Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Πολιτική. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Πολιτική. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Πέμπτη 9 Νοεμβρίου 2017

Εξωτικό χρήμα: Η αίσθηση ότι σε κοροϊδεύουν κατάμουτρα

Δεν χρειάζεται να φθονείς τον πλούτο, δεν χρειάζεται να φθονείς κανέναν. Ο φθόνος είναι τοξική κατάσταση. Σε τρώει από μέσα σου, ενώ ο άλλος… παραμένει πλούσιος. Και βέβαια δεν θα αλλάξει αύριο ο κόσμος μας, δεν θα μειωθούν οι ανισότητες, δεν θα γίνουν λιγότερο πλούσιοι οι πλούσιοι. 

Άλλο όμως αυτό, άλλο το να καταλαβαίνεις πώς κυλούν τα πράγματα και τι κουβαλάει μαζί του ο χρόνος κι άλλο να αποδέχεσαι ως «αυτονόητη», «εκ θεού», ή «φυσική», την κατάσταση γύρω σου. Κι  αυτό είναι ένα οριακό σημείο. Γιατί δεν μπορεί να περηφανεύεσαι στις ρούγες και τις πλατείες ότι είσαι κάποιος παράγοντας όταν όλα τα κληρονόμησες και δεν εργάστηκες γι’ αυτά, ούτε καν ξέρεις τι σημαίνει παραγωγή και εργασία. Ούτε δικαιούσαι αναγνώρισης για το θεάρεστο έργο σου στην κοινωνία όταν βγάζεις κέρδος από την αμοιβή εξαθλιωμένων εργατών στον Τρίτο Κόσμο. Για να μην πούμε για τους διάσημους καλλιτέχνες που πιστεύουν κι αυτοί ότι δικαιούνται από κάποιο αόρατο χέρι της αγοράς αυτές τις τεράστιες αμοιβές του λαμπερού τους κόσμου και δεν είναι η βαριά χειραγώγηση συνειδήσεων που κάνει η βιομηχανία του τρόπου ζωής ανά τον πλανήτη που παράγει όλο αυτό το χρήμα. Μερικά μόνο παραδείγματα αυτά.

Θέλω να πω, ότι σε όλη αυτήν την ιστορία με τους φορολογικούς παραδείσους και τα κρυμμένα λεφτά σε νησιά με εξωτικά ονόματα, το θέμα δεν είναι η νομιμότητα του συστήματος, αλλά  αυτή η αίσθηση που έχουν πολλοί στον κόσμο ότι τους κοροϊδεύουν κατάμουτρα. Και μπορεί να μην είπε η Μαρία Αντουανέτα στους πεινασμένους να φάνε παντεσπάνι, αλλά κάποιοι μοιάζει με τον τρόπο τους να το λένε στους πολύ περισσότερους που μέχρι πρότινος δεν ήξεραν καν ότι το χρήμα αυξάνει τόσο πολύ με το που περνάει τα σύνορα. 
Κατά τα άλλα, η Γαλλική Επανάσταση, μοιάζει με υπόμνηση προς όλες τις πλευρές για το τι μπορεί να σου ξημερώσει κάποια μέρα. 

Τρίτη 16 Μαΐου 2017

Ο συμβολισμός της ανοιχτής Κυριακής

Οι Ανοιχτές Κυριακές, θα γίνουν κάποτε το εθνικό μας μνημείο για την κουτοπονηριά των μνημονίων. Κανένα ζήτημα δεν υπάρχει στην αγορά με την κυριακάτικη αργία. Όλοι ξέρουν ότι η δουλειά δεν αυξάνει την Κυριακή. Κι όπου υπήρχε ανάγκη για ανοιχτά καταστήματα, άνοιγαν και πριν από το μνημόνιο. Και η τουριστική αγορά δούλευε και αν ήθελες να φας ένα γλυκό ή να πάρεις δύο λουλούδια, έβρισκες. Κι αν όντως υπήρχε κάποιο θεσμικό πρόβλημα μπορούσε να λυθεί και χωρίς το ΔΝΤ.
Ποια ήταν η διαφορά πριν; Ότι και ο νόμος, αλλά και το κοινωνικό κλίμα, το πλαίσιο, προστάτευε την εργασία. Όποιος δούλευε την Κυριακή πληρωνόταν καλά, όπως προβλεπόταν. Σε πολλές δουλειές με βάρδιες, οι εργαζόμενοι επιδίωκαν το κυριακάτικο ωράριο. Αλλά και μέχρι λίγα χρόνια, εργοδότης που δεν πλήρωνε ή χρησιμοποιούσε τις τεχνικές της μαύρης εργασίας δεν είχε καλή φήμη, έχανε το κύρος του.

Η θέσπιση με νόμο των ανοιχτών Κυριακών ήρθε ως κερασάκι στην τούρτα στη διάλυση των παλιών εργασιακών σχέσεων και κυρίως τη διάλυση των συλλογικών συμβάσεων. Η διάλυση του πλαισίου δικαιωμάτων της εργασίας και η μείωση του περίφημου μισθολογικού κόστους ήταν στο επίκεντρο των δύο πρώτων μνημονίων και επέφερε τεράστιες αλλαγές στην εργασία. Το άνοιγμα της Κυριακής δε, έστειλε το μήνυμα ότι θα δουλεύει ο εργαζόμενος επτά ημέρες συνέχεια και θα παίρνει ένα κάτι τις. Ποιος άλλωστε ελέγχει τι γίνεται πια στην αγορά; Οι ανοιχτές Κυριακές είναι ένα σύμβολο, ένα μήνυμα για χειραγώγηση της εργασίας.
Όλη αυτή η κατάσταση στην αγορά, θα έχει ίσως, κάποτε, κάποια «θετική» πλευρά; Θα δικαιωθούν κάποτε τα μνημόνια; Ίσως. Οι ευρείες ιδιωτικοποιήσεις του παραγωγικού κεφαλαίου της χώρας, με αυτό το εργασιακό πλαίσιο, μπορεί να δώσουν όντως μια άλλη εικόνα σε πέντε, δέκα χρόνια. Με μισθούς στα 500 ευρώ και με επτά ημέρες δουλειά, όντως φτιάχνεις οικονομία. Όχι βέβαια παραγωγική ούτε αναπτυξιακή. Φτιάχνεις όμως μια οικονομία – παρία, που θα λειτουργεί στο περιθώριο των ισχυρών οικονομιών της Ευρώπης. Των ίδιων ισχυρών που αυτό ονειρεύονται κατά πώς φαίνεται για την Ελλάδα αν κρίνουμε από τα μέτρα που προτείνουν κάθε χρόνο για την Ελλάδα.

Από την Ελευθερία στις 4 Μαΐου 2017

Κυριακή 6 Φεβρουαρίου 2011

Τα διόδια και οι τζαμπατζήδες στη διπλή γλώσσα της κυβέρνησης

Η κυβερνητική «διπλή γλώσσα» είναι μια σταθερά του πολιτικού μας συστήματος. Όταν λένε για παράδειγμα ότι «το μαχαίρι θα φτάσει στο κόκαλο», εννοούν ότι θα εκμεταλλευτούν το γεγονός για να χτυπήσουν αν μπορέσουν τον αντίπαλο και στη συνέχεια… θα συστήσουν μια επιτροπή στη Βουλή που θα επιβεβαιώσει ότι όλα έχουν παραγραφεί ή τέλος πάντων δεν αποδεικνύονται. Θυμηθείτε: Κάποιος παρακολουθούσε τα κινητά του πρωθυπουργού και το μισό υπουργικό συμβούλιο και ουδέποτε μάθαμε το παραμικρό γι’ αυτόν.
Στη διπλή γλώσσα διαπρέπει το ΠΑΣΟΚ. Τώρα με το «κίνημα του δεν πληρώνω», από υπουργικά χείλη ακούσαμε ότι πρόκειται για τζαμπατζήδες. Είναι φανερό ότι ούτε αυτοί που είναι ενάντιοι στα διόδια είναι τζαμπατζήδες (η ίδια η κυβέρνηση άλλωστε προσπαθεί να μειώσει τα διόδια), ούτε το πιστεύει η κυβέρνηση (η οποία γνωρίζει σαφώς ότι έχει έναν πολιτικό αντίπαλο και όχι έναν κλέφτη μπροστά της).
Είναι κρίμα συνεπώς η ευκολία με την οποία πετιούνται τέτοιες φράσεις στον αέρα, που αν έχουν ένα κοινό για να περάσουν, θα πρέπει να είναι το πιο υπερσυντηρητικό και περιορισμένο της κοινής γνώμης. Οι χαρακτηρισμοί πάντως χαρακτηρίζουν πάντα αυτόν που τους λέει.
Θυμάμαι πάντως και κάποιους άλλους τζαμπατζήδες. Τους βουλευτές, τους υπουργούς και τα κομματικά στελέχη που ταξίδευαν με την πάλαι ποτέ Ολυμπιακή χωρίς να πληρώσουν και μετά «χρωστούσαν». Ή τα κομματικά συνέδρια και οι φιέστες που γίνονται με λεφτά του προϋπολογισμού, δηλαδή με τα λεφτά φορολογουμένων.
Θυμάμαι κάτι άλλους πολιτικούς που μπαίνουν τελευταία στιγμή στα διάφορα θεάματα κάθονται πρώτη σειρά, προσκεκλημένοι γαρ, και με την πρώτη ευκαιρία μιλάνε στο κινητό την ώρα της παράστασης- γιατί πάντα οι πολιτικοί είναι πολυάσχολοι.
Θυμάμαι κι άλλους, όπως τους βουλευτές που έχουν ατέλειες στα πάντα, από το βουλευτικό αυτοκίνητο μέχρι το κόστος των τηλεφώνων. Ως και υπαλλήλους μπορούν να προσλάβουν και μετά να τους διορίσουν κιόλας. Να, τώρα, κουράστηκα να δακτυλογραφώ και λέω να ζητήσω έναν βοηθώ να το κάνει για μένα. Ή πρέπει να γίνω βουλευτής πρώτα για να πάρω βοηθό; Θα το κοιτάξω…

Από τις Αποχρώσεις της Ελευθερίας 5.2.11

Πέμπτη 2 Σεπτεμβρίου 2010

Ας φτιάξουμε συνεταιρισμούς αντί να ευαγγελιζόμαστε την επιστροφή στο κράτος


 Πάντα μπορεί να βρεθεί κάτι πέρα από το πλακόστρωτο

 Η αριστερά ψελίζει την επιστροφή στο κράτος. Προφανώς εννοεί ένα καλό, λειτουργικό και αποτελεσματικό κράτος, το οποίο φυσικά δεν μπορεί να υπάρξει μόνο διά της επίκλησής του. Κατά πάσα πιθανότητα υπάρχει μόνο στη φαντασία της. Η εμπειρία άλλωστε από το μέχρι σήμερα ελληνικό κράτος δείχνει ότι ο κρατισμός μόνο ως ηθικολογικό ανάχωμα στην πλήρη καταστροφή του κόσμου μπορεί να λειτουργήσει.
Επιστροφή στο κράτος είναι σίγουρο ότι πρέπει να υπάρξει. Η ενέργεια, το νερό, η παιδεία, η υγεία, θα καταρρεύσουν χωρίς την κρατική υποστήριξη. Δεν έχει τόσο σημασία στην παρούσα φάση, αν ένα κομμάτι τους θα ανήκει στον ιδιωτικό τομέα, όσο το να αποκτήσει την ηγεμονία το κράτος και το δημόσιο συμφέρον. Η αγορά μπορεί να συνυπάρξει με τον δημόσιο έλεγχο και την κρατική - εθνική παραγωγή.
Όμως πρέπει να δουλέψουμε μία νέα αντίληψη κόντρα στις παρωχημένες ιδέες της αριστεράς για το "καλό" κράτος και τις απιθανότητες μιας κάποιας δεξιάς στο ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ για το "καθόλου" κράτος.
Είναι καιρός να δοκιμάσουμε τους συνεταιρισμούς και τη συνεργατικότητα.
Παραδείγματα: Με την κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων, θα είναι αδύνατο να ζητάμε εγγύηση ελάχιστου μισθού και ασφαλιστικά δικαιώματα. Αντί όμως να αφήσουμε τις καθαρίστριες ή τις νοσοκόμες στα χέρια των εταιριών που τις υπεραπασχολούν υποαμοίβοντάς τες, ας τις βοηθήσουμε να φτιάξουν οι ίδιες εργολαβίες και να παίρνουν τις δουλειές. Το κράτος μπορεί να δώσει κίνητρα στις υπηρεσίες που θα συνεργάζονται με τέτοιες εργολαβίες ελεύθερων εργαζομένων εργατριών.
Οι γυναίκες που ήδη φτιάχνουν σε συνεταιρισμούς πίτες και γλυκά, καταφέρνουν και μπαίνουν στην τοπική αγορά.
Αντί να ζητάνε στα χωριά να φύγουν οι εταιρίες με τα φωτοβολταϊκά ή τις ανεμογεννήτριες ας φτιάξουν δικές τους εταιρίες και να πουλάνε το ρεύμα στο κράτος.
Κι αντί να κλαίγονται οι αγρότες για τις εισαγωγές ας στήσουν δικέ τους λαϊκές με καλύτερα προϊόντα από τα εισαγόμενα (αυτό το είχε πει πρώτος ο Περικλής Κοροβέσης).
 Ας κάνουμε επιτέλους πολιτική, ας χρησιμοποιήσουμε την πραγματικότητα υπέρ μας κι ας φτιάξουμε τα πρώτα βήματα ενός όλον, για το οποίο μόνο συζητάμε.
Την ίδια ώρα οι άλλοι βγάζουν λεφτά από την καταστροφή του πλανήτη - ένα κείμενο στην Εποχή από τη Ναόμι Κλάιν, πολύ καλή επιλογή από μια αριστερά που παραμένει γειωμένη. Προσέξτε πως η Κλάιν ταξιδεύει η ίδια εκεί που υπάρχει πρόβλημα. Γνωρίζει δηλαδή εκ των έσω την πραγματικότητα.

