αποκριάτικο πια έτσι ξεφτισμένο που έμεινε, οι σκουριασμένες κολώνες, ή οι ξύλινες κολώνες και τα καλώδια, οι λακκούβες με το νερό δίπλα στο δρόμο, τα πεταμένα πλαστικά του καφέ.
Ένα άσχημο τίποτα. Θα μπορούσα να πω «πού είναι οι αρχές;» για να συμμαζέψουν το χάλι, αλλά τι νόημα έχει; Αυτοί που βάζουν τις αφίσες ή τα πανό και τα ξεχνάνε, δεν έχουν ευθύνες; Εμείς που περνάμε και συνηθίζουμε; Όσοι ανοίγουν το παράθυρο του αυτοκινήτου και πετάνε τα σκουπίδια τους;

Οι κάτοικοι που δεν νοιάζονται για τον τόπο τους;

Όλοι μας έχουμε ένα κομμάτι ευθύνης για την ασχήμια που ζούμε.

Παρασκευή σήμερα (πάλι)

2010-02-12T01:20:00.000+02:00

Χα, στον πίνακα ανακοινώσεων που έχω μπροστά μου οι αποδείξεις είναι περισσότερες. Να θυμηθώ να τις βάλω σε ένα φάκελο, του χρόνου θα πρέπει να αποδείξω ότι είμαι πλούσιος, ότι ξοδεύω. Για να λύσουμε το ζήτημα του καταναλωτισμού ο οποίος μας οδήγησε στον υπεραδανεισμό, πρέπει να καταναλώσουμε κι άλλο ώστε να εισπράξει και το κράτος ένα ποσοστό. Δεν μου φαίνεται παράλογο, αλλά έχω την αίσθηση ότι δεν θα τελειώσει ποτέ...

Όλο και πιο πολλά αντικείμενα συσσωρεύονται γύρω μου, όλο και πιο πολλές μικρές λεπτομέρειες χρειάζεται για να ρυθμιστεί η καθημερινότητα. Έχω δύο ατζέντες, σημειώσεις από 'δώ κι από 'κεί, υπενθυμίσεις στο μαιλ. Κι όλο ξεχνάω και από τη Δευτέρα φτάνω στην Παρασκευή και πάλι στη Δευτέρα. Παρασκευή σήμερα...

Ο Κυριάκος Ευθυμίου διαβάζει Καβάφη και Μόντη

2010-02-10T00:41:00.001+02:00

Το Εργαστήριο Νέας Ελληνικής Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων διοργανώνει εκδήλωση ανάγνωσης ποιητικών κειμένων του Κ. Π. Καβάφη και του Κώστα Μόντη από τον ηθοποιό-ποιητή Κυριάκο Ευθυμίου. Η εκδήλωση θα γίνει την Πέμπτη 11 Φεβρουαρίου, στις 7 το απόγευμα στο Αμφιθέατρο της Κεντρικής Βιβλιοθήκης του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων, στο κέντρο της πανεπιστημιούπολης.

Ο Κυριάκος Ευθυμίου, όπως διαβάζουμε στο βιογραφικό του, γεννήθηκε το 1954 στη Λευκωσία. Σπούδασε υποκριτική στη σχολή του Θεάτρου Τέχνης στην Αθήνα. Εργάστηκε ως ηθοποιός σε ελεύθερα σχήματα και στον Θεατρικό Οργανισμό Κύπρου. Γράφει ποίηση και θέατρο (πρώτο κρατικό βραβείο Κύπρου, 1982).

Το 2005 εξέδωσε τον ψηφιακό δίσκο «Κ. Π. Καβάφης: Ποιήματα», με 50 ποιήματα του Αλεξανδρινού ποιητή, σε δική του επιμέλεια και ανάγνωση. Ακολούθησαν τρεις ψηφιακοί δίσκοι με αναγνώσεις από το ποιητικό έργο των Παντελή Μηχανικού, Θεοδόση Νικολάου και Κυριάκου Χαραλαμπίδη (2008) και ένας τριπλός ψηφιακός δίσκος με αναγνώσεις ποιημάτων του Κώστα Μόντη (2009).

Η αναγνωστική του πρόταση έχει ήδη παρουσιαστεί στη Λευκωσία, στην Αθήνα, στη Θεσσαλονίκη, στην Αλεξανδρούπολη, στη Στοκχόλμη και στις Βρυξέλλες, ενώ έχουν προγραμματιστεί παρουσιάσεις στο Βερολίνο και στο Λονδίνο.

Ενδεικτικό είναι το κείμενο του Δημήτρη Γκιώνη στην Ελευθεροτυπία (εδώ).

Για τον Αλεξανδρινό χρήσιμη είναι η πάντα η ιστοσελίδα, ενώ αποκάλυψη είναι η σελίδα του Κυπρίου ποιητή (εδώ). Να χαιρετήσουμε ακόμα την είσοδο του Εργαστηρίου στην μπλογκόσφαιρα (εδώ) από την οποία μάθαμε και τα τελευταία νέα για το αρχείο Κοτζιούλα ενώ για τον διευθυντή του Εργαστηρίου Τάκη Καγιαλή μαθαίνουμε εδώ.

Τέτοιες εκδηλώσεις έπρεπε να κάνει το Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων στη ρουτίνα του. Δύο ή τρεις το μήνα για να μην πω και περισσότερες. Και μέσα στην πόλη οι περισσότερες (αλλά σε ποιες αίθουσες αλήθεια που δεν υπάρχουν πολλές). Γιατί η γνώση (αλλά και οι αισθήσεις) είναι ζήτημα εκπαίδευσης.

