Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Μουσική. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Μουσική. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τετάρτη 23 Νοεμβρίου 2016

Ακόμα δεν χωράμε πουθενά

Να πούμε και μια μπαλάντα μαζί, είπε ο Γιάννης Αγγελάκας, το Σάββατο το βράδυ στα Γιάννενα σε ένα θερμό κοινό που δεν σταμάτησε να του φωνάζει ότι «είναι ωραία στον παράδεισο». Και είπαν την «ταξιδιάρα ψυχή»,  ή καλύτερα την είπε μόνος του ο κόσμος. Κι έτσι λύθηκε και το πρόβλημα με τις Τρύπες στις συναυλίες του.

Όταν έκανε την αλλαγή στο ύφος του και στις νέες του διαδρομές στη μουσική ο Αγγελάκας κι άφησε πίσω του το σπουδαίο συγκρότημα, πολλά νέα παιδιά του ζητούσαν επίμονα στις συναυλίες να παίξει «κάτι από το Τρύπες». Πέρασε ο καιρός, έγραψε κι έπαιξε πολλά νέα τραγούδια και μουσικές που τα ξέρουν νεράκι πια οι φίλοι του, και τώρα μπορούν μαζί να πουν όντως και μερικά παλιά τραγούδια.

Κι έχει ενδιαφέρον που ακόμα και σήμερα μπορεί να δονήσει  μια αίθουσα μια «ταξιδιάρα ψυχή» που αλλού έμοιαζε να ταξιδεύει το ’80 κι αλλού σήμερα, αλλά φαίνεται να συναντά πάντα το ίδιο ερώτημα: Πού χωράνε όλα αυτά τα παιδιά, πού χωράμε όλοι μας σε τούτον τον άξενο κόσμο;

Ο Γιάννης Αγγελάκας είναι η φωνή παραπάνω από μιας γενιάς νέων, ανθρώπων που μεγαλώνουν μαζί του και συμβιώνουν πια στην ίδια αίθουσα, εμείς οι παλιότεροι πίσω πίσω, οι πολύ νεότεροι μπροστά με σηκωμένες τις γροθιές. Κι οι μουσικές του βρίσκουν διαρκώς τους δρόμους να περνάνε μέσα από τα ποτάμια όλων μας.

Κι αν γίνονται στις μέρες μας πιο «σκληρές» και πιο «δυνατές» είναι προφανώς γιατί μας φαίνεται πολύ πιο σκληρός κι ο κόσμος όταν κλείνουν τα φώτα και βγαίνουμε έξω στο κρύο. 

Τρίτη 17 Μαΐου 2016

Πέρα από τις προσωπικές αφηγήσεις


Το πιο εύκολο είναι να κάνεις πολιτική χωρίς να σε αφορά εσένα προσωπικά. Έτσι, αναγνωρίζεις άμεσα τη σημασία του ουκρανικού τραγουδιού που κέρδισε τη Eurovision επειδή «επιτέλους, αναδείχτηκαν τα εγκλήματα του Στάλιν». Και δεν σε νοιάζει που αύριο μπορεί κάποιος άλλος να τραγουδά για τα «εγκλήματα των Ελλήνων» στον δικό του λαό. Εδώ έφτασαν επιστήμονες να μας λένε ότι οι Έλληνες πρέπει να αποζημιώσουν τους Γερμανούς για την Κατοχή και όχι το αντίθετο που επιβάλλει η κοινή λογική.
Σε ένα κάποιο επίπεδο- όχι ασήμαντο- όλα είναι προσωπικές ιστορίες και ως τέτοιες έχουν τη δική τους σημασία. Σωστό. Σε προσωπικό επίπεδο, κάθε αφήγηση είναι σημαντική. Είναι σημαντική η αφήγηση του Τατάρου που συνεργάστηκε με τους Ναζί, εκείνου που συνεργάστηκε με την Αντίσταση κι εκείνη των απογόνων των θυμάτων των Ναζί ή του Στάλιν. Ως προσωπικές ιστορίες μπαίνουν η μία δίπλα στην άλλη και θεωρούνται όλες σημαντικές γιατί μας αποκαλύπτουν το μέρος ενός κόσμου.
Εκεί είναι όμως που έρχεται η επιστήμη της Ιστορίας για να ελέγξει, να θέσει προτεραιότητες, να συγκρίνει και να συνθέσει, να μας δώσει διαστάσεις του χρόνου και του χώρου.
Κι εκεί είναι που έρχεται και η πολιτική, για να ενώσει τα κομμάτια, να βρει το νέο, συλλογικό όλον και να υπερβεί τις κατακερματισμένες ατομικότητες και τις ξεχωριστές αφηγήσεις.

