Εξωτικό χρήμα: Η αίσθηση ότι σε κοροϊδεύουν κατάμουτρα

Δεν χρειάζεται να φθονείς τον πλούτο, δεν χρειάζεται να φθονείς κανέναν. Ο φθόνος είναι τοξική κατάσταση. Σε τρώει από μέσα σου, ενώ ο άλλος… παραμένει πλούσιος. Και βέβαια δεν θα αλλάξει αύριο ο κόσμος μας, δεν θα μειωθούν οι ανισότητες, δεν θα γίνουν λιγότερο πλούσιοι οι πλούσιοι. 

Άλλο όμως αυτό, άλλο το να καταλαβαίνεις πώς κυλούν τα πράγματα και τι κουβαλάει μαζί του ο χρόνος κι άλλο να αποδέχεσαι ως «αυτονόητη», «εκ θεού», ή «φυσική», την κατάσταση γύρω σου. Κι  αυτό είναι ένα οριακό σημείο. Γιατί δεν μπορεί να περηφανεύεσαι στις ρούγες και τις πλατείες ότι είσαι κάποιος παράγοντας όταν όλα τα κληρονόμησες και δεν εργάστηκες γι’ αυτά, ούτε καν ξέρεις τι σημαίνει παραγωγή και εργασία. Ούτε δικαιούσαι αναγνώρισης για το θεάρεστο έργο σου στην κοινωνία όταν βγάζεις κέρδος από την αμοιβή εξαθλιωμένων εργατών στον Τρίτο Κόσμο. Για να μην πούμε για τους διάσημους καλλιτέχνες που πιστεύουν κι αυτοί ότι δικαιούνται από κάποιο αόρατο χέρι της αγοράς αυτές τις τεράστιες αμοιβές του λαμπερού τους κόσμου και δεν είναι η βαριά χειραγώγηση συνειδήσεων που κάνει η βιομηχανία του τρόπου ζωής ανά τον πλανήτη που παράγει όλο αυτό το χρήμα. Μερικά μόνο παραδείγματα αυτά.

Θέλω να πω, ότι σε όλη αυτήν την ιστορία με τους φορολογικούς παραδείσους και τα κρυμμένα λεφτά σε νησιά με εξωτικά ονόματα, το θέμα δεν είναι η νομιμότητα του συστήματος, αλλά  αυτή η αίσθηση που έχουν πολλοί στον κόσμο ότι τους κοροϊδεύουν κατάμουτρα. Και μπορεί να μην είπε η Μαρία Αντουανέτα στους πεινασμένους να φάνε παντεσπάνι, αλλά κάποιοι μοιάζει με τον τρόπο τους να το λένε στους πολύ περισσότερους που μέχρι πρότινος δεν ήξεραν καν ότι το χρήμα αυξάνει τόσο πολύ με το που περνάει τα σύνορα. 

Κατά τα άλλα, η Γαλλική Επανάσταση, μοιάζει με υπόμνηση προς όλες τις πλευρές για το τι μπορεί να σου ξημερώσει κάποια μέρα. 

Ο συμβολισμός της ανοιχτής Κυριακής

Οι Ανοιχτές Κυριακές, θα γίνουν κάποτε το εθνικό μας μνημείο για την κουτοπονηριά των μνημονίων. Κανένα ζήτημα δεν υπάρχει στην αγορά με την κυριακάτικη αργία. Όλοι ξέρουν ότι η δουλειά δεν αυξάνει την Κυριακή. Κι όπου υπήρχε ανάγκη για ανοιχτά καταστήματα, άνοιγαν και πριν από το μνημόνιο. Και η τουριστική αγορά δούλευε και αν ήθελες να φας ένα γλυκό ή να πάρεις δύο λουλούδια, έβρισκες. Κι αν όντως υπήρχε κάποιο θεσμικό πρόβλημα μπορούσε να λυθεί και χωρίς το ΔΝΤ.