Πάρτε ποδήλατο, μάσκα και εμπρός για την Καρναβαλάδα 2010 το Σάββατο στην Πρέβεζα

2010-02-08T22:05:00.000+02:00

Η "Κίνηση Φίλων τού Ποδήλατου Πρέβεζας" διοργανώνει το Σάββατο 13 Φλεβάρη στις 12 το μεσημέρι, την πρώτη καρναβαλική ποδηλατάδα, την “Καρναβαλάδα”, με πορεία στους δρόμους τής πόλης, γιορτάζοντας και μαζί διεκδικώντας την επιστροφή τού ποδήλατου στην καθημερινή χρήση και ζωή τής πόλης. Μετά την ποδηλατάδα θ’ ακολουθήσει παρέλαση και μεσημεριανό παραδοσιακό γλέντι με την ορχήστρα χάλκινων “Κοζανίτικη Φανφάρα” στην προκυμαία τής πόλης, στο καφέ "Άκτια".
Συγκέντρωση στις 11:30΄ π.μ., στον πεζόδρομο της παραλίας. Η διαδρομή: Παραλία Πρέβεζας- Π.Τσαλδάρη- Φόρος- Λ.Ειρήνης- ΟΤΕ - 21ης Οκτωβρίου- Π.Τσαλδάρη- Εθν.Αντιστάσεως-Κ.Καρυωτάκη- Παραλία (τερματισμός).
Δεκτοί στο πανηγύρι μασκαράδες - ποδηλάτες απ’ όλη τη χώρα.(Οι μαθητές κάτω των 15 ετών μόνο με συνοδεία γονέων).

Ο Χανίφ Κιουρέισι λέει κάτι στο «Κάτι έχω να σας πω»- Να μη φοβάσαι να ζεις έξω από τα κλειστά συστήματα

2010-02-08T00:05:00.000+02:00

Ας διαβάσουμε τι γράφει ο Χανίφ Κιουρέισι στις σελίδες 85-86 του μυθιστορήματός του «Κάτι έχω να σας πω» που κυκλοφόρησε πέρυσι από τον Καστανιώτη. Λέει λοιπόν ο ήρωάς του:
«Μέσω μιας γνωστής από το πανεπιστήμιο, που την είχα σκηνοθετήσει στο Περιμένοντας τον Γκοντό με γυναίκες ηθοποιούς, είχα βρει δωμάτιο σ' ένα σπίτι που το μοιραζόταν μια ομάδα λευκών μεσοαστών που ασχολούνταν με την πολιτική. Ήταν ξυλουργοί, δάσκαλοι, κοινωνικοί λειτουργοί, φεμινίστριες και ριζοσπάστες δικηγόροι, δύο από αυτούς αργότερα έγιναν βουλευτές, φανατικοί μπλερικοί, που εμφανίζονταν συχνά στην τηλεόραση υπερασπιζόμενοι τον πόλεμο στο Ιράκ. Στους γειτονικούς δρόμους είχαν στηθεί αρκετά παρόμοια σπίτια.
Ωστόσο δεν είχα καταφέρει απ' την αρχή να πιάσω το δωμάτιο που ήθελα. Υπήρχαν και άλλοι υποψήφιοι και οι συγκεκριμένοι πολιτικοποιημένοι τύποι κατά καιρούς φέρονταν δημοκρατικά. Θα περνούσα από συνέντευξη, αν και ήξερα ότι οι αριστεροί θα μου πρόσφεραν δωμάτιο μόλις τους ρωτούσα αν υπήρχαν καθόλου μαύροι στο σπίτι. Η ενοχή κυλούσε μέσα τους σαν κρίση τροφικής δηλητηρίασης κι έτσι κέρδισα τη θέση παρά το ωχρό μου δέρμα και την ουρά των λευκών απ' έξω.
Δεν επρόκειτο ακριβώς για κοινόβιο, ο καθένας είχε δικό του δωμάτιο και το μαγείρεμα όπως και οι αγγαρείες δεν γίνονταν από κοινού, παρόλο που κάτι τέτοιο ίσχυε για κάποιες δουλειές. Γίνονταν πολλές συναντήσεις και παλαβές συζητήσεις, ποδηλασία και ανακύκλωση. Νέες αφίσες -«Αντίδρασε και ζήσε!» ή η φωτογραφία ενός πίθηκου που τον χρησιμοποιούσαν σε πειράματα- μαζί με φυλλάδια που διαφήμιζαν συναντήσεις εμφανίζονταν στο διάδρομο κάθε μέρα, μαζί με στοίβες ξύλα για «επαναχρησιμοποίηση».
Συχνά πηγαίναμε με ποδήλατα ως το δάσος, έχοντας στα καλάθια μας κρασί και φούντα. Μία φορά οι άλλοι δεν έβλεπαν την ώρα να πετάξουν τα ρούχα τους και να βουτήξουν σε κάποια σιχαμένη λίμνη. Συνήθως ήμουν σφιγμένος αλλά εκείνη τη φορά συμμετείχα κι εγώ.
Τα περισσότερα Σαββατοκύριακα ήταν πιασμένα εξαιτίας κάποιας διαμαρτυρίας κατά των πυρηνικών. Μέσα στη βδομάδα υπήρχαν συναντήσεις της τοπικής οργάνωσης του κόμματος των Εργατικών που πραγματοποιούνταν σε ξέφραγες αίθουσες ρημαγμένων κτηρίων. Αν πήγαινα, το έκανα επειδή το ίδιο συνέβαινε με όλους τους υπόλοιπους, ήθελα να ξέρω τι συμβαίνει. Ήταν σοβαρή δουλειά. Η παλιά φρουρά, οι οπαδοί της εργατικής τάξης που κάπνιζαν πίπα και μιλούσαν ασταμάτητα με δύσκολες προφορές -και είχαν πολλές προσωπικές αναμνήσεις από τον Χάρολντ Ουίλσον-, παρέα με τους εκκεντρικούς, τους γεροπαράξενους, τους σκέτους παλαβούς και όσους δεν είχαν πού αλλού να πάνε τα βράδια, είχαν αντικατασταθεί από άτομα που γνώριζα.
Μιλάμε για νεαρούς, κομψούς δικηγόρους, υπαλλήλους στην υπηρεσία στέγασης, ριζοσπάστες από επαρχιακά νοσοκομεία. Ορισμένοι από αυτούς τους «ακτιβιστές» στην πραγματικότητα ήταν τροτσκιστές ή κομμουνιστές, προσκολλημένοι στην ευπρέπεια και στην πιθανότητα απόκτησης πραγματικής εξουσίας, άλλοι διοχέτευαν τη φιλοδοξία τους σε συμβατικές πολιτικές καριέρες».