Φυσικά όλα αυτά δεν μπορούν να γίνουν σε έναν διαγωνισμό τραγουδιού. Το θέμα είναι πού μπορούν να γίνουν; Πού θα δώσουμε χώρο στην Ιστορία και την πολιτική ώστε να βρεθούν οι νέες συνισταμένες της συνύπαρξης; Ποιος θα ενώσει τα κομμάτια;

Κυριακή 25 Απριλίου 2010

Λίγο πριν τα… τιράντα του Σπύρου Γραμμένου κυκλοφορεί στις 7 Μαΐου

Σήμερα το βράδυ ο Σπύρος Γραμμένος
ανακοίνωσε ο ίδιος στο fb
ότι ο δίσκος του «Λίγο πριν τα… τιράντα»,
κυκλοφορεί στις 7 Μαΐου.
www.spirosgrammenos.gr

Δευτέρα 25 Ιανουαρίου 2010

Στη μνήμη της Lhasa de Sela

Η Λάσα ντε Σέλα, δεν περίμενε εμένα βέβαια να γράψω κάτι γι' αυτήν. Είχαν γράψει χιλιάδες άλλοι ήδη. Και δεν υπάρχει πια για να μας διαβάσει... Πέθανε πριν από λίγες μέρες στα 37 της χρόνια. Κάπου είχα κρατήσει μια σημείωση γι' αυτήν και άκουγα τα τραγούδια της από το Διαδίκτυο.
Η Lhasa de Sela (επίσημη σελίδα) γεννήθηκε στη Νέα Υόρκη στις 7 Σεπτεμβρίου 1972 από πατέρα Μεξικάνο και αμερικανίδα μητέρα, και πέθανε την Πρωτοχρονιά φέτος, το 2010, στο Μόντρεαλ μετά από μάχη 21 μηνών με τον καρκίνο του μαστού. Ξεκίνησε μάλιστα να τραγουδά σε μια ελληνική καφετέρια στο Σαν Φρανσίσκο, 13 ετών, κάτι που με ενδιαφέρον εντοπίζουν όλοι όσοι γράφουν γι’ αυτήν στη χώρα μας. Με τους γονείς της όταν ήταν παιδί, ήταν νομάδες και μετακινούνταν με ένα ειδικά διαμορφωμένο λεωφορείο ασχολούμενοι με την τέχνη, όταν έφτασε όμως στα 19 χρόνια της εγκαταστάθηκε στο Μόντρεαλ.
Τα τραγούδια της κατατάσσονται σε αυτό που ονομάζουμε έθνικ και world music, αλλά στηρίζονται από τη δική της προσωπικότητα και το ύφος της που κινείται από τα λάτιν ως την τζαζ ή τις ακρώρειες του ροκ και της κάντρι.
Ο πρώτος της δίσκος ήταν το La Llorona, το 1997 ο οποίος κέρδισε και εντυπώσεις και βραβεία κι έφτασε να πουλάει από το πουθενά 700 χιλιάδες αντίτυπα. Η ίδια όμως ακολούθησε εκ νέου τον νομαδικό βίο με περιοδείες στην Ευρώπη με το τσίρκο Pocheros (Cirque Pocheros)
κατέληξε όμως στη Μασσαλία και ασχολήθηκε πάλι γράφοντας μουσική που έφερε τον δεύτερό της δίσκο τον The Living Road, το 2003 με την προσθήκη επιπλέον τραγουδιών στα γαλλικά και τα αγγλικά. Έγινε γνωστή από πολλές συναυλίες τότε σε όλον τον κόσμο (έφτασε και μέχρι τη γειτονική μας Κωνσταντινούπολη) ενώ τραγούδια της ακούστηκαν και στη σειρά Σοπράνος και σε ταινίες. Να ξεχωρίσουμε και τη συνεργασία με τους Tindersticks  στο Sometimes it hurts’ off και στο That living feeling, δείγματα όχι μόνο του ταλέντου της, αλλά και των μουσικών και αισθητικών αναζητήσεών της.
Το τρίτο άλμπουμ και τελευταίο, το πλήρως αγγλόφωνο Lhasa κυκλοφόρησε τον Απρίλιο του 2009.
Για τη ζωή της εδώ κι εδώ και μερικά καλά άρθρα στο πάντα ενημερωμένο MIC (εδώ με παραπομπές).