Ποια ήταν η διαφορά πριν; Ότι και ο νόμος, αλλά και το κοινωνικό κλίμα, το πλαίσιο, προστάτευε την εργασία. Όποιος δούλευε την Κυριακή πληρωνόταν καλά, όπως προβλεπόταν. Σε πολλές δουλειές με βάρδιες, οι εργαζόμενοι επιδίωκαν το κυριακάτικο ωράριο. Αλλά και μέχρι λίγα χρόνια, εργοδότης που δεν πλήρωνε ή χρησιμοποιούσε τις τεχνικές της μαύρης εργασίας δεν είχε καλή φήμη, έχανε το κύρος του.

Η θέσπιση με νόμο των ανοιχτών Κυριακών ήρθε ως κερασάκι στην τούρτα στη διάλυση των παλιών εργασιακών σχέσεων και κυρίως τη διάλυση των συλλογικών συμβάσεων. Η διάλυση του πλαισίου δικαιωμάτων της εργασίας και η μείωση του περίφημου μισθολογικού κόστους ήταν στο επίκεντρο των δύο πρώτων μνημονίων και επέφερε τεράστιες αλλαγές στην εργασία. Το άνοιγμα της Κυριακής δε, έστειλε το μήνυμα ότι θα δουλεύει ο εργαζόμενος επτά ημέρες συνέχεια και θα παίρνει ένα κάτι τις. Ποιος άλλωστε ελέγχει τι γίνεται πια στην αγορά; Οι ανοιχτές Κυριακές είναι ένα σύμβολο, ένα μήνυμα για χειραγώγηση της εργασίας.

Όλη αυτή η κατάσταση στην αγορά, θα έχει ίσως, κάποτε, κάποια «θετική» πλευρά; Θα δικαιωθούν κάποτε τα μνημόνια; Ίσως. Οι ευρείες ιδιωτικοποιήσεις του παραγωγικού κεφαλαίου της χώρας, με αυτό το εργασιακό πλαίσιο, μπορεί να δώσουν όντως μια άλλη εικόνα σε πέντε, δέκα χρόνια. Με μισθούς στα 500 ευρώ και με επτά ημέρες δουλειά, όντως φτιάχνεις οικονομία. Όχι βέβαια παραγωγική ούτε αναπτυξιακή. Φτιάχνεις όμως μια οικονομία – παρία, που θα λειτουργεί στο περιθώριο των ισχυρών οικονομιών της Ευρώπης. Των ίδιων ισχυρών που αυτό ονειρεύονται κατά πώς φαίνεται για την Ελλάδα αν κρίνουμε από τα μέτρα που προτείνουν κάθε χρόνο για την Ελλάδα.

Από την Ελευθερία στις 4 Μαΐου 2017

Δεν γελάσαμε, Γέρουν

Το 1998 ο Παντελής Βούλγαρης έφτιαξε μία από τις σημαντικότερες ταινίες των πρόσφατων χρόνων, το Όλα είναι Δρόμος. Στην τρίτη ιστορία του, μεγαλέμπορος επίπλων (με τον εξαιρετικό Γιώργο Αρμένη), σπάει τα πάντα στο ξενυχτάδικο «Βιετνάμ» και στο τέλος πληρώνει και να το κάψουν τελείως, μέσα στην πίκρα του για τον χωρισμό του. Και οι άλλες δύο ιστορίες ανδρών, δείχνουν τη μοναξιά, την απομόνωση και τα αδιέξοδα του προσωπικού βίου μέσα στον όλο και πιο ανοίκειο συλλογικό βίο αυτής της χώρας.

Υπάρχουν όμως και άλλες προσεγγίσεις στη ζωή του τόπου μας. Υπάρχουν ταινίες (όπως του Κ. Γιάνναρη) ή βιβλία (όπως της Ι. Καρυστιάνη) που δείχνουν κι άλλες σκοτεινές πτυχές της κοινωνίας μας. Και υπάρχουν βέβαια και οι ευτράπελες ας τις πούμε, ιστορίες (ας δούμε και τις σχετικές ταινίες του Γκορίτσα), όπως οι επιδοτήσεις και οι αρπαχτές που κάηκαν σε στριπτιζάδικα και μαγαζιά της νύχτας, χωρίς καημούς, αλλά με επίδειξη αλαζονείας και κυνισμού από τους νεόπλουτους Έλληνες. Και πίσω από αυτές τις ιστορίες κρύβονται δράματα και η ανείπωτη βία κατά των θυμάτων του τράφικινγκ ή η εκμετάλλευση μεταναστών σε εργασιακά κάτεργα (γιατί κάπως παρήχθη κι αυτός ο πλούτος εν τέλει, που σπαταλήθηκε στο life style).