Τρίτη 23 Φεβρουαρίου 2010

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κάρολος Παπούλιας για τους μετανάστες

Δημοσιεύω την ομιλία του Προέδρου της Δημοκρατίας Κάρολου Παπούλια στο επίσημο δείπνο του Δήμου Ιωαννιτών το Σάββατο 20 Φεβρουαρίου 2010 για την 97η επέτειο της απελευθέρωσης των Ιωαννίνων. Είναι ένα μεστό και σαφές κείμενο για την ένταξη των μεταναστών στην ελληνική κοινωνία (οι ομιλίες του Προέδρου εδώ):

Αξιότιμε κύριε Δήμαρχε, Αγαπητοί μου συμπολίτες,
Πρώτα απ΄ όλα θα ήθελα εκφράσω, για μία ακόμη φορά, τα έντονα αισθήματα που με διακατέχουν κάθε φορά που έρχομαι στα Γιάννενά μας. Αισθήματα που γεννά άλλωστε στον κάθε επισκέπτη των Ιωαννίνων, η ομορφιά της πόλης, ο δυναμισμός των κατοίκων, η καθημερινή πρόοδος την οποία διαπιστώνει κανείς όταν επανέρχεται έπειτα από ένα χρονικό διάστημα.
Και θα ήθελα να τονίσω ότι δεν βρίσκομαι εδώ σήμερα, ως επίσημος επισκέπτης, αλλά ως συμπολίτης σας, που ζει και μοιράζεται τα προβλήματα, τις αγωνίες, τις ελπίδες σας. Ο τόπος μας έχει μεγάλες δυνατότητες, έχει αναδείξει σπουδαίες προσωπικότητες στα γράμματα και στις τέχνες, μεγάλους ευεργέτες, αξιοθαύμαστους επιστήμονες και έναν λαό επίμονο και μαχητικό.
Κυρίες και κύριοι,
Αυτές τις μέρες γιορτάζουμε την απελευθέρωση των Ιωαννίνων. Γιορτάζουμε την επέτειο της έναρξης μιας καινούργιας περιόδου στη νεώτερη ιστορία των Ιωαννίνων, της Ηπείρου αλλά και της Ελλάδας.
Η Ήπειρος ήταν για πολλά χρόνια η «ξεχασμένη Ελλάδα». Οι άνθρωποί της έζησαν δύσκολες στιγμές και επώδυνες εμπειρίες. Οι οικονομικές και κοινωνικές συνθήκες ανάγκασαν πολλούς συμπατριώτες μας να αναζητήσουν διέξοδο στη μετανάστευση.
Οι περισσότεροι Έλληνες έχουν παραστάσεις και βιώματα, είτε έμμεσα είτε άμεσα, από μετανάστες. Από δικούς τους ανθρώπους που αναζήτησαν μια θέση στον ήλιο μακριά από την πατρίδα. Και συνάντησαν αντιξοότητες: Στη δουλειά, στη ζωή, στη στέγαση, στην κοινωνική ένταξη.
Κι όμως, οι Ελληνες της διασποράς τα κατάφεραν, κάνοντας μας, εδώ στο μητροπολιτικό κέντρο, όλους περήφανους.
Αγαπητοί μου συμπατριώτες,
Σήμερα η Ελλάδα έχει μετατραπεί σε χώρα υποδοχής μεταναστών. Η αντιμετώπιση της παράνομης μετανάστευσης αποτελεί πρόκληση για ολόκληρη  την Ευρώπη.
Διακύβευμα της εποχής μας είναι η ένταξη των νόμιμων μεταναστών στη διαδικασία της οικονομικής και κοινωνικής ανάπτυξης, σε μια σύγχρονη εκπαίδευση, που θα συνοδεύεται από πολιτικές αναγνώρισης και συμμετοχής. Στοιχείο ωριμότητας και βαθιά δημοκρατικής παιδείας είναι η πλήρης εφαρμογή της αρχής της ισονομίας και ισοπολιτείας, ο σεβασμός στο κράτος δικαίου, που προβλέπει δικαιώματα και υποχρεώσεις για όλους, ανεξαρτήτως καταγωγής και θρησκεύματος.
Ας μην ξεχνάμε ότι δικοί μας άνθρωποι και συμπατριώτες ήταν κάποτε ξένοι κάπου αλλού.
Σας ευχαριστώ πολύ.-

Τρίτη 24 Νοεμβρίου 2009

"Περήφανος που είμαι δεξιός" και η ψήφος στον Σαμαρά

Ο Αντώνης Σαμαράς ζητάει από τους φίλους της υποψηφιότητάς του να αισθάνονται περήφανοι για την πολιτική τους ταυτότητα. Είμαι περήφανος που είμαι δεξιός ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων.
Οπότε η νέα Νέα Δημοκρατία, υπό την ηγεσία του, θα είναι ένα δεξιό κόμμα, περήφανο για τον εαυτό της και θα καλεί τους υπόλοιπους ψηφοφόρους, περίπου 2,5 εκατομμύρια ανθρώπους (αν υπολογίσουμε ότι και καλά θα ψηφίσουν την Κυριακή 500 χιλιάδες άνθρωποι) να συμμαχήσουν με τη δεξιά για να κυβερνηθεί ο τόπος.
Είναι ίσως από τις πιο αποκαλυπτικές στιγμές, κατά την οποία ομολογείται δημόσια ότι ένα μεγάλο κόμμα εξουσίας μπορεί να κυβερνήσει μόνο με μια συμμαχία από τα κάτω. Ότι όσοι επιλέγουν κάθε φορά το πρώτο κόμμα δεν είναι "δικοί του". Και υπό αυτήν την έννοια, μπορούν ανά πάσα στιγμή να φύγουν για ένα άλλο κόμμα. Ενδιαφέρουσα η αποκάλυψη. και δείγμα του στόχου: Η Νέα Δημοκρατία θα είναι ένα μικρό δεξιό κόμμα που θα ευελπιστεί να γίνει κυβέρνηση πείθοντας τους πολλούς ότι θα καταφέρει (παρά του ότι, ή επειδή είναι δεξιά). Υπό κάποια έννοια ακούγεται δημοκρατικό.

Σάββατο 14 Νοεμβρίου 2009

Να βρεθεί ο δολοφόνος της Κωνσταντίνας Κούνεβα

Το γεγονός ότι η ελληνική ακροδεξιά (και ολίγη από τη δεξιά) ενοχλήθηκαν από την επικήρυξη του δολοφόνου της Κωνσταντίνας Κούνεβα με 1 εκατομμύριο, δείχνει ότι ήταν μια καλή κυβερνητική πρωτοβουλία. Όπως ήταν καλή (έστω και λίγο λαϊκιστική, αλλά ο λαϊκισμός είναι σύμφυτος με την εξουσία στη χώρα μας) και η παράδοση ενός σπιτιού στην οικογένειά της και σίγουρα είναι αυτονόητα θετικό ότι δεν κλείνει ο φάκελος της ανάκρισης.
Αυτό που μένει είναι να "μιλήσουν" κάποιοι από το εγκληματικό κύκλωμα και να είναι έτοιμος κάποιος να "ακούσει" (ένας αστυνομικός, ένας συνένοχος αρχικά κλπ). Κάτι όμως που είναι δύσκολο ένα χρόνο μετά την επίθεση.
Επειδή όμως υπάρχει ένα ζήτημα ηθικής όταν συνεργάζεται κάποιος με την αστυνομία, νομίζω ότι κάποτε πρέπει να κάνουμε ένα βήμα μπροστά. Πριν από κάποια χρόνια, κάμποσοι δήλωναν ότι δεν θα κατέδιδαν ποτέ ένα μέλος της "17Ν". Σήμερα η "17Ν" έχει πολλούς οπαδούς στη λαϊκή δεξιά που φαντασιώνεται πόλεμο κατά της Νέας Τάξης. Και στην περίπτωση όμως του "αντάρτικου πόλης" έχεις την κομφορμιστική άνεση να δηλώνεις μη συνεργάσιμος με την αστυνομία όσο δεν απειλείσαι ατομικά ή δεν σκοτώνουν το δικό σου παιδί σε καμιά γωνία της Αθήνας.
Η περίπτωση όμως της Κούνεβα αποδεικνύει ότι η βία είναι παντού και δίπλα μας. Ανά πάσα στιγμή μπορεί να μετατραπούμε σε θύμα. Το γεγονός ότι σήμερα στους δρόμους μπορεί να κάνουμε κάποια παρατήρηση σε έναν οδηγό κι αυτός να βγει να μας σκοτώσει (έγινε κι αυτό...), αποδεικνύει ότι κανείς μας δεν μπορεί να μείνει αμέτοχος της βίας.
Γι' αυτό κι έχει μεγάλη σημασία να βρεθεί ο δολοφόνος της Κωνσταντίνας. Για να πάρουν ένα μήνυμα και οι θύτες. Σε όποιον αρέσουν τα όπλα και οι εκκαθαρίσεις... ας ανέβει στο βουνό. Όλο και θα βρει καμιά νάρκη ξεχασμένη από το 1949.

Κυριακή 8 Νοεμβρίου 2009

ΝΔ: Ηγεμονία, ιδεολογία και αναζήτηση της αυθεντικότητας

Στην ομιλία του στο συνέδριο της ΝΔ (εδώ), ο υποψήφιος πρόεδρος Παναγιώτης Ψωμιάδης είπε: «Κουράσαμε τον κόσμο μας, χαρίσαμε την κοινωνία σε αριστερές δυνάμεις». Ενδιαφέρουσα παρατήρηση. Το «χαρίσαμε» σημαίνει ότι κάποτε την κατείχαμε, την κοινωνία. Έχω κάτι και το χαρίζω και σήμερα αυτή η κοινωνία είναι στα χέρια των αριστερών δυνάμεων.
Προφανώς εννοεί ο υποψήφιος ότι η μείωση των ελλειμμάτων διά των φόρων και της λιτότητας, όπως κάνει σήμερα η κυβέρνηση, είναι «αριστερή» πολιτική.
Ή μπορεί απλώς να εννοεί ότι δεν πειράζει να βάζουμε φόρους και να επιβάλλουμε λιτότητα για να πέσουν τα ελλείμματα, φτάνει η κοινωνία να ανήκει στις «δεξιές» δυνάμεις.
Το «χαρίσαμε» είναι πολύ δηλωτικό της αντίληψης για την πολιτική.

Υπάρχει όμως και μια άλλη εκδοχή του ετεροπροσδιορισμού από την αριστερά.
Ο Ανδρέας Ανδριανόπουλος γράφει στην ιστοσελίδα του (εδώ, το κείμενο ανέσυρε και ο φίλος so what): «Στην λεγόμενη κεντροδεξιά στην Ελλάδα επιμένουν να αγνοούν μια δραματική πραγματικότητα. Οι μετεμφυλιακές ενοχές που ενστάλαξαν επάνω της οι ρεβανσιστικές δυνάμεις της Αριστεράς για τις άδικες εν πολλοίς διώξεις της εποχής εκείνης την έχουν εξορίσει σε ιδεολογική έρημο. Και στελέχη και οπαδοί της συχνά φέρονται σαν να ντρέπονται που δεν είναι αριστεροί. Η καταξίωση των απόψεων της αριστεράς είναι σχεδόν καθολική».
Πρόκειται για έναν κλασσικό μύθο, διαδεδομένο στην ελληνική δεξιά: Μας έχει αλώσει η αριστερά, πρέπει να είμαστε περήφανοι για την ιδεολογία μας, δεν είναι κακό να είσαι δεξιός κλπ). Ακούγεται πολύ αυτές τις ημέρες κι από την ομάδα Σαμαρά.
Είναι μύθος γιατί ουδέποτε η αριστερά ηγεμόνευσε στην πατρίδα μας. Ακόμα κι αν δεχτούμε ότι το ΠΑΣΟΚ ανήκει στην αριστερά, η εκλογή του έγινε το 1981, 30 χρόνια δηλαδή μετά το τέλος του εμφυλίου.
Δεν μπορεί να υπάρχει ιδεολογική ηγεμονία χωρίς πολιτική και κοινωνική ηγεμονία. Οι πολιτικές που αναπτύχθηκαν στην ελληνική οικονομία χαρακτηρίζονταν πάντα από αναπαραγωγή καπιταλιστικών μοντέλων ανάπτυξης. Δεν υπάρχει περίπτωση μια χώρα να είναι καπιταλιστική με καταξιωμένη την αριστερή ιδεολογία. Είναι πολιτικά αδύνατο.
Αλλά ούτε καν οι αναδιανεμητικές πολιτικές του ΠΑΣΟΚ το διάστημα 1981- 1985 μπορούν να θεωρηθούν «αριστερές»- το πολύ να τις πεις σοσιαλδημοκρατικές.