Κυριακή 15 Μαρτίου 2009

Ζακ Στεφάνου on the road


Ένα πολύ δυνατό ροκ- πανκ live έφτιαξε το Σάββατο το βράδυ στο Θυμωμένο Πορτραίτο, ο Ζακ Στεφάνου. Δεν το περίμενα βέβαια, γιατί ακόμα και το «Φτάσε στον πάτο», ένα από τα καλά του κομμάτια που ακούω ευχάριστα όταν το παίζει στο ραδιόφωνο, δεν αρκεί για να με κάνει να πάω μέχρι μια συναυλία του. Είναι όμως κάτι παραπάνω που φαίνεται να έχει αυτό παιδί στο δημόσιο λόγο του, κάτι γειωμένο και εκτός πλαισίου ταυτόγχρονα, αταίριαστο με τα 25 του χρόνια, που μου κινεί το ενδιαφέρον.
Άκουσα και καλά λόγια για την εμφάνιση προ τετραμήνου, οπότε πήγα ως το Θυμωμένο, λίγο κομμάτια, γιατί από ανάγκη είχα κάνει μέσα σε 36 ώρες 600 χιλιόμετρα ως τη Θεσσαλονίκη και πίσω. Και λέω Θεσσαλονίκη και σκέφτομαι ότι αυτό το παιδί, θα έπαιζε εκεί γύρω από το Ντεπώ όταν εγώ έκανα τις βόλτες μου στα μέσα του ’90 στην πόλη του και η ζωή είναι πάντα μικρή βέβαια και η ζωή τον έφερε τον Ζακ κοντά στη Γαλάνη, τον Φάμελο (που κι αυτό τον είδα σε μια από τις πρώτες του συναυλίες στο Μύλο) ή τον Δεληβοριά, και τώρα τον έφερε στα Γιάννενα ξανά. Και τώρα είναι το δικό μου το παιδί που κάνει βόλτες στην πόλη και ποιος ξέρει, κάποτε μπορεί να γράψει ένα ωραίο τραγούδι για τη μαμά και τον μπαμπά του (ο Ζακ είπε με ωραίο τρόπο και το τραγούδι για τη μαμά του, το "Γλυκό μου το παιδί").
Η συναυλία άργησε κάμποσο, ξεκίνησε γύρω στις 12 και τέλειωσε στις 2.35 ακριβώς όταν επιτέλους κατέβηκε από τη σκηνή ο Ζακ κι αφού είχε κάνει καμιά 20αριά ανκόρ, είχε γίνει… σαπόρτ στον Σπύρο Γραμμένο και μετά είπαν και κανά τραγούδι μαζί και είχαν ήδη πει και κάμποσα ωραία μόνοι τους οι Μπάντα κοάλα, η μπάντα του, κι όλα αυτά κάποτε τελειώσαν αφήνοντας την αίσθηση μιας πολύ δυνατής συναυλίας.
Οι περισσότεροι τώρα στο μαγαζί, παιδιά κυρίως από 17 ως 25 χρονών, μάλλον ήξεραν τι θα δουν. Ήξεραν και τα τραγούδια του Στεφάνου από τη δισκογραφία του, αλλά και το ύφος των συναυλιών του. Γι’ αυτό και συμμετείχαν φουλ.
Το ότι ήταν μια ροκ- πανκ συναυλία δεν αποδεικνύεται εύκολα. Ας πούμε σχηματικά ότι ήταν ένα ροκ εν ρολ σερί με δυνατές κιθάρες, που χώνευε πολλά και διαφορετικά ακούσματα από το ’80 και το ΄90, χωρίς πολλά «πειράγματα», αλλά με μια κυρίαρχη αντίληψη να διαπνέει το σύνολο των τραγουδιών. Κάπως, σαν να «παίζουμε αυτό που μας κάνει χαρούμενους και μας ικανοποιεί, τραγουδάμε αυτό που μας απασχολεί».
Ο Ζακ Στεφάνου είναι φανερό ότι πάνω στη σκηνή διασκεδάζει και διασκεδάζει γιατί εν τέλει μπορεί και διηγείται τις δικές του ιστορίες και τα δικά του όνειρα για τη ζωή. Ψάχνει τις δικές του ράγες για τα τρένα που περνούν, γι’ αυτό και είπε θαυμάσια και το γνωστό τραγούδι από τις Τρύπες. Προσωπικά δεν έχω κανένα πρόβλημα μ’ αυτό. Αντίθετα…
Δοκίμασε νέα τραγούδια του, «χτυπήθηκε» ανάμεσα στον κόσμο και μόνος του στη σκηνή, μίλησε με όλους από κοντά στα διαλείμματα (στα οποία ποτέ δεν σταμάτησε η μουσική να παίζει από κάποιον που έμενε πίσω), φωτογραφήθηκε από πολλά κορίτσια, ήπιε μερικές μπύρες, συμπεριφέρθηκε ως επαγγελματίας, έδειξε να καταλαβαίνει πλήρως τι γίνεται στην κοινωνία, ειδικά μετά τον Δεκέμβρη, ήταν ευχάριστος κόντρα στη μιζέρια του δήθεν πολιτικοποιημένου τραγουδιού, και στο τέλος χαιρέτησε και κατέβηκε από τη σκηνή. Μια χαρά. Κι αν τύχει και περάσει για συναυλία κάπου κοντά, και σας αρέσει το ροκ, να πάτε.