Ναι, για όλα αυτά συζητάμε πολύ στην Ελλάδα και μέσω της τέχνης και στις καθημερινές μας κουβέντες. Συζητάμε πολύ, αλλά αλλάζουμε αργά.

Ξέρουμε όμως ότι οι ανισότητες υπήρχαν και πριν από την κρίση. Υπήρχαν πολλοί Έλληνες που ήταν έξω από τα «κόλπα» με τα λεφτά. Και μετά την κρίση είναι πολλοί αυτοί που την πληρώνουν χωρίς να φταίνε σε τίποτα.

Αυτά ίσως να μην τα ξέρει ο πρόεδρος του Eurogroup Γερούν Ντάισελμπλουμ, ο οποίος έχει πολλούς οπαδούς και στην ελληνική πολιτική σκηνή και κόμματα. Πιθανόν να μην έχει ακούσει και τίποτα για τα τεράστια κυκλώματα πορνείας στην Ευρώπη, τον σεξοτουρισμό Βορειοευρωπαίων στην Ασία ή την εκμετάλλευση μεταναστών ή το εμπόριο ναρκωτικών. Πιθανά να του διαφεύγει αυτή η σκοτεινή Ευρώπη. Βολεμένος όπως είναι βλέπει μόνο «τα ποτά και τις γυναίκες» στο Νότο. Χωρίς αποχρώσεις, χωρίς μελέτες, με παντελή έλλειψη κοινωνικής ευαισθησίας.

Κάτι ψέλλισε για τη λύπη του και την κοσμοθεωρία του που δεν την καταλαβαίνουν άλλοι. Όταν όμως κυβερνάς την Ευρώπη με το μαστίγιο των μνημονίων, τουλάχιστον πρέπει να επιδεικνύεις σοβαρότητα και διάθεση επικοινωνίας με τον απέναντι. Αυτό όμως είναι το μοντέλο των ηγετών της Ευρώπης σήμερα (έστω κι αν καταποντίζονται στις εκλογές). Μονά ζυγά δικά τους. Κι ο κυνισμός τους, ιδεολογία και πολιτική έκφραση.

Και δεν έχει καθόλου πλάκα να ανταπαντάς με χιούμορ σε κάτι τέτοια. Γιατί αν είχαν χιούμορ και αίσθηση των αντιφάσεων της ζωής, δεν θα ήταν στις καρέκλες που είναι σήμερα. 

Από την Ελευθερία 23 Μαρτίου 2017

Το κάπνισμα πέρα από την κανονικότητα

Το κάπνισμα δεν μειώνεται στην Ελλάδα- αν και έχει καθοδική πορεία- γιατί δεν αποτελεί για όλους «εθισμό», ασθένεια ή κατάχρηση, όπως περιγράφεται επιστημονικά. Αντίθετα είναι μία «κανονική» συνήθεια ενός κανονικού τρόπου ζωής. Αν ψάξτε τις φωτογραφίες του πρόσφατου παρελθόντος θα δείτε ότι για έναν άνδρα επιβάλλονταν να καπνίζει για να έχει μία υπόσταση. Αυτό είναι λίγο πολύ γνωστό. Το ερώτημα είναι γιατί δεν καταφέραμε να το αλλάξουμε αυτό ριζικά, εκεί που σε άλλες κοινωνίες, πιο προηγμένες έγινε πιο εύκολα. Γιατί δεν καταφέραμε να δείξουμε ότι το κάπνισμα είναι κάτι έξτρα, μία επιλογή που δεν είναι φυσιολογική αλλά έχει να κάνει με τις επιθυμίες των ανθρώπων- έστω να περιορίσουμε τις επιθυμίες που δεν είναι φυσιολογικές όσο ενοχλούν άλλους δίπλα μας.