Ο μύθος της καταξίωσης συνεπώς των αριστερών απόψεων, θέλει νομίζω περισσότερο να τονίσει την αδυναμία των «δεξιών» απόψεων να φτιάξουν έναν αντίθετο κυρίαρχο «μύθο», μια ανάγνωση του παρόντος και κυρίως του παρελθόντος.
Δεν χρειάζεται όμως να υπάρχει ένας τέτοιος μύθος. Και φυσικά ουδέποτε ευδοκίμησε μία και μόνη ανάγνωση της ιστορίας.
Και η δεξιά και η αριστερά είναι γεμάτη από ιδέες, ιδεολογήματα, κοινοτοπίες και στερεότυπα. Το ότι αποτελούν, όμως, μια σύνθεση απόψεων και όχι ίσως ένα «καθαρό» ρεύμα, δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει ιδεολογία.
Το να είσαι υπέρ της ιδιωτικής οικονομίας ή του λιγότερου κράτους, δεν συνιστά ιδεολογία και μάλιστα στην πιο καθαρή θα έλεγα έκφανση;
Α, και τι ιδεολογική ηγεμονία της αριστεράς έχουμε σε αυτή τη χώρα, όταν διαχρονικά η Εκκλησία έχει πρώτο ρόλο, η λογοκρισία είναι στην πρώτη γραμμή και το «πατρίς, θρησκεία, οικογένεια» με διάφορες παραλλαγές αγγίζει την πλειοψηφία των Ελλήνων, αριστερών, κεντρώων και δεξιών (με καλύτερο παράδειγμα της ταύτιση των απόψεων του ΚΚΕ και του ΛΑΟΣ για τον γάμο των ομοφυλοφίλων).

Προφανώς και στη Νέα Δημοκρατία υπάρχει ένα πρόβλημα ταυτότητας. Το έχουν πλέον όλα τα μεγάλα κόμματα εξουσίας στην Ευρώπη, που έχουν γίνει multi για να μπορέσουν να αγγίξουν τους πολλούς και τους μεσαίους. Έχω την αίσθηση όμως ότι η συνεχής αγωνία για μια πιο αυθεντική, δεξιά ιδεολογία, οδηγεί εν τέλει στον μαρασμό, τον περιορισμό και στη μετατόπιση προς τα ακροδεξιά. Ειδικά στη χώρα μας, όπου και το κράτος δεν εκσυγχρονίστηκε, αλλά και η δεξιά πολιτικά δεν μπορεί να αποκολληθεί από τους προπάτορές της στην ΕΡΕ και το προπολεμικό Λαϊκό Κόμμα. Αλλά αυτό μοιάζει περισσότερο με αναπηρία παρά με κάποια τυχόν ιδεολογική έρημο.
Και τον τελευταίο επιχειρηματία μέλος της ΝΔ να ρωτήσεις πάντως, μια χαρά θα σου περιγράψει τις αρχές της επιχειρηματικότητας στον καπιταλισμό. Χωρίς καν να ονομάσει τις απόψεις του «ιδεολογία» ή να τις χαρακτηρίσει «δεξιές».
Αλλά τότε θα ανοίξει εκ νέου η συζήτηση για το πόσο ιδεολογική είναι η επιχειρηματικότητα, πόσο ουδέτερη η οικονομία ή πόσο τέλειωσαν οι ιδεολογίες. Αυτή τη συζήτηση θα την κάνουμε αν εκλεγεί η Ντόρα Μπακογιάννη. Αν εκλεγεί ο Αντώνης Σαμαράς θα επιστρέψουμε στην «αυθεντικότητα» της πατριωτικής δεξιάς και την περηφάνια να είναι κανείς δεξιός. Και τότε θα αποκτήσουμε επιτέλους ένα περήφανο ΚΚΕ και μια περήφανη ΝΔ.

(ας ελπίσουμε ότι δεν θα θεωρηθεί το τελευταίο ως μια συμπάθεια προς τη ΝΔ της Ντόρας. Διαπιστώσεις κάνω. Και πιστεύω ότι η ΝΔ πρέπει να μετατραπεί σε ένα πολυσυλλεκτικό, κεντρώο κόμμα, με συλλογική ηγεσία. Άλλη κουβέντα όμως κι αυτή).


Δευτέρα 2 Νοεμβρίου 2009

Αντώνης Σαμαράς: Επιστροφή στο παρελθόν

Ο Αντώνης Σαμαράς ήρθε στα Γιάννενα και μίλησε στην αίθουσα του ξενοδοχείου Du Lac λίγο μετά τις 8 το βράδυ της Κυριακής. Το ακροατήριο του ήταν μικρότερο από αυτό που μάζεψαν, ο καθένας στη δική του εκδήλωση,  οι τέσσερις πρώτοι υποψήφιοι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ του νομού Ιωαννίνων κατά τον πρόσφατο προεκλογικό αγώνα.
Ήταν ένα κοινό αμήχανο, λόγω του πρωτόγνωρου της κατάστασης. Μου θύμισε τις συγκεντρώσεις του Γιώργου Παπανδρέου το 2005 και μετά που δεν ήξεραν οι του ΠΑΣΟΚ αν πρέπει να τον φιλήσουν ή πότε να χειροκροτήσουν.
Σιγά σιγά πάντως το κοινό ζεστάθηκε και άρχισε να χειροκροτεί θερμά τον υποψήφιο της ΝΔ.
Ο Αντώνης Σαμαράς έκανε κάτι πρωτότυπο- όχι τόσο πρωτότυπο, το κάνουν και κάποιοι ξεχασμένοι στο ΠΑΣΟΚ ακόμα και σήμερα που μείναν στο παλιό καλό κόμμα του λαού:  Μνημόνευσε την "παράταξη" του '80, τη Νέα Δημοκρατία του Ευάγγελου Αβέρωφ και του Κωνσταντίνου Καραμανλή- όχι αυτή τη φορά δεν θυμήθηκε το δάκρυ για τη Μακεδονία, κάτι που ήδη του προκαλεί επικοινωνιακό πρόβλημα. Οι αναφορές του στο "μακεδονικό" και τα διεθνή ήταν ελάχιστες.
Ο Αντώνης Σαμαράς "επιστρέφει" στη "μητέρα" παράταξη. Εκεί, στην αγκαλιά της, όλα είναι ειδυλλιακά και αμόλυντα. Αγνά. Ναι, κάποτε υπήρξε μια παράταξη που εξέφραζε όλον το λαό, που ήταν στυλοβάτης του συστήματος. Εκεί επιστρέφουν όλα τα παιδιά που έχασαν το δρόμο τους.
Μόνο που αυτή η παράταξη δεν υπήρξε ποτέ. Και σήμερα δεν έχει νόημα να τη μνημονεύεις.
Κανείς λογικός πολίτης δεν ενδιαφέρεται πώς έσωσε ο Αβέρωφ το κόμμα το 1981 από τη μετεκλογική εξαφάνιση- κι ας αφιέρωσε πολλή ώρα σε αυτή τη μνήμη ο Αντώνης Σαμαράς. Με το παρελθόν, το ωραιοποιημένο και ανιστόρητο, δεν πας πουθενά σήμερα.
Θα έχει πάντως ενδιαφέρον να δούμε πώς θα ψηφίσουν τα "απλά μέλη" της παράταξης. Δείχνουν όντως ενδιαφέρον για το παρελθόν. Προσπαθώντας να αποφύγουν το παρόν ίσως.

Για τον Αντώνη Σαμαρά ρίχνετε και μια ματιά εδώ.

Κυριακή 27 Σεπτεμβρίου 2009

Οι εκλογές, η αριστερά και τα μη αυτονόητα

Μέσα στα πολλά που μου συμβαίνουν αυτές τις μέρες- γι' αυτό και χάθηκα λίγο από το μπλογκ- και σε μια κλασσική για μένα κατάσταση στις προεκλογικές περιόδους, οπότε και σκέφτομαι ταυτίζοντας πλήρως τις προσωπικές με τις πολιτικές επιθυμίες, καταλήγω σε τρία συμπεράσματα:

Ψηφίζω αριστερά, γιατί η ιδιότητα του εργαζομένου με πάει προς τα εκεί. Αλλά και γιατί δίνω στη ζωή κάτι παραπάνω από όσα μας κληρονόμησε η εξελικτική διαδικασία ως ζωικό είδος. Είμαστε κάτι παραπάνω από άνθρωποι, κάτι παραπάνω από εργαζόμενοι, κάτι παραπάνω από αυτό που μας θέλει η πολιτική "ως τέχνη του εφικτού". Η αριστερά προσβλέπει πάντα στη δυνατότητα να μετατραπεί η ουτοπία σε πραγματικότητα.

Θα ήθελα η ελληνική αριστερά να είναι πιο αποτελεσματική και πιο αυτονόητα ενταγμένη στο κοινοβουλευτικό σύστημα. Αποτελεσματικότητα σημαίνει ότι μέσα σε ένα λογικό χρονικό διάστημα, όπως για παράδειγμα μια τετραετία, μπορεί να αλλάξει τη ζωή των πολιτών προς το καλύτερο. Η κατανόηση του κοινοβουλευτικού συστήματος είναι η καταρχήν αποδοχή της ιστορικής διαδρομής της ελληνικής δημοκρατίας- μέσα από αυτήν τη σύντομη διαδρομή μπόρεσε ο "λαός" να κερδίσει κάτι περισσότερο από αυτό που του έδιναν. Σε ένα δεύτερο επίπεδο η αριστερά πρέπει να αποδεχθεί την πραγματικότητα. Να εκσυγχρονιστεί, να πάψει δηλαδή να παραπέμπει τη σημειολογία της στους νεκρούς του Εμφυλίου ή τις διασπάσεις του μεσοπολέμου, να απομυθοποιήσει τον εαυτό της (φτάνει πια με τον Τσε, τον Λένιν, τον Άρη και τον Μάο ως κάδρα στους τοίχους ή στις προκάτ μνήμες), να εργαστεί βάσει της εντολής αυτών που την ψηφίζουν και όχι βάσει της νομεκλατούρας των ηγετικών της κλιμακίων και των έμμισθων στελεχών της. Και να φτιάξει ένα πρόγραμμα θέσεων που θα μπορούν να εφαρμοστούν, αν το επιτρέψουν οι ταξικοί συσχετισμοί. Η επαναστατικότητα της αριστεράς σήμερα έγκειται ακριβώς στο σημείο που κατανοεί τον ταξικό συσχετισμό και τον αλλάζει σε βάρος του κεφαλαίου- αλλά αυτή ήταν πάντα η πολιτική φύση της επανάστασης, πάντα αυτό καλούνταν να κάνουν οι αριστεροί. Η αριστερά δεν είναι θρησκεία για να υπόσχεται μια καλύτερη ζωή όταν έρθει ο "σοσιαλιστικός" παράδεισος. Άλλωστε έχουμε εμπειρία από ανάλογους παραδείσους μέσα στον 20ο αιώνα.

Τρίτον, οι εκλογές και το κοινοβουλευτικό σύστημα έχουν πεπερασμένα όρια. Ο αριστερός, όπως και κάθε άνθρωπος, οφείλει να αναζητά το τι βρίσκεται "εκεί έξω", να διαισθάνεται το διαφορετικό και το άλλο, να ονειρεύεται. Η αριστερά σήμερα δεν πάσχει από ρεφορμισμό, πραγματισμό ή οπορτουνισμό. Αντίθετα πάσχει από την έρημο των θολών ονείρων της, από ένα στέγνωμα ιδεών, από μια αποστράγγιση κάθε είδους ατομικής δημιουργικότητας. Η αριστερά, ιστορικά είναι η αποθέωση του ανθρώπου και της ατομικής του ελευθερίας. Η δεξιά αποθεώνει τον χειραγωγημένο και κυριαρχούμενο άνθρωπο κι αυτό ονομάζει "ελεύθερη αγορά".
Υπάρχουν φαντάζομαι και πολλοί άλλοι λόγοι να ψηφίσει κανείς την αριστερά σε αυτές τις εκλογές.