Φωτογραφία από κινητό με τον Ζακ Στεφάνου, κάπου να πατάει και να έχει βρεθεί πάνω από το κοινό του. Για e- παραπομπές στην προηγούμενη ανάρτηση.

Δευτέρα 9 Φεβρουαρίου 2009

Τζουμ- τζαζ

Γύρισα πριν από λίγο από την εμφάνιση των Τζουμ στο Θυμωμένο Πορτραίτο (φωτογραφία από κινητό χωρίς φλας, από την αρχή της συναυλίας).
Τζουμ εκ Τζουμαγιάς με υπόμνηση στα πανηγύρια των Σερρών και τον "χάλκινο" παραδοσιακό ήχο. Αν κι αυτό μπορεί να παραπλανήσει, γιατί στην πράξη έχουμε να κάνουμε με ένα τρίο που παίζει καλή, δυνατή τζαζ.
Η βάση βέβαια είναι παραδοσιακά τραγούδια της Μακεδονίας, αυτό που ακούμε όμως είναι τζαζ με πολλές δόσεις κλασσικού ροκ και λιγότερες ψυχεδέλειας.
Στη σκηνή ανέβηκαν τρεις πολύ καλοί μουσικοί: Γιάννης Πουπούλης-κιθάρα, Σωτήρης Ντούβας-τύμπανα και Maciej Domaradzki- κοντραμπάσο. Μου άρεσαν ιδιαίτερα οι αυτοσχεδιασμοί, φαίνονταν όμως κάποιες στιγμές σαν να έπαιζαν ο καθένας χωριστά κι όχι μαζί ως σχήμα.
Τα τελευταία χρόνια, πάντως, συναντάμε όλο και πιο συχνά αυτή τη μίξη παραδοσιακών- ροκ- τζαζ- πανκ ήχων και το Πορτραίτο μας κρατάει σε επαφή με αυτή τη σκηνή. Πρόσφατα η Μακεδονική Φανφάρα έκανε έναν καλό χαμό και βέβαια δεν ξεχνάμε τους κλασσικούς πλέον για τα καθ' ημάς τουλάχιστον Δάρνακες (οι οποίοι επανέρχονται με νέα τραγούδια στις 21 Φεβρουαρίου).
Κάτι φαίνεται να συμβαίνει εκεί έξω με τους νέους Έλληνες μουσικούς και αξίζει να δούμε τι θα γίνει.
Δείτε τους Τζουμ όπου τους πετύχετε αυτόν τον καιρό, γιατί βρίσκονται σε περιοδεία και θα περιμένουμε νέα τους.