Ίσως γιατί μας ήταν δύσκολο να καταλάβουμε το πρόβλημα της κανονικότητας. Έχει να κάνει σίγουρα με συντηρητικά στερεότυπα τύπου ποιος είναι άνδρας και ποιος δεν είναι. Αλλά κι όταν αυξήθηκε η χρήση στις γυναίκες πάλι το κάπνισμα μπλέχτηκε με άλλες αξίες όπως η χειραφέτηση από τα πρέπει της εποχής.

Το δύσκολο τελικά είναι να αποχωριστούμε από τα στερεότυπα. Γιατί το κάπνισμα ως επιλογή δεν είναι πρόβλημα. Ο καθένας έχει δικαίωμα στις επιλογές του. Ή τέλος πάντων μία τέτοια επιλογή, η οργανωμένη κοινωνία την αντιπαλεύει ή της βρίσκει το χώρο της. Με τα «αυτονόητα» και τα στερεότυπα τα βγάζει πέρα δύσκολα. Γι’ αυτό και δεν με νοιάζει ποιος κι αν καπνίζει. Φτάνει να μην το κάνει στα μούτρα μου. Και να έχει επίγνωση των συνεπειών της επιλογής του. Να μην κλαίγεται στο τέλος για τα μαύρα του πλεμόνια. Κι αν επιμένει να καπνίζει, να το κάνει περήφανος, επιδεικτικά, κι όχι καταπιεσμένα μόνο για να ηρεμήσουν οι νευρώνες του.

Παλεύοντας για τη δημοκρατία σε καιρούς διακινδύνευσης

Οι καιροί της έντασης, της πόλωσης, της διακινδύνευσης είναι εδώ παρόντες. Το προσφυγικό καθηλώνει την ελληνική κοινωνία και αποκαλύπτει δυνατότητες, ανεπάρκειες και προοπτικές. Την ίδια ώρα το τρομοκρατικό χτύπημα στις Βρυξέλλες φέρνει το φόβο και τον θάνατο στο σπίτι του πολίτη της διπλανής πόρτας σε όλη την Ευρώπη. Φράχτες ορατοί και αόρατοι υψώνονται μπροστά μας, δεσμά πρωτοφανή για τις εποχές μας, δεσμεύουν το παρόν και το μέλλον μας.

Η ελευθερία, η κρίση και ο στοχασμός, ακόμα και απλές καθημερινές πράξεις όπως η μετακίνηση ή το ταξίδι, περνάνε από τη σφαίρα του ατομικού και του δικαιώματος, στην πλευρά της εξουσίας, των όπλων, των σκοτεινών επιδιώξεων για κατίσχυση.

Καμία εξίσωση

Ο συσχετισμός του προσφυγικού με την τρομοκρατία είναι άτοπος με όποιο σκεπτικό κι αν γίνεται. Καμία εξίσωση δεν μπορεί να λύσει το πρόβλημα, καμία διέξοδος δεν μπορεί να προέλθει από δήθεν «πολιτικές» που εξηγούν τα όσα συμβαίνουν μέσα από πολύπλοκα ιδεολογικά σχήματα και «αποκαλυπτικά» οράματα δυστοπίας. Όχι, δεν είναι η απάντηση σε όλα ο «καπιταλισμός». Δεν τέλειωσαν όλα, δεν είναι έρμαιο ακόμα οι άνθρωποι στα χέρια της τρομοκρατίας, των δουλεμπόρων και των εγκληματιών πολέμου. Όποιος θεωρεί ότι αυτή είναι η «φυσική εξέλιξη» του κακού που είναι στον πυρήνα του καπιταλισμού, τότε παραδίδεται, απενεργοποιείται και σταματά να εργάζεται για την εμπέδωση της δημοκρατίας και την προάσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Και παίζει φυσικά ακριβώς το παιχνίδι της τρομοκρατίας που θέλει να δικαιώνεται στο έλλειμμα δημοκρατίας των προηγμένων ευρωπαϊκών κρατών. Καμία δημοκρατία με προβλήματα δεν μπορεί να εξισώνεται με την τυφλή βία, νεοναζιστικών καθεστώτων, όποια μάσκα κι αν φοράνε αυτά κι όποια κοινωνική δυσαρέσκεια κι αν έρχονται δήθεν να εκφράσουν.