Πέμπτη 20 Αυγούστου 2009

Μετά τις δηλώσεις του Περικλή Κοροβέση και ποιοι θέλουν να ξεχάσουν το '89

Οι δηλώσεις του Περικλή Κοροβέση για μίζες στα κόμματα της αριστεράς το ‘89 προκάλεσαν μια πολύ μεγάλη συζήτηση, η οποία έχει δύο σκέλη.
Στο πρώτο και πιο δημόσιο, τον Κοροβέση τον ρίχνουν στα σκυλιά, τον συκοφαντούν, τον λοιδορούν, ιδιαίτερα στελέχη του Συνασπισμού. Αυτή η έντονη αντίδραση που συνοδεύεται ταυτόχρονα από πρόταση για συμπόρευση ΣΥΝ με ΠΑΣΟΚ (απίστευτος συγχρονισμός), υποδεικνύει ότι κάπου έπεσε μέσα ο Κοροβέσης. Όχι ότι πήραν μίζες τα κόμματα- αυτό δεν το πιστεύω κι όπως φάνηκε από την επόμενη δήλωσή του δεν το πιστεύει και ο ίδιος- αλλά στο ότι η Αριστερά δεν μπορεί να είναι τιμητής του πολιτικού συστήματος, και θα το εξηγήσω παρακάτω αυτό.
Στο δεύτερο σκέλος της δημόσιας συζήτησης που γίνεται κυρίως στο διαδίκτυο, φαίνεται ότι πολλοί, νέα παιδιά κυρίως, υποστηρίζουν τον Κοροβέση και την αριστερά που προβάλλει ο ίδιος, κυρίως λόγω μιας ηθικής στάσης που διαφαίνεται πίσω από τις δηλώσεις του.
Κι επειδή τη θέση μου για τις μίζες την πήρα, οπότε δεν κινδυνεύω να με ρίξει σε κανά Καιάδα κάποιος «μεταρρυθμιστής» αριστερός, ας θυμηθώ δύο κοινωνικές τάσεις που ανέδειξε το 1989 μέσα στην Αριστερά, στους αριστερούς.
Τότε ήμουν στο Ρήγα και τον ΚΚΕ Εσ- Ανανεωτική Αριστερά, το κόμμα του Γιάννη Μπανιά δηλαδή που εναντιώθηκε στον ενιαίο Συνασπισμό, για να κατατροπωθεί, όμως εκλογικά. Από το 1989 ως και το 1993 με τη διάσπαση του Συνασπισμού, αλλά και ως το 2004 (μέσα σε 15 χρόνια συνολικά) είδα πολλούς αριστερούς φίλους και γνωστούς να ακολουθούν δύο δρόμους.
Ο πρώτος ήταν αυτός που ακολούθησαν πολλοί της «ανανεωτικής αριστεράς» (αλλά και της "επαναστατικής" αριστεράς κάτι για το οποίο δεν πολυγίνεται λόγος): Βόλεμα μέσα στους εξουσιαστικούς (και οικονομικούς) μηχανισμούς του ΠΑΣΟΚ. Άλλος δούλευε σε κάποιο «πρόγραμμα» της ΕΕ, άλλος σε κάποιον πασοκικό δήμο, άλλος έμπαινε στον Τύπο, άλλος άνοιγε μια μικρή επιχείρηση υπηρεσιών (μελέτες κλπ) ή και έργων με μόνο πελάτη το Δημόσιο, άλλος γινόταν υπάλληλος του κράτους, ποτέ όμως σε κάποια κοινή δουλειά όπως ταμίας ή κλητήρας, αλλά πάντα κοντά σε κάποιον διευθυντή. Αυτό το βόλεμα ήταν τάση ολόκληρη, αποκλείεται κάποιος να μην έχει έναν τέτοιο γνωστόν στον περίγυρό του. Είναι αλήθεια ότι αυτός ο κόσμος δεν παρέμεινε στην αριστερά, γρήγορα βρέθηκε στο ΠΑΣΟΚ, αρχικά ως ψηφοφόρος, αργότερα επί Σημίτη ίσως και σε κάποια πιο ενεργή ομάδα. Κάποιοι εξ αυτών που «νιώθουν» ακόμα αριστεροί, αλλά ψηφίζουν ΠΑΣΟΚ, είναι που σήμερα φρίττουν με την «αριστερή στροφή" του ΣΥΡΙΖΑ και ενοχλούνται με την παρουσία του Κοροβέση στη Βουλή.
Ο δεύτερος δρόμος ήταν αυτός που ακολούθησαν οι της «δογματικής αριστεράς»: Η πλήρης αναθεώρηση. Με την πτώση του Τείχους, αλλά και της αυταπάτης που είχαν πολλοί για την ΕΣΣΔ και βοηθούμενοι κι από το φιάσκο του Κόμματος με τη συγκυβέρνηση το ’89, έριξαν μαύρη πέτρα πίσω τους και αλλάξανε ζωή. Σαν να ελευθερώθηκαν κιόλας από εκείνη τη φούστα που την ήθελαν μακριά στην Κνίτισα «για να μην προκαλεί» ή από το μικροαστισμό του «συντρόφου» που με το μισθό που του εξασφάλιζε το κόμμα μίλαγε στις συνελεύσεις για τον Λένιν (και ποτέ για τη Ρόζα ή ακόμα ακόμα και για τον Μαρξ).
Και «πατροκτονίες» έγιναν πολλές μετά από εκείνο το μακρινό ’89. Άλλος άφηνε πίσω του τον πατερούλη Χαρίλαο, άλλος τον αληθινό «πατερούλη», άλλο τον αληθινό πατέρα του που «τον είχε πρήξει» με το βουνό, το ’40 και το «κλείσε την πόρτα να μην μας ακούει η γειτονιά». Αυτός ο κόσμος του ΚΚΕ που φυλλορροούσε ήδη από το 1981, αποτέλεσε και τη μεγάλη μάζα των «πρώην» που στράφηκαν προς την «αληθινή» ζωή, στις μικρές απολαύσεις της ζωής, στον καταναλωτισμό, στην επιστροφή στο χωριό ή την επαρχιακή πόλη, σε πιο αυθεντικές εμπειρίες σε σχέση με την ισοπεδωτική αισθητική των ΠΑΣΟΚων. Σε πολλά πράγματα που δεν ανήκαν πια στον κόσμο του "κόμματος" που ως τότε ακολουθούσαν με χριστιανική ευλάβεια.
Ας μην συνεχίσω όμως γιατί τα παραδείγματα θα αυξηθούν. Αυτοί όμως όλοι οι πρώην, που κόψαν (οριστικά;) το νήμα που τους συνέδεε με την όποια αριστερά, εισήχθησαν με φούρια σε αυτό που οι ίδιοι ονόμαζαν ως τότε «καπιταλιστικό τρόπο ζωής».
Και αναρωτιέσαι: Αν τελικά το αποτέλεσμα ήταν το βόλεμα και η καλή ζωή, μήπως αυτό ήταν και το αίτιο για τη στράτευσή τους στην αριστερά στο παρελθόν; Αν δεν αλλάζει η συνείδηση του αριστερού, τότε πώς θα αλλάξει κι ο κόσμος;
Το συμβολικό «έγκλημα» πάντως του ΚΚΕ και της ΕΑΡ το 1989 ως κυβέρνηση είναι ότι δεν αντιτάχθηκαν στην ιδιωτικοποίηση των ηλεκτρονικών ΜΜΕ. Έδειξαν τότε συμβολικά ότι δεν έχουν εναλλακτική πρόταση για την ενημέρωση, κορυφαίο θέμα για την ανάπτυξη του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού.


Και δύο αντι- τάσεις μετά το '90

Αλλά ας σταματήσω για μία ακόμα φορά την πολιτικολογία κι ας υποδείξω δύο ακόμα αντι- τάσεις, κόντρα στις παραπάνω τάσεις.
Την ώρα που εκατοντάδες χιλιάδες αριστεροί, σταλινικοί και ανανεωτές, στρέφονταν μετά το 1989, προς το ΠΑΣΟΚ και τον ατομικό τρόπο ζωής, άρχισε κάτι να κινείται στα κατάβαθα της αριστεράς. Τα μηνύματα από τη διεθνή σκηνή άρχισαν να αποκτούν ενδιαφέρον για να πάρουν σχήμα μετά το 2000 αρχής γενομένης με το Σηάτλ. Και πιο πριν, αρκετοί αριστεροί άρχισαν να κουβεντιάζουν πώς θα ξανακάνουν κάτι μαζί. Συμμαχίες «έξω» και «έσω» κοινοβουλευτικών σε εκλογές ήδη από το 1990, οικολογικές πρωτοβουλίες, πολιτικά δικαιώματα (θυμηθείτε την Κίνηση και μετά το Δίκτυο), κόντρες με τον εθνικισμό από το «μακεδονικό» ακόμα, κινήσεις στις γειτονιές, συναντήσεις παλιών, κυρίως Ρηγάδων. Ακόμα και η απογοήτευση πολλών ότι θα κάνουν ένα νέο καλό ΚΚΕ μετά την αποχώρησή τους, ευνόησε τη ριζοσπαστικοποίησή τους.
Και για μην πάμε μακριά, έτσι κάπως άρχισαν οι συμμαχίες με τον Συνασπισμό το 2000 (ναι, τότε ήταν κι ο Περικλής), του οποίου και λύθηκε έκτοτε το άγχος της εκλογικής επιβίωσης (κι ας το ξεχνάνε σήμερα οι μωροφιλόδοξοι και θρασύδειλοι της «ανανέωσης»).
Τότε είδαν πολλοί «πρώην», αλλά ενεργοί ακόμα σε προσωπικό επίπεδο, ότι υπάρχει δυνατότητα για μία νέα αριστερά και στο κεντρικό πολιτικό σκηνικό. Άλλοι είδαν ότι υπάρχει δυνατότητα για τα νέα κοινωνικά κινήματα κι ότι σημασία έχει πρωτίστως η συμμετοχή- έτσι γεννήθηκε το Φόρουμ και το αντιπολεμικό κίνημα. Κι άλλοι είδαν ότι μπορείς να κάνεις νίκες σε τοπικό επίπεδο, ιδιαίτερα σε ζητήματα προστασίας του περιβάλλοντος και του δημόσιου χώρου. Και πολλοί οι πιο πολλοί δεν μετείχαν προσωπικά στις εξελίξεις, αλλά άρχισαν να το παίρνουν απόφαση ότι πέθανε κι ο Στάλιν κι ο Τρότσκι κι ο Μάο κι ο Τσε κι ο Παύλος Σιδηρόπουλος (μόνο ο Έλβις ζει αλλά αυτό είναι για άλλο post).
Ο ΣΥΡΙΖΑ, είναι εν τέλει, ένα κομμάτι, το πιο πρόσφατο, αυτής της κίνησης που επί 20 χρόνια τώρα κρατάει ζωντανό το όραμα μιας «άλλης» αριστεράς και στην Ελλάδα. Και το ότι έτσι πορεύεται σήμερα η νέα αριστερά στη Γαλλία, τη Γερμανία ή την Πορτογαλία, δείχνει ότι ο δρόμος και γόνιμος είναι και διεθνιστικός (για όσους τους αρέσουν ακόμα τα παλιά λεξιλόγια)
Η δεύτερη τάση, ήταν και είναι η πολιτικοποίηση της νεολαίας, η κοινωνική της στράτευση. Έχει πολλά αυτόνομα χαρακτηριστικά, στα οποία οφείλεται σίγουρα κι ο Δεκέμβρης. Και γειτνιάζει με τον πολιτικό λόγο της αριστεράς αν δούμε την ενίσχυση του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και την ενδυνάμωση της ΚΝΕ (η οποία όντως έπαψε να μετράει το μήκος της φούστας, και δέχεται και κορίτσια με πολλά σκουλαρίκια).
Αυτές όμως οι δύο αντι-τάσεις φαίνεται ότι δεν αρκούν. Οι κομματικοί μηχανισμοί της αριστεράς, ο ΣΥΝ και το ΚΚΕ φοβούνται τη ζύμωση και την κίνηση των πραγμάτων. Βολεύονται με μια μικρή θέση στο σκηνικό. Και θέλουν να ξεχάσουν και πώς έφτασαν στο ’89, αλλά και τι συνειδήσεις καλλιεργούσαν στα μέλη τους πριν από το ’89.

Κυριακή 5 Ιουλίου 2009

Η... ανωνυμία των blog φταίει και καλά

Ούτε Αφγανοί, ούτε Πακιστανοί εργάτες γης κάναν την απαγωγή του εφοπλιστή. Και σε τίποτα δεν εμπόδισε την αστυνομία στις έρευνες, η ανωνυμία των μπλογκ, η ανωνυμία των καρτοκινητών, οι... κουκούλες ή η απαγόρευση να χρησιμοποιούνται οι κάμερες των δρόμων για ότιδήποτε άλλο εκτός της παρακολούθησης της κίνησης. Η αστυνομία έπιασε τους υπόπτους χρησιμοποιώντας τις παλιές καλές τεχνικές έρευνας.
Άρα; Άρα, τι χρειάζονται όλα αυτά τα μέτρα της κυβέρνησης που προωθούνται τελευταία από το νεοσυντηρητικό μέτωπο που έχει ενσκήψει στη χώρα (μέτωπο στο οποίο ηγείται δυστυχώς η ίδια η κυβέρνηση); Μάλλον δεν χρειάζονται πάντως για να διώκεται το πραγματικό έγκλημα.