Κυριακή 8 Φεβρουαρίου 2009

Ένα πέρασμα με τη Σαβίνα Γιαννάτου


Ένα χάδι ρίγους άγγιξε το δέρμα των χεριών μου μόλις ήχησε η φωνή της Σαβίνας Γιαννάτου. Σαν κάτι πολύπλοκο, πολύηχο, πολύμορφο να ήρθε από μακριά στην αίθουσα του musichouse όπου το Σάββατο το βράδυ έδωσε ένα ρεσιτάλ με τραγούδια του Χατζιδάκι. Η Γιαννάτου δεν είναι τραγουδίστρια που προσφέρει τον εαυτό της επί σκηνής προς τέρψιν θεατών που αναζητούν τη "μέθεξη" ή την "ταύτιση". Αντίθετα, στρώνει μια απόσταση μεταξύ σκηνής και πλατείας ώστε να χωρέσει κάπου και η... τέχνη της. Γιατί με κάποιο τρόπο, όλο και πιο έντονα με τα χρόνια, ξεχνάμε ότι μια συναυλία δεν είναι παρά μια ολική εμπειρία, ένας ολόκληρος "άλλος" κόσμος που γίνεται εφικτός, προσιτός σε εμάς, ακριβώς γιατί υπάρχει ο καλλιτέχνης στη σκηνή- αλλιώς θα καθόμασταν σπίτι μας με τα ακουστικά στα αυτιά.
Αυτό όμως που κάνει τη διαφορά, είναι το κλειδί που χρησιμοποιεί κάθε φορά ο καλλιτέχνης για να ξεκλειδώσει τις προκαταλήψεις μας, τις ενστάσεις μας και τις ευκολίες μας. Την αδυναμία μας δηλαδή στη συγκίνηση και ενίοτε και στο μελόδραμα.
Σε ένα λιτό σκηνικό, με τέσσερα κλασσικά όργανα, η Σαβίνα Γιαννάτου τραγούδησε Μάνο Χατζιδάκι, όχι "τιμώντας" απλώς το όνομα του μεγάλου συνθέτη, αλλά αναδεικνύοντας μία από τις βασικές αρετές των τραγουδιών του: Τον δρόμο προς τους πολλαπλούς κόσμους πίσω από τις νότες και τους στίχους. Γιατί δεν μπορεί... όλα αυτά (τα τραγούδια, οι μουσικοί, οι νότες) έχουν κάποιο νόημα όχι ως υλικά τούτου του κόσμου, αλλά ως ανοίγματα κάποιου άλλου. Ως περάσματα.
Η εμπειρία της συναυλίας της Σαβίνας Γιαννάτου στα Γιάννενα το Σάββατο, ήταν κάποιες στιγμές, ακριβώς μια εμπειρία μετάβασης. Από τον συννεφιασμένο ουρανό των Ιωαννίνων, στον ματωμένο ήλιο του Λόρκα.