Δεν είναι ένα πολιτικό βιβλίο όπως πιθανά φαίνεται από το απόσπασμα. Ή για την ακρίβεια, δεν είναι ένα μόνο πολιτικό βιβλίο. Είναι ένα καλό βιβλίο. Ήπιο, χαμηλών τόνων, έξυπνο, καλογραμμένο και διάφανο. Μιλάει για τον κόσμο που αναδύεται στην Αγγλία του ’80 και του ’90, για ήρωες που πιο πριν ήταν κάτι άλλο κι όταν μεγάλωσαν έγιναν κάτι άλλο, άλλα ίσως και όχι. Ίσως απλώς να αναπτύχθηκαν οι πολλές ταυτότητες που κρύβει μέσα του ο καθένας μας.
Διάλεξα αυτό το απόσπασμα για να κάνω μια αντιπαραβολή με την πολιτικοποίηση των νέων στη χώρα μας. Ανεξάρτητα του τι ψηφίζει ο καθένας μας, έχει σημασία αν στα νιάτα του μπόρεσε να νιώσει λίγο από τον παλμό του κόσμου. Εδώ βλέπουμε ότι το ηττημένο Εργατικό Κόμμα του ’80 συγκεντρώνει στους κόλπους του μια ριζοσπαστική νεολαία που δοκιμάζει ακόμα και την ανακύκλωση, μια λέξη σχεδόν άγνωστη στην καθημερινότητά των νέων του 2010 στη χώρα μας.
Κάποτε, αστειευτήκαμε με τον Καραμανλή που είπε ότι είχε διαβάσει ως φοιτητής τον Μαρξ. Θα μπορούσαν όμως πολλοί από τους σημερινούς 50ρηδες να θυμηθούν ότι διάβασαν έστω 10 μυθιστορήματα όταν ήταν φοιτητές; Ότι είδαν μια ταινία από τις 10 καλύτερες του 20ου αιώνα, ότι έκαναν μια συζήτηση αιρετική; Στην Ελλάδα του ΄60 και του ’70, υπερπολιτικοποιήθηκε η νεολαία, αλλά μέσα σε κλειστά σχήματα και βάσει ενός δύο περιγραμμάτων (Μάο, κομμουνισμός, σοσιαλισμός, τροτσκισμός, τρίτος δρόμος). Αυτή η πολιτικοποίηση δεν πέρναγε στην καθημερινή ζωή και μόνο ως εξαίρεση πέρναγε στην τέχνη.
Η ανοχή, η φιλελεύθερη σκέψη, τα ανθρώπινα δικαιώματα, η κουλτούρα του διαλόγου, όλα αυτά που συγκροτούν μια ανοιχτή κοινωνία ελεύθερων ανθρώπων, μαθαίνονται. Εκπαιδεύεται κανείς στη διαφορετική σκέψη. Αλλά πρέπει να κάνει το πρώτο βήμα. Γιατί κατά τα άλλα, το πιο εύκολο είναι να σηκώνεις σημαίες και να φωνάζεις συνθήματα.
Μπορεί ο Τόνι Μπλερ να απογοήτευσε, μπορεί να γίνει το ίδιο και με τον Ομπάμα. Όλοι αυτοί όμως που ως νέοι πάλεψαν εναντίον των πυρηνικών, άφησαν παρακαταθήκη ένα κίνημα, κι άλλαξαν τον κόσμο εντός τους. Έχουν αν μη τι άλλο, κάτι να θυμούνται.
Το μυθιστόρημα του Κιουρέισι έχει κι άλλα πολλά. Έχεις ανθρώπους που θυμούνται, που αλλάζουν, μέσα σε έναν κόσμο μετέωρο που τίποτα δεν είναι όπως παλιά. Ακριβώς όμως επειδή η μνήμη αλλά και η δράση, η καθημερινή πράξη, μπορούν να εναντιώνονται στην ηθικολογία και την επίκληση μια δήθεν αρχέγονης «αυθεντικότητας», το «Κάτι έχω να σας πω» έχει όντως κάτι να μας πει για το σήμερα. Κι αφήνει μια ελαφριά, χαμογελαστή γεύση.

ΥΓ Στις αρχές του '90 έκανα κι εγώ μια συζήτηση για τα πειραματόζωα φαντάζομαι με την ίδια αφίσα με τον πίθηκο σε ένα πείραμα. Φευ...