Σάββατο 4 Ιουλίου 2009

Εγνατία: Παραδίδεται την Τρίτη και η σήραγγα της Τύριας

Παραδίδεται στην κυκλοφορία την Τρίτη 7 Ιουλίου το τελευταίο μεγάλο κομμάτι της Εγνατίας που μέχρι σήμερα ήταν υπό κατασκευή. Πρόκειται για τη σήραγγα Σ2 και το ανάλογο οδικό τμήμα, στην περιοχή της Τύριας που καθυστέρησε λόγω των γεωλογικών συνθηκών της περιοχής.
Η σχετική ανακοίνωση της Εγνατίας έχει ως εξής: Από την «ΕΓΝΑΤΙΑ ΟΔΟΣ Α.Ε.» ανακοινώνεται ότι ενόψει της παράδοσης του τμήματος της Εγνατίας Οδού σε κυκλοφορία, από τον Α/Κ Σελλών έως την Σήραγγα Σ2 (τοποθεσία Τζαμαλή Αγά) την Τρίτη 07/07/2009, θα διακόπτεται η κυκλοφορία για τεχνικούς λόγους κατά διαστήματα, από την θέση Τζαμαλή Αγά έως τον Α/Κ Δωδώνης την Δευτέρα 06/07/2009 και την Τρίτη 07/07/2009. Η κυκλοφορία αυτό το διάστημα θα γίνεται από την 12η Επαρχιακή οδό από τον Α/Κ Δωδώνης έως τον Α/Κ Σελλών (κι εδώ).
Από την Ηγουμενίτσα πηγαίνοντας προς Γιάννενα πριν από ένα μήνα. Βρισκόμαστε στο επαρχιακό δίκτυο και λίγο μετά θα μπούμε στην... παραδομένη Εγνατία. Δεξιά στο βάθος η άσφαλτος έχει μπει ήδη στο υπό κατασκευή τμήμα της Τύριας

Το τμήμα που παραδίδεται είναι μεταξύ Ηγουμενίτσας και Ιωαννίνων, κοντά στη Δωδώνη, και η παράκαμψή του γινόταν ως σήμερα, από έναν μικρό επαρχιακό δρόμο με μεγάλη κλίση και απότομες στροφές, ο οποίος τελευταία στέναζε από τη μεγάλη κίνηση ιδιαίτερα τις Κυριακές που πήγαινε ο κόσμος για μπάνια., και τις νταλίκες που δεν μπορούσαν να πάρουν τις στροφές.
Την Τρίτη συνεπώς παραδίδεται (σχεδόν) ολόκληρη η Εγνατία. Μένουν ακόμα ένα μικρό τμήμα στο Περιστέρι όπου η κίνηση διοχετεύεται σε επαρχιακό δρόμο μονής κυκλοφορίας και η δεύτερη γέφυρα στον Άραχθο, στην Μπαλντούμα, όπου σήμερα η κίνηση γίνεται σε μία λωρίδα από τη μία γέφυρα που έχει κατασκευαστεί. Αυτές οι καθυστερήσεις, αλλά και άλλες εργασίες που πρέπει να γίνουν ακόμα, δεν επιτρέπουν την κίνηση σε όλο το μήκος της διαδρομής με μεγάλες ταχύτητες, υπάρχουν δηλαδή σημεία που το όριο ορίζεται και σε κάτω των 100 χλμ/ώρα ταχύτητες.
Η Εγνατία συνεπώς δεν παραδόθηκε «οριστικά», όταν την διαπέρασε προεκλογικά ο πρωθυπουργός. Τότε, στις 30 Μαΐου, ο Κώστας Καραμανλής, σε δύο σημεία, στην Πίνδο και στην Ηγουμενίτσα, δήλωσε ότι τελείωσε η Εγνατία. Στη στάση που έκανε στη γέφυρα Βενέτικου δήλωσε για την ακρίβεια: «Σήμερα παραδίδεται στην κυκλοφορία το σημαντικότερο οδικό έργο που έχει γίνει ποτέ στη χώρα μας. Αυτή είναι η πραγματικότητα» (αναλυτικά οι δηλώσεις αυτές στην ιστοσελίδα του εδώ). Τις δηλώσεις επανέλαβαν έκτοτε κι άπαντες οι πολιτικοί της ΝΔ στην Ήπειρο παρόλο που γνώριζαν ότι είναι ψέματα αφού πέρναγαν από το δρόμο. Το γιατί ανεχόμαστε συνολικά όλοι μας να λέγονται προφανή ψέματα σε προεκλογικές περιόδους είναι άγνωστο.
Τι θα πείραζε άλλωστε να δηλώσει ο πρωθυπουργός ότι έχουμε ένα πρόβλημα στην Τύρια και σε κάποια άλλα σημεία και θα παραδώσουμε τον δρόμο σε λίγες εβδομάδες; Και στο κάτω κάτω με τέτοια επικοινωνιακά τρυκ κατάφερε να πάρει 32% στις εκλογές. Ίσως με πιο ορθολογικό και επιστημονικό λόγο, κόντρα στον λαϊκισμό, να τα κατάφερνε καλύτερα.
Από την άλλη το ΠΑΣΟΚ προεκλογικά και τις επόμενες μέρες αναλώθηκε σε ένα κρεσέντο ισοπεδωτικών λογικών. Το μήνυμα των στελεχών του ήταν ότι «δεν τέλειωσε η Εγνατία». Εντάξει, αν το πεις μια φορά αυτό και δείξεις και την εικόνα ειδικά σε Ηπειρώτες που τη γνωρίζουν, το επιχείρημα θα πιάσει στη χρονική εκείνη φάση. Γιατί είναι αληθινό, άλλωστε. Η επαναλαμβανόμενη όμως επιμονή ότι η ΝΔ δεν τελειώνει την Εγνατία, υπονοώντας ότι είναι και ανίκανη για μεγάλα έργα, πέφτει στο κενό τουλάχιστον ως επικοινωνιακή πολιτική, γιατί κάποια στιγμή όντως θα τελειώσει ο δρόμος. Και σε ένα πολύ μεγάλο βαθμό τελειώνει όντως την Τρίτη, αν κάνουν αυτό που υποσχέθηκαν.


Ο κόμβος της Παναγιάς, ψηλά στην Πίνδο. Δεξιά οδηγεί προς Θεσσαλία. Λίγο πιο πέρα έκανε τις δηλώσεις ο πρωθυπουργός δίνοντας στην κυκλοφορία κι αυτό το τμήμα, το Μέτσοβο- Γρεβενά. Είναι όντως ένας πανέμορφος δρόμος μέσα στην Πίνδο, σε μέρη απάτητα ως τότε για τον άνθρωπο. Αλλάζει όντως η αίσθηση που έχουμε για την περιοχή, για το χρόνο και τις αποστάσεις που μπορεί να διανύσει ένα αυτοκίνητο. Λίγες μέρες όμως μετά προέκυψε το πρόβλημα με τις αρκούδες που σκοτώνονται από τα διερχόμενα αυτοκίνητα στην προσπάθειά τους να περάσουν από ένα σημείο που το γνώριζαν πάντα ως πέρασμα του βιοτόπου τους

Γιατί, για τον πολύ κόσμο, τον «απλό» όπως τον λένε, η Εγνατία είναι μια πραγματικότητα τα τελευταία χρόνια. Με τον έναν ή τον άλλο τρόπο πας γρήγορα και με ασφάλεια από τη μια μεριά της Ελλάδας στην άλλη. Είναι επίσης γνωστό ότι την άρχισε το ΠΑΣΟΚ και την τελείωσε η ΝΔ κι ότι όντως η κυβέρνηση Καραμανλή διαχειρίστηκε με επάρκεια την κατασκευή κάποιων δύσκολων τμημάτων, όπως αυτά στην Πίνδο.
Ως προς τα κομματικά οφέλη όμως, πέραν τούτων ουδέν. Και τα παραπάνω τα περί ποιος έκανε μεγαλύτερο κομμάτι του δρόμου, αφορούν κόμματα και πολίτες που νομίζουν ότι η Ελλάδα βρίσκεται ακόμα στη δεκαετία του ’50 όταν άνοιγε τους δρόμους ο στρατός «κατόπιν ενεργειών» του τοπικού βουλευτή. Κι όταν οι εθνικές οδοί πέρναγαν μέσα από τα χωριά για να έχουν ζωή τα τοπικά καφενεία.
Γιατί είναι προφανές ότι και τα δύο κόμματα σήμερα όταν αναλαμβάνουν τη διακυβέρνηση, αδυνατούν να κάνουν γρήγορα και φτηνά τα απαραίτητα μεγάλα έργα υποδομών που χρειάζεται η χώρα στον 21ο αιώνα. Αντίθετα κάνουν σχετικά γρήγορα και πανάκριβα όλα τα άχρηστα έργα, όπως είδαμε με τους Ολυμπιακούς. Στα περιττά όντως τα πάνε καλύτερα.
Θα έπρεπε όμως, πριν από 10 χρόνια να έχουν φέρει το τρένο στην Ήπειρο, πριν από 20 χρόνια να έχουν φτιάξει βιολογικούς καθαρισμούς στους παραθαλάσσιους οικισμούς (ενώ ακόμα δεν έχουν μεγάλες πόλεις), πριν από 5 χρόνια να έχουν δώσει ευρυζωνικά δίκτυα ακόμα και στο πιο απομακρυσμένο χωριό.
Η Εγνατία ολοκληρώνεται συνεπώς. Κάποια στιγμή θα αρχίσουν να φαίνονται και τα οφέλη της. Αυτό. Τίποτα παραπάνω.

Τρίτη 9 Ιουνίου 2009

Ευρωεκλογές 2009 - Τα αποτελέσματα στην Ήπειρο


Μερικές σύντομες παρατηρήσεις για τα αποτελέσματα των εκλογών στην Ήπειρο:
Η Νέα Δημοκρατία, χάνει παραδόξως εκεί που έχει τις καλύτερες και σημαντικότερες δυνάμεις της. Χάνει στα Γιάννενα που έχει δήμαρχο, νομάρχη, περιφερειάρχη και δύο υφυπουργούς και στη Θεσπρωτία που έχει τον βουλευτή και δυναμικό υφυπουργό καθώς και δήμαρχο και νομάρχη. Αν χάνει σε αυτούς τους νομούς μετά από χρόνια, πώς άραγε αναμένει να αλλάξει το σκηνικό μετά από μερικούς μήνες; Ας σημειωθεί δε, ότι η δύναμη του ΛΑΟΣ δεν είναι μεγάλη, δεν είναι δηλαδή σε ποσοστά 7% όπως το πανελλαδικό ποσοστό.
Το ΠΑΣΟΚ κερδίζει τις εντυπώσεις όχι μόνο γιατί κερδίζει δύο νομούς και ειδικά των Ιωαννίνων, αλλά και γιατί στην Πρέβεζα είναι πολύ κοντά, ανατρέποντας διψήφια διαφορά. Υπόμνηση: Και στους τρεις νομούς που αναφέραμε το «παπανδρεϊκό ρεύμα» κυριαρχεί.
Το ΚΚΕ έχει υψηλά ποσοστά, χωρίς κάτι παραπάνω, ενώ πιο ψηλά από το πανελλαδικό του είναι ο ΣΥΡΙΖΑ, εκτός πάντως της Θεσπρωτίας. Το υψηλότερο της Άρτας για τον ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να μην έχει σχέση με τα πολύ υψηλά ποσοστά του χώρου στις εκλογές για την τοπική αυτοδιοίκηση.
ΛΑΟΣ και Οικολόγοι έχουν χαμηλότερα ποσοστά από το πανελλαδικό, κάτι που πρέπει να οφείλεται και στη μικρή οργανωτική τους δύναμη.

σημ. Μικρές αλλαγές σε κάποια κόμματα στο νομό Ιωαννίνων προέρχονται από τα στοιχεία του υπουργείου Εσωτερικών (εδώ)

Δευτέρα 8 Ιουνίου 2009

Ευρωεκλογές 2009 στο νομό Ιωαννίνων



Τα αποτελέσματα των ευρωεκλογών στο νομό Ιωαννίνων (μπορείτε να τα βρείτε εδώ) ακολουθούν τις γενικές τάσεις με ορισμένες μόνο παρατηρήσεις.
Το ΠΑΣΟΚ έρχεται πρώτο μετά από πολλά χρόνια κι αυτό έχει τη σημασία του αφού η παρουσία του στην τοπική αυτοδιοίκηση μόνο ήττες φέρνει στο νου μετά το 2002 (δήμος Ιωαννιτών, νομαρχία Ιωαννίνων κ.α).
Το γεγονός ότι η ΝΔ, με την κυριαρχία της στους δήμους του νομού και στη νομαρχία Ιωαννίνων, δεν μπόρεσε να έχει ένα καλύτερο αποτέλεσμα, σίγουρα είναι αξιοπρόσεκτο και δείχνει μια τάση για το μέλλον.
Ο ΛΑΟΣ είναι πέμπτο κόμμα στο νομό, κάτω από τα πανελλαδικά ποσοστά του, ήταν όμως κάτω και τις προηγούμενες φορές, δεν έχει έντονη τοπική παρουσία, τόνωσε όμως την προεκλογική του καμπάνια με κεντρικές παρεμβάσεις (περιοδεία Καρατζαφέρη κλπ), κι ας μην ξεχνάμε ότι παραμένει το κόμμα που μαζί με τους Οικολόγους, είχε πραγματική αύξηση ψήφων (ο ΣΥΡΙΖΑ έχει μικρή αύξηση ψήφων από το 2004, τότε όμως είχε κατέβει μόνος του ο Συνασπισμός).
Το ΚΚΕ έχει μια σταθερότητα στα ποσοστά του, χάνει κι αυτό ψήφους σε σχέση με το 2004, συμβαδίζει όμως με το πανελλαδικό ποσοστό κι αν το ξεπερνάει είναι γιατί είχε μια έντονη παρουσία στη βάση με πολλά κλιμάκια να περιοδεύουν κάθε μέρα προεκλογικά- καλή ήταν και η συγκέντρωση στην πλατεία (το μόνο κόμμα που δοκίμασε κάτι τέτοιο) με την Αλέκα Παπαρήγα.
Ο ΣΥΡΙΖΑ πήγε λίγο καλύτερα από το πανελλαδικό του ποσοστό γιατί για πρώτη φορά είχε καλά οργανωμένη προεκλογική καμπάνια, τοπική, η οποία στηρίχθηκε στην άμεση επαφή με τον κόσμο και αξιοποίησε την ευρεία αποδοχή του Κώστα Μπασιούκα του Ηπειρώτη υποψηφίου του- έκανε επίσης μια καλή συγκέντρωση με τον Αλέξη Τσίπρα.
Οι Οικολόγοι Πράσινοι είναι ελαφρώς πεσμένοι από το πανελλαδικό ποσοστό τους, κυρίως γιατί δεν έχουν παρουσία εκτός των Ιωαννίνων και ίσως γιατί άφησαν πολλές μέρες του προεκλογικού αγώνα χωρίς να παρέμβουν επικοινωνιακά.
Οι Κυνηγοί πήγαν αντίστοιχα καλά, χωρίς παρουσία στην πόλη, η ΔΡΑΣΗ με αντιστοιχίες με το πανελλαδικό ποσοστό, χωρίς να κερδίζει κάτι επιπλέον από τις γιαννιώτικες συμμετοχές στο ψηφοδέλτιο, ενώ το Μακεδονικό Μέτωπο δεν πήγε το ίδιο καλά, πιθανά γιατί δεν έκανε καμιά καμπάνια στην πόλη, πλην την περιοδείας του Στέλιου Παπαθεμελή.
Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ πήγε καλύτερα απ’ ό,τι στην υπόλοιπη χώρα γιατί έχει έντονη παρουσία στην πόλη, κυρίως στα κοινωνικά μέτωπα και εκπροσωπείται από αναγνωρίσιμα πρόσωπα ενώ συνολικά ο λεγόμενος εξωκοινοβουλευτικός χώρος (ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ΜΛ-ΚΚΕ, ΕΕΚ, ΑΣΚΕ), ανεξάρτητα πώς ορίζει ο καθένας χωριστά τον εαυτό του, πήρε 1,3%, ποσοστό που συνιστά κατά τη γνώμη μου μια «οροφή» που δεν αφήνει πολλά περιθώρια για το μέλλον. Είναι χαρακτηριστικό ότι μόνες τους οι Γυναίκες το 2004, σχήμα που στηρίχθηκε από τις συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ πλην του Συνασπισμού, πήραν 0,75%.
Τέλος, να μην περάσουν απαρατήρητες οι 219 ψήφοι στη Χρυσή Αυγή.

Πέμπτη 4 Ιουνίου 2009

Ευρωεκλογές 2009: Κρίση εκπροσώπησης εν μέσω θέρους


Μια «γκρίζα» ζώνη αναποφάσιστων και δυσαρεστημένων πολιτών υπονομεύει αυτές τις μέρες τις δημοσκοπήσεις και ταράζει τον ύπνο των κομμάτων. Κάτω από τις αναλύσεις για την αποχή, τις εκδρομές στη θάλασσα ή τη «χαλαρή» ψήφο των ευρωεκλογών, κανείς δεν σκάβει λίγο ακόμα για να αναδείξει τη βαθιά απογοήτευση των ανθρώπων για το δύστηνο κοινωνικό περιβάλλον, την απογοήτευση από τις πολιτικές δυνάμεις που διαχειρίζονται την κυβερνητική εξουσία, το φόβο και την ανασφάλεια που γεμίζει τις ψυχές του κάθε νοήμονα κατοίκου αυτής της χώρας όταν σκέφτεται το μέλλον.
Στην πράξη, όλη η προεκλογική καμπάνια των κομμάτων, ειδικά των δύο μεγάλων, στηρίζεται στην ουσία ακριβώς σε ένα σχέδιο κατάκτησης της ψήφου και διαχείρισης της δυσαρέσκειας όλων αυτών των ανθρώπων που δεν αντέχουν τη ζωή τους. Περί διαχείρισης πρόκειται και τίποτα παραπάνω. Καμιά προοπτική, κανένα σχέδιο ελπίδας, τίποτα που να αξίζει να πεις, ας πάει κι αυτή η ψήφος αν είναι για καλό.
Όλα τα άλλα, περί καταλληλότητας του ενός και του άλλου, καλής ή μη καμπάνιας, ικανότητας επικοινωνιακής ή όχι, είναι αέρας, φλούδα πολιτικής τακτικής και όχι πραγματικός καρπός πολιτικής ουσίας.
Ας λένε ό,τι θέλουν. Την Κυριακή θα καταγραφεί με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, η δυσαρέσκεια των πολλών για τη διαχείριση της πραγματικότητας από τους λίγους.
Παρά τα όσα θα ειπωθούν και παρά τα όσα θα βγάλει η κάλπη, τα οποία πάντως θα περιμένουμε με άδολη αγωνία, τα συμπεράσματα έχουν βγει:

- Η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ δεν πείθουν από μόνοι τους ότι μπορούν να κυβερνήσουν αυτοδύναμοι. Ελλείψει, προς το παρόν, σχεδίου για συγκυβέρνηση κι αφού ισχύουν κι όλα τα παραπάνω, αμφότερα τα δύο κόμματα, θα υποστούν τα αποτελέσματα της κρίσης διαμεσολάβησης του πολιτικού συστήματος το οποίο και υπηρετούν πιστά και οι δύο μετά το ’80. Με άλλα λόγια, ο πολύς κόσμος δεν πιστεύει ότι αυτά τα δύο κόμματα μπορούν να κυβερνήσουν τη χώρα. Οπότε στο μέλλον και μέχρι τις εθνικές εκλογές που σίγουρα θα είναι πρόωρες, ή θα αναδειχθεί το ζήτημα της συγκυβέρνησης ή θα μας κουράσει τόσο η «κάθοδος» της ΝΔ και η «άνοδος» του ΠΑΣΟΚ που θα δώσουμε στο δεύτερο το δικαίωμα να πλειοψηφήσει στη Βουλή με ένα 40% στην κάλπη. Όταν διοικούν τις πόλεις δήμαρχοι με 42% δεν είναι παράλογο να κυβερνούν κόμματα με μειοψηφικά ποσοστά. Είναι η θεωρία της «σταθερότητας» του πολιτικού σκηνικού που ενισχύει τέτοια φαινόμενα.
- Τα δύο κόμματα της αριστεράς, το ΚΚΕ και ο ΣΥΡΙΖΑ, θα βγουν ενισχυμένα όχι τόσο στα ποσοστά (θα δούμε αν πιάσουν το άθροισμα 13% των προηγούμενων ευρωεκλογών), όσο σε… καταστάλαγμα. Αυτή τη φορά θα τους ψηφίσουν κυρίως όσοι τους ακολουθούν κιόλας. Ο «αέρας» της χαλαρής ψήφου αυτή τη φορά πάει στο νέο κόμμα των Οικολόγων- Πρασίνων. Το τι θα τους κάνουν τους αριστερούς ψηφοφόρους τους στο μέλλον ενόψει εθνικών εκλογών θα φανεί μετά την 7η Ιούνη. Πάντως άνευ κοινής προοπτικής, δύσκολα θα πείθουν εσαεί για τη μοναδικότητα της πρότασή τους.
- Οι Οικολόγοι- Πράσινοι θα βγάλουν ευρωβουλευτή και θα είναι και ευχαριστημένοι με ένα 4%. Φλερτάρουν με μεγαλύτερα ποσοστά ελέω γκάλοπ, η προκλητική τους αδυναμία όμως να κάνουν άλλη πολιτική πλην αυτήν της προσέλκυσης χαλαρών ψήφων, τους οδηγεί σε απίστευτα αδιέξοδα. Όπως έγινε με τον πανικό που τους έπιασε μόλις η ακροδεξιά τους επιτέθηκε για το «μακεδονικό». Πρώτη φορά κόμμα που έχει δίκιο, φοβάται τόσο και υποχωρεί μπροστά στον κίνδυνο μην και χάσει τη ψήφο των μικροαστών φίλων της ΝΔ. Τι θα κάνουν άραγε αν κληθούν να πάρουν αποφάσεις ρήξης με το σύστημα διακυβέρνησης;
- Ο ΛΑΟΣ, διάλεξε το δρόμο της κεντροδεξιάς με τον μετριοπαθή λόγο της ευρωπαΐστριας επικεφαλής του ψηφοδελτίου του. Αυτό μπέρδεψε τη βάση του, η οποία δεν καταλαβαίνει γιατί πρέπει να συγκατοικεί στην ίδια «πολυκατοικία» με τη ΝΔ. Οπότε, όποιον «αέρα» θα του έδιναν οι ευρωεκλογές, τον παίρνει τώρα ο Καραμανλής για να αυξήσει τη συσπείρωσή του. Και συνθήματα τύπου όχι στους λαθρομετανάστες δεν σε πάνε και τόσο μακριά όσο νομίζεις.
- Όσο για μικρότερους σχηματισμούς, η ΔΡΑΣΗ του Στέφανου Μάνου κάτι θα πάρει, κι αν αντέξει, θα παίξει ένα ρόλο σε μελλοντικές κυβερνήσεις συνεργασίας (αν γίνουν) ενώ το σχήμα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ υποδηλώνει το τέλος της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς όπως τη γνωρίζαμε μετά το ’90 και τονίζει την αποτυχία όλων των εγχειρημάτων που αναζήτησαν την ιδεολογική καθαρότητα της επανάστασης (με ή χωρίς εισαγωγικά) ως απάντηση στην κατάρρευση του εφαρμοσμένου σοσιαλισμού του 20ου αιώνα.
Υπό αυτήν της έννοια και εφόσον ισχύουν όλα αυτά που λέμε, παραμένει το ερώτημα: ποιος θα εκφράσει όλους και όλες αυτούς που δεν αντέχουν τούτη τη ζωή που τους έλαχε. Μάλλον όλοι μαζί, πάει να πει κανένας.

Σάββατο 30 Μαΐου 2009

Ο Αλέξης Τσίπρας στα Γιάννενα- Η επιλογή της αριστεράς ως διακύβευμα




Μια πολύ καλή συγκέντρωση έκανε την Παρασκευή το βράδυ στην Πλατεία Ταχυδρομείου στα Γιάννενα ο ΣΥΡΙΖΑ. Κεντρικός ομιλητής ο Αλέξης Τσίπρας, ενώ χαιρέτισε ο Κώστας Μπασιούκας, ο Ηπειρώτης γιατρός και πανεπιστημιακός που μετέχει στο ευρωψηφοδέλτιο.
Η συγκέντρωση ήταν μεγάλη για τα δεδομένα του κόμματος αφού επί δύο ώρες μαζεύτηκαν 300 περίπου άνθρωποι που άκουσαν με προσοχή τον πρόεδρο του Συνασπισμού.
Ο Αλέξης Τσίπρας ήταν μάλλον αναπάντεχα, δυναμικός, σαφής και… πολιτικός. Ενώ θα περίμενε δηλαδή κανείς μια ήπια ομιλία με κύριο στόχο να προσελκύσει ψήφους στην κάλπη της άλλης Κυριακής μέσα κυρίως από την τηλεοπτική κάλυψη, ο Τσίπρας έκανε στην ουσία μια πλήρη, αριστερή και πολιτικοποιημένη ανάλυση της κοινωνικής και πολιτικής κατάστασης σήμερα στη χώρα μας, μίλησε καθαρά και χωρίς υπεκφυγές για τον ΣΥΡΙΖΑ- για τις μεγάλες δυνατότητες του ενωτικού εγχειρήματος, όπως και για τις αδυναμίες- καθώς και τη σημασία που έχει αυτή η εκλογική μάχη για τη διαμόρφωση του συσχετισμού δυνάμεων στη χώρα μας.
Έκανε μια αριστερή ομιλία απευθυνόμενος σε ένα κοινό που έχει ανάγκη να μάθει κυρίως τις παραμέτρους της οικονομικής κρίσης, τα αδιέξοδα του δικομματισμού, την προοπτική μιας άλλης αριστεράς όπως διαμορφώνεται στην Ελλάδα και την Ευρώπη. Είχαμε καιρό να ακούσουμε έναν σαφή αριστερό λόγο που ταυτόχρονα να έχει στόχο να γίνει κι ένας κοινωνικός λόγος, κτήμα των πολλών και όχι των ολίγων "πεφωτισμένων" της αριστεράς.
Τολμώ να πω ότι κάποιοι πείστηκαν χτες το βράδυ ότι έχει νόημα η ψήφος τους στο μόνο αριστερό κόμμα σήμερα της χώρας που αντιλαμβάνεται τι παίζεται στις ευρωπαϊκές κοινωνίες και δοκιμάζει να βρει διεξόδους. Δοκιμάζει και το λέει, δεν λέει ότι κατέχει την αλήθεια και το μονόδρομο του σοσιαλισμού- και είναι παράδοξο, αλλά σήμερα που όλα είναι τόσο ρευστά (και τόσο γκρίζα) στην Ευρώπη δύο ελληνικά κόμματα, το ΠΑΣΟΚ και το ΚΚΕ θεωρούν αυτονόητο τον "Σοσιαλισμό" τους, σε τέτοιο βαθμό που να διαγκωνίζονται ποιος έχει το καλύτερο δίπλωμα ευρασιτεχνίας για τη σοσιαλιστική πατέντα.
Ο ΣΥΡΙΖΑ που παρουσίασε ο Αλέξης Τσίπρας, αναζητά διέξοδο τόσο για τα κοινωνικά αδιέξοδα όσο και τα αδιέξοδα της γερασμένης και ακίνδυνης μέχρι πρότινος ευρωπαϊκής αριστεράς. Και φάνηκε το γιατί η ψήφος στον ΣΥΡΙΖΑ δεν αποτελεί πια εκδήλωση οίκτου για το «μικρό ροζ κόμμα» ή ανώδυνη επιλογή διαμαρτυρίας. Είναι φανερό δηλαδή ότι ο πυρήνας του ΣΥΡΙΖΑ είναι μια δυναμική, κοινωνική πλειοψηφία που θέλει να αλλάξει αυτό που φαίνεται πως δεν αλλάζει με τίποτα.
Γι’ αυτό κι αν θέλετε, ο ΣΥΡΙΖΑ αδυνατεί πια να πάρει ποσοστά πάνω από 10% στα γκάλοπ. Αδυνατεί να πάρει πια την αφελή συναίνεση όσων αντιμετωπίζουν την πολιτική ως μία άλλη εκδοχή του φρέντο καπουτσίνο και την κοινωνία ως αρένα εξουσιαστικών εξαρτήσεων.
Το μοντέλο, το πρωί κάνω ό,τι μπορώ για να γίνει ο κόσμος κυνικότερος και το βράδυ ψηφίζω την happy αριστερά, τελείωσε.