Το δέντρο της ζωής, μια προβολή στη Θεσσαλονίκη για την εβραϊκή συναγωγή Χανίων

2010-02-03T13:45:00.000+02:00

Με αφορμή τους δύο εμπρησμούς στο μεσαιωνικό κτήριο της Εβραϊκής Συναγωγής των Χανίων,το Κοινωνικό Εργαστήρι στο Φόρουμ Θεσσαλονίκης και η Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου (ΕΕΔΑ) σας προσκαλούν την Κυριακή 21 Φεβρουαρίου, ώρα 11.30 πμ στον κινηματογράφο Βακούρα 2 στη Θεσσαλονίκη, στην προβολή της ταινίας της Κοινωνικής Ανθρωπολόγου Βασιλικής Γιακουμάκη για τη συναγωγή των Χανίων Ετς Xaγιίμ. Το δέντρο της ζωής (2005).
Στην εκδήλωση θα παρευρεθεί η δημιουργός της ταινίας και θα μιλήσουν οι: Τζέκυ Μπενμαγιόρ (ερευνητής, Ομάδα για τη Μελέτη της Ιστορίας των Εβραίων της Ελλάδας στη Θεσσαλονίκη)
Γιώργος Αγγελόπουλος, Κοινωνικός Ανθρωπολόγος (Πανεπιστήμιο Μακεδονίας,ΕΕΔΑ). Τη συζήτηση συντονίζει η Ελένη Χοντολίδου (Κοινωνικό Εργαστήρι στο Φόρουμ Θεσσαλονίκης).

Το facebook είναι δίκτυο κι όχι μηχανισμός επικοινωνίας. Trust my friend

2010-02-02T00:21:00.001+02:00

Η σωστότερη λέξη είναι "δικτύωση" και όχι "επικοινωνία". Μπερδεύεται πολύς κόσμος μ' αυτό. Γι' αυτό και όταν μιλάμε για το facebook τους "φίλους" τους βάζουμε σε εισαγωγικά. Γιατί είναι άνθρωποι που βρίσκονται σε ένα δίκτυο μαζί μας και ανταλλάσσουμε πληροφορίες. Είναι αυτή η ανταλλαγή, επικοινωνία; Μπορεί σε κάποιο βαθμό. Η μεγάλη απογοήτευση όμως από τα social media προέρχεται από την αδυναμία της θέρμης τους. Ένας ψυχρός μηχανισμός που υπάρχει ως υποκατάστατο μερικές φορές της επικοινωνίας, κατά βάση όμως ως ένας ιμάντας που δένει τον εικονικό μας εαυτό με άλλους.

Γιατί κατά τα άλλα φιλία είναι η εμπιστοσύνη. Το Trust που έλεγε και o συμπαθής Hal Hartley. Εμπιστοσύνη και συγκίνηση, να δύο μυστικά της φιλίας που δεν μπορείς να τα βρεις πουθενά αλλού.

Έχω παραπάνω από έναν λόγο για να ξυπνήσω αύριο

2010-01-29T00:55:00.000+02:00

Αφού κάνω αυτά που διάλεξα να κάνω, τότε γιατί όλα κάθε μέρα επαναλαμβάνονται με έναν ρυθμό που δεν του αναγνωρίζω παρά την επανάληψη μιας αμηχανίας; Ο χρόνος μου έχει κοπεί σε τεμάχια τρία, ένα για μένα, ένα για τους άλλους κι ένα για τους δικούς μου, αλλά η απουσία εμπαθούς αίματος και η φυλλορροή των ανείπωτων ικμάδων της λοξής ματιάς στη ζωή, με ανησυχεί.

Υπάρχει βέβαια μια συνταγή επιβίωσης: Κάνω αυτό που κάνω σαν να μην υπάρχει αύριο. Γράφω σαν να μην υπάρχει περιθώριο να ξαναγράψω, επιστρέφω στο σπίτι σαν να είναι η πρώτη φορά, φεύγω με την ανησυχία ότι μπορεί να μην ξαναγυρίσω. Πάσχω κι εγώ από τον ιό της αμηχανίας, της αγοραφοβίας, του κόσμου χωρίς προσδοκίες. Σε αντίθεση όμως με όσους πλήττουν, εναντιώνονται ή καταρρέουν εντός τους, έχω πάντα παραπάνω από έναν λόγο για να ξυπνήσω το πρωί. Τα μάτια τους, τα χάδια τους, τις σκέψεις μου, τη θέληση να αφήσω ένα στίγμα.

Στη μνήμη της Lhasa de Sela

2010-01-25T00:51:00.001+02:00

Η Λάσα ντε Σέλα, δεν περίμενε εμένα βέβαια να γράψω κάτι γι' αυτήν. Είχαν γράψει χιλιάδες άλλοι ήδη. Και δεν υπάρχει πια για να μας διαβάσει... Πέθανε πριν από λίγες μέρες στα 37 της χρόνια. Κάπου είχα κρατήσει μια σημείωση γι' αυτήν και άκουγα τα τραγούδια της από το Διαδίκτυο.
Η Lhasa de Sela (επίσημη σελίδα) γεννήθηκε στη Νέα Υόρκη στις 7 Σεπτεμβρίου 1972 από πατέρα Μεξικάνο και αμερικανίδα μητέρα, και πέθανε την Πρωτοχρονιά φέτος, το 2010, στο Μόντρεαλ μετά από μάχη 21 μηνών με τον καρκίνο του μαστού. Ξεκίνησε μάλιστα να τραγουδά σε μια ελληνική καφετέρια στο Σαν Φρανσίσκο, 13 ετών, κάτι που με ενδιαφέρον εντοπίζουν όλοι όσοι γράφουν γι’ αυτήν στη χώρα μας. Με τους γονείς της όταν ήταν παιδί, ήταν νομάδες και μετακινούνταν με ένα ειδικά διαμορφωμένο λεωφορείο ασχολούμενοι με την τέχνη, όταν έφτασε όμως στα 19 χρόνια της εγκαταστάθηκε στο Μόντρεαλ.
Τα τραγούδια της κατατάσσονται σε αυτό που ονομάζουμε έθνικ και world music, αλλά στηρίζονται από τη δική της προσωπικότητα και το ύφος της που κινείται από τα λάτιν ως την τζαζ ή τις ακρώρειες του ροκ και της κάντρι.
Ο πρώτος της δίσκος ήταν το La Llorona, το 1997 ο οποίος κέρδισε και εντυπώσεις και βραβεία κι έφτασε να πουλάει από το πουθενά 700 χιλιάδες αντίτυπα. Η ίδια όμως ακολούθησε εκ νέου τον νομαδικό βίο με περιοδείες στην Ευρώπη με το τσίρκο Pocheros (Cirque Pocheros)
κατέληξε όμως στη Μασσαλία και ασχολήθηκε πάλι γράφοντας μουσική που έφερε τον δεύτερό της δίσκο τον The Living Road, το 2003 με την προσθήκη επιπλέον τραγουδιών στα γαλλικά και τα αγγλικά. Έγινε γνωστή από πολλές συναυλίες τότε σε όλον τον κόσμο (έφτασε και μέχρι τη γειτονική μας Κωνσταντινούπολη) ενώ τραγούδια της ακούστηκαν και στη σειρά Σοπράνος και σε ταινίες. Να ξεχωρίσουμε και τη συνεργασία με τους Tindersticks στο Sometimes it hurts’ off και στο That living feeling, δείγματα όχι μόνο του ταλέντου της, αλλά και των μουσικών και αισθητικών αναζητήσεών της.
Το τρίτο άλμπουμ και τελευταίο, το πλήρως αγγλόφωνο Lhasa κυκλοφόρησε τον Απρίλιο του 2009.
Για τη ζωή της εδώ κι εδώ και μερικά καλά άρθρα στο πάντα ενημερωμένο MIC (εδώ με παραπομπές).

Στηρίζουμε τη Θάλεια Δραγώνα, αλλά απαιτούνται πρωτοβουλίες για να αλλάξει ο κόσμος

2010-01-17T16:35:00.003+02:00

Το Σάββατο, αργά το βράδυ μπήκα στο δίλημμα αν θα έπρεπε να κάτσω να γράψω κάτι για την επίθεση που δέχεται η Θάλεια Δραγώνα ή να δω ένα επεισόδιο του CSI NY. Προτίμησα το δεύτερο, γιατί δεν μπορώ να αντισταθώ σε μια έξυπνη και χαριτωμένη έκφανση του κόσμου μας. Η αλήθεια είναι πάντως ότι προτιμώ το CSI Maimi γιατί είναι πιο σοφιστικέ ο Οράτιος, αλλά χάριν του θέματος του επεισοδίου (η ματαιοδοξία μιας μοντέλας σε συνδυασμό με μια σύζυγο που είχε σχεδιάσει τη δολοφονία του άντρα της με σφυρί) παρέμεινα μπροστά στην τηλεόραση. Εφαρμόζω άλλωστε στο βίο μου την απόφανση ενός κριτικού κινηματογράφου, ότι αν μου έθεταν το δίλημμα τι θέλω να δω τώρα στην αίθουσα ενός σινεμά, Τα Σαγόνια του Καρχαρία ή τον Θίασο, θα προτιμούσα τα Σαγόνια κι ας είμαι θιασώτης του αγγελοπουλικού σύμπαντος (υπάρχουν οι κατάλληλες ώρες για όλα).

Προέκυψε κάποιο θέμα με τη στήριξη που παρείχε η κοινοβουλευτική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ στην πανεπιστημιακό και γραμματέα πλέον του υπουργείου Παιδείας Θάλεια Δραγώνα (και πρώην βουλευτή του ΠΑΣΟΚ), κι αυτό θα με ενδιέφερε περισσότερο να σχολιάσω.
Οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ καλώς και στηρίζουν τη Δραγώνα από τις απαράδεκτες επιθέσεις εναντίον της, οι οποίες μάλιστα χρησιμοποιούν και ψευδή στοιχεία ώστε να χαρακτηρίσουν εν τέλει την πανεπιστημιακό ως προδότρα κι άλλα τινά. Η ελευθερία και η δημοκρατία είναι πρωτίστως ελευθερία του λόγου. Και την ελευθερία του λόγου δεν τη βάζουμε ποτέ και για κανένα λόγο σε καμιά προκρούστεια κλίνη.
Φτάνει πια με τους τιμητές του έθνους, με τους κήνσορες, τους υπερασπιστές της ηθικής, και τους απονεμητές τίτλων εθνικών φρονημάτων. Προφανώς συνεπώς και υπερασπίζουμε μια Ελληνίδα πολίτη που δέχεται επιθέσεις για τις απόψεις της.
Από κεί και πέρα, έχω και μερικές άλλες σκέψεις, με αφορμή τη συγκεκριμένη υπόθεση.