Και φαίνεται ότι οι άνθρωποι του ΣΥΡΙΖΑ κατάλαβαν επιτέλους ότι το να πολιτεύεσαι λάθρα, χωρίς δική σου βάση και φυσώντας σε αλλότρια πανιά, δεν έχει νόημα. Το ότι φυσικά χρειάζεται ένα κόμμα και τον "αέρα" της ψήφου διαμαρτυρίας είναι λογικό. Φαίνεται ότι η οργανωμένη εμφάνιση των Οικολόγων Πρασίνων δομεί ένα χώρο που θα απορροφήσει μεγάλο μέρος της ψήφου διαμαρτυρίας αυτήν τη φορά. Οι Πράσινοι παίζουν πια το ρόλο του ΣΥΝ το 1994, ανακατεύουν την τράπουλα και προκαλούν πονοκέφαλο στα άλλα μικρά κόμματα που ελπίζουν πάντα να αρπάξουν μια πρόσκαιρη αντικυβερνητική ψήφο.
Ο ΣΥΡΙΖΑ επέλεξε, όμως, αυτή τη φορά να ζητήσει μια ψήφο από τον πολίτη που θα δεσμευτεί ότι θα παραμείνει αριστερός και μετά τις εκλογές. Κι αυτό είναι φυσικά ένα ρίσκο. Έχει ψυχικό και κοινωνικό κόστος να επιλέγεις να είσαι αριστερός τη σήμερον ημέρα. Αλλά υπάρχει μια όλο και πιο διευρυμένη κοινωνική βάση που το συζητάει, ακόμα κι όταν δεν το εκφράζει με την ψήφο της στην αριστερά.


Εξ ου κι ένα πραγματικό άνοιγμα που έκανε χτες ο Τσίπρας, που όμως θα περάσει απαρατήρητο από τα ΜΜΕ: «Και θέλω να απευθυνθώ ιδιαίτερα στους ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ. Οι πραγματικοί συσχετισμοί δύναμης δεν μπορούν να αλλάξουν έτσι. Από τα μπαλκόνια και τα μικρόφωνα. Και το ξέρετε πολύ καλά. Ούτε θα αλλάξουν αν τα κόμματα του δικομματισμού γίνουν από δύο δυόμισι. Θα αλλάξουν αν υπάρχει ένα καινούριο ρεύμα αλλαγής και ανατροπών στην κοινωνία. Αν διαμορφωθεί ένας ισχυρός ενωτικός πόλος στα αριστερά του πολιτικού συστήματος. Που θα δώσει νέα δυναμική στις κοινωνικές διεκδικήσεις και θα ανοίξει τον δρόμο για ένα πραγματικά εναλλακτικό πολιτικό σχέδιο. Η θέση σας είναι εδώ. Μαζί μας. Μαζί με την αριστερά της ενότητας και των αγώνων».
Το ότι ο ΣΥΡΙΖΑ φαίνεται ότι επιλέγει να μη χαϊδέψει κανενός τα αυτιά (κι ας συνεχίζει η σπέκουλα των άλλων για τον Δεκέμβρη, των άλλων που μισούν τη νεότητα γιατί νιώθουν γερασμένοι μέσα στον κομφορμισμό και τις βεβαιότητές τους) φαίνεται έστω και με συμβολικό τρόπο στο κλείσιμο της ομιλίας:
«Το πραγματικό δίλημμα της επόμενης Κυριακής είναι αν το διαλυμένο δικομματικό σκηνικό θα καταφέρει να σταθεί στα πόδια του. Ή αν θα το ανατρέψουμε, διαμορφώνοντας νέους πολιτικούς συσχετισμούς. Το πραγματικό δίλημμα είναι αν ο κόσμος θα διοχετεύσει την δυσαρέσκειά του στην απάθεια και την παραίτηση. Ή αν θα την θα μετατρέψει σε ενέργεια για την μεγάλη ανατροπή. Το πραγματικό δίλημμα είναι αν την κρίση θα την διαχειριστούν αυτοί που την προκάλεσαν. Δηλαδή όσοι δούλεψαν όλα αυτά τα χρόνια για το κέρδος εις βάρος της κοινωνίας. ¨Η αν θα υπάρξει στροφή στις προτεραιότητες και στην χάραξη πολιτικής. Το πραγματικό δίλημμα είναι αν θα μείνουμε μόνο στις γενικές διακηρύξεις περιβαλλοντικής ευαισθησίας. Ή αν θα υπερασπιστούμε το περιβάλλον με ρήξεις, τοπικές συγκρούσεις, ενεργοποίηση των πολιτών. Το πραγματικό δίλημμα είναι αν θέλουμε μια Ευρώπη σαν τη σημερινή. Που κοιτάζει πώς θα κατοχυρώσει τα κέρδη των οικονομικά ισχυρών και πώς θα λεηλατήσει την κοινωνία. Ή αν θέλουμε μια Ευρώπη δημοκρατική, κοινωνική, οικολογική».
Κάνει φανερό δηλαδή ότι μόνο με καθοριστική ήττα του δικομματισμού (με ποσοστά δηλαδή κάτω από το 65% και για τα δύο μεγάλα κόμματα) μπορεί να αλλάξει και η πολιτική κατάσταση στη χώρα. Αν γίνει αυτό, τότε τα μικρά κόμματα θα μπορέσουν να μπουν στο δρόμο ενός άλλου μέλλοντος και οι ψηφοφόροι να αναλάβουν (επιτέλους) και την ευθύνη για το δικό τους μέλλον- κι αυτή θα είναι όντως μια πρωτότυπη δοκιμασία τόσο για τα κόμματα της αριστεράς όσο και για τους συνειδητοποιημένους πολίτες. Αν όχι, αν συνεχίζει να επιβεβαιώνεται ότι η πολιτική μπορεί να γίνεται και χωρίς ατομική ευθύνη από τον πολίτη, τότε είναι λογικό τα δύο μεγάλα κόμματα να αναλάβουν εσαεί, ως πληρεξούσιοι, τη διακυβέρνηση. Ή θα ανασυντεθεί το πολιτικό σκηνικό στην Ελλάδα ή θα μετατραπεί σε μια αλα καρτ άσκηση διαχείρισης από εξουσιαστικούς και αδιαφανείς εν πολλοίς μηχανισμούς.

Και πάρτυ στην Καλλάρη

Μετά την ομιλία έγινε ένα ανοιχτό πάρτυ στην οδό Καλλάρη και προσκαλέστηκαν όλοι διά μικροφώνου στη συγκέντρωση. Οι άνθρωποι του ΣΥΡΙΖΑ το προετοίμαζαν αυτό το πάρτυ 20 μέρες, έχοντας σκεφτεί ότι πάνω κάτω 70 άνθρωποι θα θέλουν να πιουν μια μπύρα και να μιλήσουν λίγο πιο χαλαρά. Έφτασαν τελικά στα δύο ωραία μπαρ του πεζοδρόμου που ήταν πανέμορφος μέσα στη ζεστή νύχτα, πάνω από 150- 200 άνθρωποι, πέρασαν άλλοι τόσοι τυχαία, δοκιμάστηκαν επιτυχώς ντόπιες τυρόπιτες κι αλλοδαπές μπύρες, όλοι και όλες μίλησαν από κοντά με τον Αλέξη Τσίπρα με πρώτα τα μικρά παιδιά που ήθελαν να μάθουν γιατί είναι Παναθηναϊκός (έλα μου, ντε) και το ραντεβού είναι πλέον στο Ιτς Καλέ την Τετάρτη το βράδυ με τη δύναμη των Καστρινών, προεξέχοντος του Κώστα Μπασιούκα.

Τρίτη 26 Μαΐου 2009

Μιχάλης Παπαγιαννάκης, ένας συνεπής άνθρωπος της Αριστεράς


Η απώλεια του Μιχάλη Παπαγιαννάκη είναι σημαντική για την πολιτική ζωή του τόπου. Γιατί ήταν από τους λίγους βουλευτές του ελληνικού κοινοβουλίου που υπήρξε συνεπής, επίμονος, γνώστης των όσων έλεγε- πράγματα σπάνια δηλαδή εν γένει για την πολιτική στη χώρα μας. Δεν συμφωνούσα πάντα με όσα έλεγε, κυρίως για την μετεξέλιξη της ανανεωτικής αριστεράς, εκεί κοντά στη διάσπαση του Συνασπισμού μετά το 1992, αλλά και πριν από λίγο καιρό κατά την «αριστερή στροφή» όπως την λένε του ΣΥΡΙΖΑ. Ο ίδιος όμως ενίσχυε πάντα το εγχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ, ήταν μέσα στους αγώνες ειδικά τους οικολογικούς και δεν φοβόταν να μπει μπροστά και να μιλήσει δημόσια. Αυτές τις πολιτικές του αρετές εκτιμούσαν πολλοί αριστεροί από διαφορετικούς χώρους, ακόμα και κομμουνιστές και ακτιβιστές οικολόγοι και τον στήριζαν όταν κατέβαινε για τη Βουλή.

Η ανακοίνωση του Συνασπισμού έχει ως εξής: Ο Μιχάλης Παπαγιαννάκης, βουλευτής του Συνασπισμού Ριζοσπαστικής Αριστεράς δεν είναι πια μαζί μας. Ο Μιχάλης, μέλος της ΚΠΕ του ΣΥΝ, υπήρξε μια συνεπής και νηφάλια φωνή της Ανανεωτικής Αριστεράς. Διακρίθηκε για την ανεξαρτησία της γνώμης του, το ανοιχτό μυαλό του, τις ριζοσπαστικές του θέσεις. Σταθερά προσηλωμένος στις ιδέες της ανανέωσης, της οικολογίας, του ευρωπαϊσμού, υπήρξε πάντα ένας λαμπρός αγωνιστής. Ηγετικός στέλεχος της ΕΑΡ και μετά του Συνασπισμού, πάλεψε με ειλικρίνεια και ανιδιοτέλεια για μια σύγχρονη φυσιογνωμία της Αριστεράς.Τα μέλη και τα στελέχη του ΣΥΝ θα θυμούνται πάντα τον ευθύ του λόγο, τις πλούσιες γνώσεις του, τη μαχητική του παρουσία. Θα ξέρουν ότι ο Μιχάλης θα είναι πάντα μαζί μας στους δύσκολους δρόμους για μια Αριστερά που πιστεύει στο σοσιαλισμό με ανθρώπινο πρόσωπο.

Σύντομο βιογραφικό: Γεννήθηκε στις 19.8.1941 στην Καλαμάτα. Σπούδασε Νομικά και Οικονομικές και Πολιτικές Επιστήμες στην Αθήνα, στο Μονπελλιέ και το Παρίσι. Διδασκαλία και έρευνα στο Πανεπιστήμιο του Παρισιού 2, στο Ινστιτούτο Διοίκησης Επιχειρήσεων του Ορσαί, στο Μεσογειακό Αγρονομικό Ινστιτούτο του Μονπελλιέ. Έρευνες και μελέτες πάνω στη μεσογειακή οικονομία, την ΕΟΚ, την κινεζική αγροβιομηχανία, την αλιεία στην Ελλάδα κ.λπ., για λογαριασμό ΕΟΚ, ΓΚΑΤΤ, ΟΗΕ (1967-1987). Επιστημονικός συνεργάτης στο Πάντειο. Αρθρογραφία στο Βήμα, τον Οικονομικό Ταχυδρόμο, το Αντί, την Αυγή, τον Πολίτη... Μέλος της Δημοκρατικής Άμυνας κατά τη δικτατορία. Ιδρυτικό μέλος της ΕΑΡ και μέλος της ΚΕ και της ΕΓ της. Διετέλεσε μέλος της Π.Γ. της ΚΠΕ και της Π.Γ. του ΣΥΝ. Ήταν υπεύθυνος του Τμήματος Οικολογίας και Ποιότητας της Ζωής, ευρωβουλευτής του ΣΥΝ έως το 2004, μέλος της ΚΠΕ του ΣΥΝ και βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ στη Β΄ Αθηνών στις τελευταίες εκλογές.