Η Θάλεια Δραγώνα είναι πολιτικός και διαθέτει στα χέρια της πολλά πολιτικά όπλα. Από το να απευθυνθεί στο δικαιοσύνη εναντίον των συκοφαντών της, μέχρι να δημοσιοποιήσει με θεσμικό τρόπο τις αντιλήψεις της για την πατρίδα και τη διδασκαλία περί έθνους, στην εκπαίδευση. Θα μπορούσε, δε, να ηγηθεί πρωτοβουλιών που να παρουσιάζουν με πολιτικό τρόπο τις σύγχρονες επιστημονικές θέσεις για την εθνογέννεση, αντί να περιορίζεται σε συνεντεύξεις σε μεγάλα ΜΜΕ και επιστολές στον Μίκη. Αν δεν μπορεί ένα προβεβλημένο πολιτικό πρόσωπο, στέλεχος μιας κυβέρνησης με ισχυρή πλειοψηφία, να πάρει τέτοιες πρωτοβουλίες, τότε ποιος θα μπορέσει; Ο φτωχοδιάβολος Έλληνας με τρεις και εξήντα μισθό που πάει σούπερ μάρκετ και δεν προλαβαίνει να δει από πού του 'ρχεται ή ο συνταξιούχος των 360 ευρώ; Γιατί το βάρος μιας αντιεθνικιστικής πολιτικής να το σηκώνει μόνο ένα μικρό μέρος της αριστεράς και όχι το ΠΑΣΟΚ; Η εμπέδωση της δημοκρατίας απαιτεί πρωτοβουλίες από εκείνους ακριβώς που μπορούν, που έχουν δηλαδή την ισχύ να τις πάρουν σε μια δεδομένη χρονική στιγμή.
Θα ήθελα επίσης να την δω να παίρνει προσωπικά, η ίδια πρωτοβουλίες μέσα στα κρατητήρια που στενάζουν οι μετανάστες, στα απαράδεκτα στρατόπεδα συγκέντρωσης που στοιβάζουμε τους μετανάστες ή στο πεδίο της "αθρόας" παραβίασης των δημοκρατικών δικαιωμάτων όπως γίνεται με τις προληπτικές προσαγωγές νέων ανθρώπων. Κι αυτά κομμάτια της πατρίδας μας είναι και τους είδους σοσιαλιστικής δημοκρατίας που αναπτύσσουμε.
Στη συγκυρία που βρισκόμαστε, χρειάζονται πιο ειδικές πρωτοβουλίες για να προχωρήσει η ισονομία και ο σεβασμός στα ανθρώπινα δικαιώματα.
Τέλος, η παραγωγή ακαδημαϊκής γνώσης δεν αρκεί για να αλλάξουν από μόνα τους τα πράγματα στην ζωή πέρα από τα πανεπιστημιακά έδρανα. Χρειάζεται να βγουν έξω στην κοινωνία και οι ίδιοι οι ακαδημαϊκοί και να πείσουν για τις θέσεις τους τούς ανθρώπους, κι αυτό δεν αφορά φυσικά μόνο την κ. Δραγώνα. Μπορεί το ελληνικό πανεπιστήμιο να βοηθήσει την αλλαγή της ελληνικής κοινωνίας; Αν δεν μπορεί, τότε δεν έχει νόημα αυτό που παράγει.

Ναταλί Κλαϊέρ, «Οι απαρχές του αλβανικού εθνικισμού», από το Ισνάφι

2009-12-31T00:56:00.000+02:00

Από τις γιαννιώτικες εκδόσεις Ισνάφι (εξαιρετικές εκδόσεις, το ξαναλέμε), κυκλοφόρησε πρόσφατα το βιβλίο της Γαλλίδας ερευνήτριας, Ναταλί Κλαϊέρ, «Οι απαρχές του αλβανικού εθνικισμού». Στις 10 Δεκεμβρίου παρουσιάστηκε στο Γαλλικό Ινστιτούτο Θεσσαλονίκης. Η μετάφραση είναι του Ανδρέα Σιδέρη, η επιμέλεια του Λεωνίδα Εμπειρίκου και του Ανδρέα Σιδέρη και το εισαγωγικό σημείωμα του Κώστα Κωστή. Κοστίζει 39 ευρώ.
Η Ναταλί Κλαϊέρ είναι διευθύντρια στο Τμήμα τουρκικών και οθωμανικών ερευνών του Εθνικού Κέντρου Επιστημονικών Ερευνών της Γαλλίας. Ως ειδικός σε θέματα ταυτοτήτων και θρησκείας στα Βαλκάνια, ασχολήθηκε ιδιαίτερα με τις μουσουλμανικές μυστικιστικές αδελφότητες. Μαζί με τον Xavier Bougarel εξέδωσε το «Le nouvel islam balkanique» (Paris 2001) το οποίο αναφέρεται στην επανασύνθεση που πραγματοποιείται μεταξύ ισλάμ και πολιτικής στα μετακομμουνστικά Βαλκάνια. Κατέστησε τον οθωμανικό και μετα-οθωμανικό αλβανικό χώρο το σημείο αιχμής των πρόσφατων ερευνών της. Ιδιαίτερα, δημοσίευσε το «L’Albanie, pays des derviches» (Berlin-Wiesbanden, 1990) και το «Religion et nation chez les Albanais, XIXe- XXe siècles» (Istanbul, 2003). Στην παρούσα φάση μελετάει την θρησκεία και την δομή του αλβανικού κράτους κατά την διάρκεια του μεσοπολέμου.
Διαβάζουμε στο οπισθόφυλλο της έκδοσης:
«Ο αλβανικός εθνικισμός και γενικότερα ο αλβανισμός εν τω συνόλω δεν είναι τόσο ιδιαίτερος όσο γενικά λέγεται. Εγγράφεται και αυτός στην ίδια συγκυρία ανέλιξης των άλλων βαλκανικών εθνικισμών του 19ου αιώνα, δηλαδή της προοδευτικής υποχώρησης της οθωμανικής αυτοκρατορίας στην Ευρώπη, προς όφελος των νέων χριστιανικών βαλκανικών Κρατών και ορισμένων Μεγάλων Δυνάμεων.
Αν και θεωρείται περισσότερο όψιμος από τους άλλους εθνικισμούς της περιοχής, ωστόσο δεν είναι και τόσο. Όπως και οι άλλοι, εμφανίζεται στην αρχή του 19ου αιώνα, αλλά αποκτά σημασία μόνο στο δεύτερο μισό του αιώνα. Αυτό που πράγματι είναι όψιμο, είναι η διάχυσή του στους κόλπους ευρύτερων κύκλων από αυτούς που συγκροτούν οι πρώτοι αλβανιστές, δηλαδή οι πρώτοι υποκινητές της αλβανικής εθνικής ταυτότητας…Η πολιτική των οθωμανικών αρχών διαδραματίζει, έμμεσα ή άμεσα, ένα ρόλο στην επικύρωση της αλβανικότητας, ακόμη και αν ο αλβανικός εθνικισμός αποτελεί δίκοπο μαχαίρι για την Αυτοκρατορία στα Βαλκάνια. Τελικά, διαμορφώνονται πολλές εκφάνσεις αλβανικότητας σε συνάρτηση με τον ελληνισμό, είτε από συνταύτιση είτε από αντίδραση».
Το βιβλίο της Ναταλί Κλαϊέρ δεν έρχεται απλά να καλύψει ένα (αδικαιολόγητο) κενό της ελληνικής βιβλιογραφίας για τους Αλβανούς. Και σίγουρα θα «δυσκολέψει» όσους έμαθαν να σκέφτονται αποκλειστικά μέσω κατασκευασμένων εννοιών όπως η θρησκεία, η γλώσσα, η παιδεία, η εθνικότητα και τελικά τα σύνορα.
Αυτό το βιβλίο μας κάνει να μη σκεφτόμαστε με όρους καλού και κακού, πατριώτη και προδότη, ηττημένου και νικητή, εχθρού και φίλου…».

Μπήκα στα 40 κι ακόμα παίζω wii (παραφθορά λαϊκού άσματος)

2009-12-29T00:49:00.000+02:00

Κάτω από το Δημοτικό Ωδείο

Το Σάββατο έγινα 40 χρονών. Δεν νιώθω κάτι ιδιαίτερο, αν και το νούμερο μου προκαλεί κάποιο δέος. Θα έλεγα, πόσο γρήγορα πέρασαν τα χρόνια, αλλά είναι πολύ κοινότοπο. Πέρασαν όμως... Όχι γρήγορα γιατί τα θυμάμαι πώς πέρασαν. Θυμάμαι όμως και πώς ένιωθα όταν ήμουν 26 ή 32 και καμιά φορά είναι τόσο δυνατή η μνήμη που λέω πως ήταν χτες.

Τις κρίσεις ηλικίας τις πέρναγα πάντα νωρίτερα. Των 40 την πέρασα πριν από δύο- τρία χρόνια. Βοήθησαν σε αυτό και μερικές καταστάσεις που έμπλεξα και οι λάθος άνθρωποι που βρέθηκαν μπροστά μου στις δουλειές που έκανα. Άλλα έτσι δεν γίνεται πάντα με την κρίση; Των 30 την πέρασαν στα 27 μου, των 20κάτι στα 18. και πάει λέγοντας. Ελπίζω να συγχρονιστώ κάποια στιγμή.

Τα 40 μου τώρα με βρήκαν σε μια δύσκολη θέση. Πιάστηκε η δεξιά μου πλευρά γιατί έπαιζα πιγκ πογκ στο Wii που πήραμε. Λέω πήραμε γιατί ήταν μια οικογενειακή επένδυση για το παιδί, αλλά παίζω περισσότερο νομίζω. Τέλος πάντων.

Τα μπλογκ περνάνε κρίση διεθνώς κι ακόμα περισσότερο στη χώρα μας που βρέθηκαν στα χέρια αγράμματων. Μια διέξοδος είναι να γίνουν πιο ημερολογιακά, όπως στην αρχή τους, όχι όμως άνευ ουσίας. Το αν πιάστηκε η μέση μου από το Wii δεν είναι και τόσο σημαντική πληροφορία. Το ότι πιστεύω όμως ότι μεγαλώνοντας ο άνθρωπος γίνεται καλύτερος και πιο ελεύθερος, νομίζω ότι είναι. Το πιστεύω. Για να δούμε τι θα γίνει στη φάση 2 τούτου του μπλογκ... Θα παραμείνει πάντως μεταξύ φίλων.

ΥΓ Στο facebook είμαι πλέον ο Φιλήμων Καραμήτσος (αν και πάντα αυτός ήμουν)

Στηρίζουμε την Αφροδίτη Αλ Σάλεχ... προφανώς

2009-11-25T22:48:00.000+02:00

Η Αφροδίτη Αλ Σάλεχ εργάζεται πλέον ως ειδική σύμβουλος σε ζητήματα μετανάστευσης του Υφυπουργού Προστασίας του Πολίτη Σπύρου Βούγια. «Στόχος μου/μας είναι να εφαρμοστούν κοινωνικές πολιτικές ώστε να αντιμετωπιστεί ολιστικά, ουσιαστικά και ανθρώπινα το ζήτημα των μη νόμιμα εισερχόμενων μεταναστών- των ανθρώπινων ροών. (Όχι άλλες Παγανές!)» αναφέρει στο μπλογκ της «Αφηρημένες κάποιες σκέψεις» (afroditealsalech.blogspot.com).
Γράφει δυνατά για τους μετανάστες, ειδικά γι' αυτούς που δεν έχουν καθόλου φωνή. Τη θυμάμαι όταν είχε έρθει να παρουσιάσει ένα βιβλίο της στα Γιάννενα, στο "Σταθμό". Δεν έδωσα ιδιαίτερη σημασία στο βιβλίο. Η ίδια έμοιαζε πολύ "ρομαντική", πιο ταιριαστή στο ρόλο της ηθοποιού και της συγγραφέα. Να όμως που αποδεικνύεται ότι η κοψιά του ανθρώπου είναι το μυαλό του και το ψυχικό του σθένος. Κι από αυτά διαθέτει η Αφροδίτη όπως φαίνεται σε αυτά που γράφει στις εφημερίδες (ξεκινάμε να διαβάζουμε από εδώ).
Γι' αυτό και της επιτέθηκε η ακροδεξιά. Οι ρημαγμένοι άνθρωποι του σκοταδιού αδυνατούν να αποδεχτούν το Λόγο. Γι' αυτό και προσπαθούν να πλήξουν την Αφροδίτη για το σώμα της. Είναι αυτό που θεωρούν κατ' αρχήν ευάλωτο.
Μακάρι να κάνουν κάτι όλα αυτά τα υπουργεία της νέας κυβέρνησης για τους μετανάστες, ειδικά για αυτούς που δεν έχουν χαρτιά. Το ΠΑΣΟΚ όμως ήταν πάντα ένα λαϊκιστικό κόμμα, γεμάτο από συντηρητικούς πολιτικούς και ψηφοφόρους. Μακάρι...