Στη φωτογραφία τρίτος από δεξιά σε πρωτοβουλία των βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ

Δευτέρα 25 Μαΐου 2009

Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα. Η πολιτική ως θέαμα

Ποιος το περίμενε ότι το κεντρικό διακύβευμα των ευρωεκλογών του 2009 θα ήταν ένα σύνθημα των αρχών του 20ου αιώνα, όπως το «Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα»; Κι όμως στον κόσμο των ψεύτικων ειδήσεων και της βιομηχανίας του θεάματος, το τίποτα μετατρέπεται σε όλον, και καλοκάθεται στο κέντρο του δημόσιου πολιτικού διαλόγου.
Όταν πρωτοάκουσα την περασμένη εβδομάδα ότι η ΝΔ συγχύστηκε με το σύνθημα στις ομιλίες του Γιώργου Παπανδρέου, γιατί, λέει, προσβάλλονται τόσοι Έλληνες που δεν είναι… σοσιαλιστές, γέλασα λίγο με την ευρηματικότητα των επικοινωνιολόγων. Κοίτα τι αναδεικνύουν ως θέμα, σκέφτηκα.
Την επόμενη μέρα όμως κι όλες αυτές που ακολούθησαν μέχρι σήμερα, η κυβέρνηση, η ΝΔ και ο ίδιος ο πρωθυπουργός συνεχίζουν να θεωρούν το «σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα» ως ένα «αμάρτημα» τούτων των εκλογών, ένα μίασμα που πρέπει να εξαφανιστεί.
Εντάξει, πίσω από αυτή τη συζήτηση, όπως και στην περίπτωση της διαφήμισης με τα παπαγαλάκια, κρύβεται η τακτική της ΝΔ να συσπειρώσει τους ψηφοφόρους της. Από την πρώτη μέρα, οι αναλυτές εντόπισαν τη σημασία αυτής της επικοινωνιακής τακτικής και πλέον έχουμε εμπεδώσει τις κρυφές πτυχές της. Δεν είναι όμως καθόλου παρήγορο ότι όλα αυτά είναι επικοινωνία και όχι πραγματική πολιτική.
Πρώτον γιατί είναι φτωχή επικοινωνία, άρα είναι και μια απογυμνωμένη από αλήθεια πολιτική. Κάποιοι δηλαδή επιλέγουν να μας κάνουν να μιλάμε για ένα σύνθημα και μόνο, φορτώνοντάς το με έννοιες που ουδέποτε είχε. Μόνο και μόνο γιατί δημιουργείται μια δήθεν πόλωση που θα οδηγήσει αυτόν που ψήφισε την προηγούμενη φορά Καραμανλή να τον ξαναψηφίσει και τώρα (γιατί αυτό και μόνο είναι η περίφημη συσπείρωση και τίποτα παραπάνω). Κάθεται δηλαδή εκεί στο καφενείο ο άνεργος, ο φτωχός ή έστω ο δυσαρεστημένος ψηφοφόρος, ακούει τον Παπανδρέου να τον λέει (και καλά) βάρβαρο και κάτι σαν να σπάει μέσα του και αποφασίζει με κλάματα στα μάτια να ξαναψηφίσει Καραμανλή.
Το γεγονός δε, ότι ο πρωθυπουργός έχει καπαρώσει για τον εαυτό του την «υπεύθυνη πολιτική» μας οδηγεί στο συμπέρασμα όλους εμάς που δεν τον ψηφίζουμε, ότι είμαστε από την πλευρά της ανεύθυνης πολιτικής (αλλά αυτά περί υπευθυνότητας είναι ένα άλλο επικοινωνιακό τρικ που θα το σχολιάσουμε άλλη φορά).
Δεύτερον και συνέχεια του πρώτου: Το να λες δημόσια ότι το ΠΑΣΟΚ με το σύνθημα «σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα» εννοεί «ψηφίστε ΠΑΣΟΚ ή βαρβάρους», συνιστά μια διακωμώδηση της ιστορίας και της πολιτικής σκέψης. Και μόνο το γεγονός άλλωστε ότι ούτε ένας υπουργός ή βουλευτής (εκτός κι αν μας ξέφυγε κανείς μέσα στο χαμό της τηλοψίας) δεν ψέλλισε κάτι για τον Καστοριάδη, μας κάνει να ανησυχούμε για την επάρκεια του πολιτικού μας στελεχικού δυναμικού σε θέμα πολιτικής επιστήμης. Μα τι κάνουν εκεί στα πανεπιστήμια που πάνε; Κι αυτός ο Καραμανλής που είχε διαβάσει και Μαρξ όπως έλεγε εκεί στην Αμερική, από Καστοριάδη που είναι και δικός μας, τίποτα; Τσσς…

Και φυσικά, το ΠΑΣΟΚ χρησιμοποιεί για άλλη μια φορά ένα σύνθημα της αριστερής παράδοσης για να έχει συγκυριακά οφέλη. Όσο έφυγαν οι «βάσεις του θανάτου» άλλο τόσο και τώρα θα διαχωρίσει τη θέση του από τη βαρβαρότητα που γέννησε η σοσιαλδημοκρατία στον πλανήτη (ως και τις μέρες μας, στη Σερβία, το Ιράκ ή το Αφγανιστάν).
Τουλάχιστον όμως χρησιμοποίησε το σύνθημα ακριβώς για να συγκινήσει τους κατέχοντες κάποια αριστερή παιδεία, πρώην αριστερούς κυρίως που έμαθαν από τον εν Ελλάδι κομμουνισμό να συγκινούνται με τέτοια τσιτάτα.
Κι επίσης, μπορούμε να δεχθούμε, ότι έστω σε ένα συναισθηματικό επίπεδο το «σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα» μπορεί να προκαλέσει κάποια γόνιμη αναζήτηση, ότι κάποιο νέο παιδί δηλαδή μπορεί να σκεφτεί ακούγοντάς το, τι ζούμε σήμερα γύρω μας και τι θα μπορούσε να είναι ο σοσιαλισμός ως απάντηση.
Τέλος, ας σημειωθεί η αμηχανία με την οποία αντιμετώπισε η αριστερά την όλη συζήτηση, κυρίως γιατί (φαντάζομαι) αισθάνθηκε ότι δεν μπορούσε να συμμετάσχει σε ένα διάλογο μεταξύ ΝΔ και ΠΑΣΟΚ στο επίπεδο του θεάματος. Κι όμως, η αριστερά δεν πρέπει να αφήνει καμιά μάχη να πηγαίνει χαμένη, ούτε τις εικονικές διαμάχες, που επηρεάζουν το ίδιο με τις πραγματικές όπως φαίνεται τη ζωή των ψηφοφόρων.
Κάθε νοήμων άνθρωπος φυσικά, με ελάχιστη παιδεία, γνωρίζει ότι το «σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα» είναι ένα δίλλημα που προσφέρεται για σκέψη. Και τα δύο μέρη όμως, και ο σοσιαλισμός και η βαρβαρότητα είναι πλέον έννοιες υπό κρίση. Πρέπει να ανακαλύψουμε ξανά το νόημά τους στον κόσμο που ζούμε. Πάντα όμως έτσι συμβαίνει με τη γλώσσα… Επαναορίζεται συνεχώς.

ΥΓ Χάριν πάντως της προεκλογικής συζήτησης προέκυψαν και μερικά καλά άρθρα που μπορούν να λειτουργήσουν και παιδευτικά. Όλες οι μεγάλες εφημερίδες προσέγγισαν το ζήτημα και ανέδειξαν τόσο το λόγο της Ρόζας Λούξεμπουργκ η οποία πρωτοεντόπισε τη διαφοροποίηση του σοσιαλισμού από τη βαρβαρότητα στην οπολία οδηγούσε τον κόσμο ο καπιταλισμός μετά τον Α’ παγκόσμιο πόλεμο, όσο και την πολιτική θέση του Κορνήλιου Καστοριάδη και του περιοδικού του Socialisme ou barbarie που μετά τον πόλεμο αναζητούσε νέους επαναστατικούς δρόμους.
Προτείνουμε ενδεικτικά τα άρθρα του Νίκου Ξυδάκη (εδώ) και του Παντελή Μπουκάλα στην Καθημερινή (εδώ) καθώς και του Θανάση Γιαλκετσή στην Ελευθεροτυπία (εδώ).

Παρασκευή 24 Απριλίου 2009

Wireless Hotspots στα Σύβοτα και την Παραμυθιά… Άντε να δούμε

Έστω κι αργά, νωχελικά θα έλεγε κανείς, κινούμαστε προς το δικτυωμένο μέλλον μας. Το Δίκτυο, είναι ένας αναπόφευκτος κόσμος, μια αυτονόητη εξέλιξη του τρόπου ζωής μας. Το πώς θα το χρησιμοποιήσουμε και τι συνέπειες θα υπάρξουν μακροπρόθεσμα από τη χρήση του, θα το δείξει ο καιρός. Προς το παρόν, καλά πάνε τα πράγματα κι ας μεμψιμοιρούν οι φοβικοί του παρόντος (πάντα θα βρίσκουν κάτι να τους τρομάζει).

Ο παραλιακός δρόμος στην Ηγουμενίτσα και κάτω ο υφυπουργός Αντώνης Μπέζας

Ο υφυπουργός Οικονομικών Αντώνης Μπέζας, για να πούμε κι ένα παράδειγμα που μας κέντρισε το ενδιαφέρον, ανακοίνωσε ότι θα δημιουργηθούν σημεία πρόσβασης για ελεύθερη χρήση του ίντερνετ, σε δημόσιους χώρους της Θεσπρωτίας, περιοχή από την οποία κατάγεται ο ίδιος και είναι κι ο μοναδικός βουλευτής της, εξ ου και το ειδικό ενδιαφέρον.
Ανακοίνωσε για την ακρίβεια ότι εντάχθηκε στο πρόγραμμα «Κοινωνία της Πληροφορίας» του υπουργείου Οικονομίας το έργο που έχει τίτλο «Ευρυζωνικές υποδομές ασύρματης πρόσβασης, υπηρεσιών και εφαρμογών στη Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Θεσπρωτίας» και προϋπολογισμό 295.000€.
Θα δημιουργηθούν από τη νομαρχία Ασύρματα Σημεία Πρόσβασης (Wireless Hotspots) σε υπαίθριους χώρους, τα οποία θα παρέχουν δωρεάν ευρυζωνικές υπηρεσίες πρόσβασης στο διαδίκτυο για τους πολίτες και σε πρώτο στάδιο αυτά τα σημεία θα είναι στην παραλία Συβότων, στην Πλαταριά, στην Πέρδικα και την Παραμυθιά.
Επιπλέον, θα χρηματοδοτηθεί και η υλοποίηση έργων επίδειξης και δικτύων εφαρμογών και η ανάπτυξη καινοτόμων υπηρεσιών προώθησης της ευρυζωνικότητας με παροχή ηλεκτρονικών εφαρμογών για φορητές συσκευές.
Ωραία ακούγονται αυτά, ειδικά όταν αφορούν περιοχές που χρόνια τώρα βρίσκονταν από την σκοτεινή πλευρά της ανάπτυξης. Ανάλογες δομές δημιουργούνται βέβαια σε όλη τη χώρα, παρατηρείται όμως το εξής φαινόμενο: Ενώ σιγά σιγά κατασκευάζονται οι υποδομές για ελεύθερη πρόσβαση στο Διαδίκτυο, η ίδια η ελεύθερη χρήση δεν γίνεται εμφανής, ίσως και να μην υπάρχει καν. Δεν βλέπεις δηλαδή πολύ κόσμο να κάθεται στις πλατείες και να χρησιμοποιεί αυτές τις δομές.
Κατά τη γνώμη μου το πρόβλημα έχει διπλή όψη: Από τη μία, η χρήση του Διαδικτύου στη χώρα μας παραμένει προβληματική. Είναι ακριβή (σε αυτό θα βοηθήσει η δωρεάν χρήση στις πλατείες), δεν είναι τόσο γρήγορη όσο διαφημίζεται και το χειρότερο, δεν έχει τόσες εφαρμογές όσες θα περιμέναμε. Το κυριότερο, δεν μπορείς να κάνεις τις δουλειές σου ειδικά με το Δημόσιο, μέσω διαδικτύου, σε τέτοιο βαθμό τουλάχιστον ώστε να αλλάζει ριζικά προς το καλύτερο η καθημερινότητά σου, όπως θα έπρεπε να γίνεται.
Η άλλη όψη είναι ότι δεν έχουμε δημόσιους χώρους, πλατείες και πεζοδρόμους, τέτοιους που να επιτρέπουν χρήσεις όπως η πρόσβαση στο ίντερνετ. Πού να κάτσουν τα νέα παιδιά όταν ή η πλατεία θα έχει παραχωρηθεί στις καφετέριες ή απλώς δεν θα υπάρχει καν ως ένας επαρκής, πολιτισμένος δημόσιος χώρος;
Αν υπάρξει πάντως μια στοιχειώδης, συνεπή πολιτική που θα περιλαμβάνει άμεσα την παροχή υπολογιστών στα νέα παιδιά (όπως είχε υποσχεθεί αυτή η κυβέρνηση) κι ένα ενδιαφέρον για το δημόσιο χώρο και την πρόσβαση σε αυτόν των πολιτών, τότε τα αποτελέσματα από δράσεις όπως οι παραπάνω που ανακοίνωσε ο υφυπουργός θα είναι εντυπωσιακά. Λίγη πίστη και συνέπεια χρειάζεται…