υγ. Πολύ καλή η ανακοίνωση του ΣΥΡΙΖΑ (εδώ)

Η θεραπεία ως ανταπόδοση στην Κούνεβα

2009-11-25T22:30:00.002+02:00

«Για τα ιατρικά μου έξοδα δεν πληρώνω. Οι ιδιώτες γιατροί προσφέρουν τις υπηρεσίες τους χωρίς λεφτά, έρχονται εδώ από άλλα νοσοκομεία για να με εγχειρήσουν και δεν έχει ζητήσει κανείς τίποτα». Αυτό έγραψε στην Athens Voice η Κωνσταντίνα Κούνεβα, μεταξύ άλλων πολλών (κοίτα).
Μοιάζει με κάτι σαν ανταπόδοση της κοινωνίας που στο πρόσωπο της Κούνεβα αναγνωρίζει ότι έκανε ένα λάθος.
Μακάρι αυτή η αναγνώριση να μην είναι στιγμαία, να έχει και συνέχεια, να πιέσουν οι γιατροί και το ιατρικό σύστημα για ακόμα καλύτερη και λαϊκότερη ιατρική στη χώρα μας.
Γιατί υπάρχουν χιλιάδες άνθρωποι που έχουν την ανάγκη της θεραπείας και δεν έχουν καθόλου χρήματα για την «αγοράσουν».

"Περήφανος που είμαι δεξιός" και η ψήφος στον Σαμαρά

2009-11-24T01:00:00.000+02:00

Ο Αντώνης Σαμαράς ζητάει από τους φίλους της υποψηφιότητάς του να αισθάνονται περήφανοι για την πολιτική τους ταυτότητα. Είμαι περήφανος που είμαι δεξιός ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων.
Οπότε η νέα Νέα Δημοκρατία, υπό την ηγεσία του, θα είναι ένα δεξιό κόμμα, περήφανο για τον εαυτό της και θα καλεί τους υπόλοιπους ψηφοφόρους, περίπου 2,5 εκατομμύρια ανθρώπους (αν υπολογίσουμε ότι και καλά θα ψηφίσουν την Κυριακή 500 χιλιάδες άνθρωποι) να συμμαχήσουν με τη δεξιά για να κυβερνηθεί ο τόπος.
Είναι ίσως από τις πιο αποκαλυπτικές στιγμές, κατά την οποία ομολογείται δημόσια ότι ένα μεγάλο κόμμα εξουσίας μπορεί να κυβερνήσει μόνο με μια συμμαχία από τα κάτω. Ότι όσοι επιλέγουν κάθε φορά το πρώτο κόμμα δεν είναι "δικοί του". Και υπό αυτήν την έννοια, μπορούν ανά πάσα στιγμή να φύγουν για ένα άλλο κόμμα. Ενδιαφέρουσα η αποκάλυψη. και δείγμα του στόχου: Η Νέα Δημοκρατία θα είναι ένα μικρό δεξιό κόμμα που θα ευελπιστεί να γίνει κυβέρνηση πείθοντας τους πολλούς ότι θα καταφέρει (παρά του ότι, ή επειδή είναι δεξιά). Υπό κάποια έννοια ακούγεται δημοκρατικό.

Κάτω

2009-11-20T01:52:00.000+02:00

Μας είπαν ότι σε αυτό το ποτάμι
απαγορεύεται η κολύμβηση
γιατί προορίζεται για βαπτίσεις.
Πιστούς και υποψήφιους λυτρωμένους
δεν είδαμε τριγύρω
Κι έτσι βουτήξαμε γυμνοί, προκλητικοί, τροπαιοφόροι
Σαν λάγνα σκυλιά
Όταν το νερό κατέβασε
πνιγμένους και κούτσουρα από πεθαμένα δέντρα
βουτήξαμε για μία ακόμα φορά
και μείναμε εκεί να κοιτάμε στον καθρέφτη
τους αδαείς βολβούς μιας πέστροφας.

Φιλ.Κ.

28.4.09

Οι δημοσιογράφοι της Ημέρας έχουν λόγο

2009-11-15T18:54:00.000+02:00

Μετά το κλείσιμο της Ημέρας, της εφημερίδας των Πατρών, οι εργαζόμενοι έβγαλαν μια δική τους έκδοση (στη διεύθυνση http://www.esiepin.gr/esiepin/HMERA_ERGAZOMENON.pdf). Αυτό που αναδεικνύεται είναι το πόσο σοβαρός και αξιοπρεπής μπορεί να γίνει ο λόγος του απλού, μισθωτού δημοσιογράφου, όταν μιλάει για τη δουλειά του. Είναι κρίμα που μιλάμε έτσι, μόνο σε περιόδους κρίσης.
Συνολικά, για το τι γίνεται στο δημοσιογραφικό χώρο της περιοχής μας, πολύ χρήσιμη είναι η σελίδα της Ένωσης μας της ΕΣΗΕΠΗΝ.
Όποιος μιλάει για "αλήτες, ρουφιάνους, δημοσιογράφους" και αγνοεί τι γίνεται ακριβώς στην ελληνική δημοσιογραφία, σήμερα, είναι ένας βολεμένος, μικροαστούλης του κερατά, που άλλος του πληρώνει τα χρώματα για τα συνθήματα στους τοίχους.