Διαρκής αγώνας

 Το κρίσιμο συνεπώς δεν είναι να καταδικάζουμε τη βία «από όπου κι αν προέρχεται». Αντίθετα είναι να αγωνιζόμαστε διαρκώς και ακατάπαυστα για τη δημοκρατία, την ελεύθερη έκφραση, το ίδιο το αγαθό της ζωής. Τότε είναι που μπορούμε να βρούμε και τρόπους προστασίας των κοινωνιών, των πόλεων και της ζωής, τότε είναι που ανοίγουν οι δρόμοι για την βοήθεια προς τον άλλο και την αλληλεγγύη που υμνεί την αγάπη για τη ζωή. 

Είδα την οικονομία προσωποιημένη, να ανακάμπτει...

Δύο μεγάλες γυναίκες, συζητούν στο κέντρο στα όρθια, με το ύφος της βολεμένης ανώτερης μεσαίας τάξης. Συζητάνε για οικόπεδα και σπίτια που διαπραγματεύονται. Αυτό δείχνει ότι η κοινωνία ανακάμπτει, ότι υπάρχει φως στην ορίζοντα. Απλώς, αυτή τη φορά οι βολεμένοι θα αναγκαστούν να βάλουν λίγα από την τσέπη τους μέχρι να ξανανοίξουν οι δουλειές με το κράτος.
Οι δύο γυναίκες συνεχίζουν την κουβέντα τους. Τα ρούχα τους δείχνουν ότι θέλουν να είναι μικρότερες. Και ποιος δεν θά 'θελε... Όμως τα χρόνια περνούν. Και τα οικόπεδα μένουν. Χωρίς εμάς...

Η προλεταριοποίηση των ταξιτζήδων

Οι ταξιτζήδες αντιδρούν έντονα γιατί γνωρίζουν ότι τους περιμένει μια άγρια προλεταριοποίηση. Το άνοιγμα όμως του επαγγέλματος είναι αναπόφευκτο γιατί πρώτον ο κόσμος αδιαφορεί πλέον για τα αιτήματα των κλειστών ομάδων και δεύτερον γιατί η κυβέρνηση χρειάζεται ένα «θύμα» αυτήν την περίοδο ώστε να δείξει ότι ασκεί μεταρρυθμιστικές πολιτικές- το δοκιμάζει και με τα πανεπιστήμια, αλλά με τα ταξί κάνει πολύ εύκολο γκελ στην «κοινή γνώμη» που χειραγωγείται από τα ΜΜΕ.

Η απελευθέρωση άνευ όρων που επιχειρεί η κυβέρνηση, αρνούμενη ακόμα και το στοιχειώδες του συσχετισμού των αδειών με τον πληθυσμό κάθε περιοχής (αυτό το σημείο το κρατάει για υποχώρηση αν δει ότι αγριεύουν επικοινωνιακά τα πράγματα), θα επιτρέψει σε όποιον θέλει να μπει στη δουλειά. Αν δουλεύει κάθε μέρα επί 16 ώρες, είναι πιθανό- πιθανό λέμε- να βγάλει ένα μεροκάματο. Και φυσικά θα πάρει μερίδιο από όσους ήδη δουλεύουν 16 ώρες για ένα μεροκάματο.
Αυτό ακριβώς είναι προλεταριοποίηση ενός κλάδου που πριν από 20 χρόνια αν δούλευε επί 16 ώρες, μπορούσε να φτιάξει ένα σπίτι και να σπουδάσει τα παιδιά του ώστε να τα κάνει μέλη της μεσαίας τάξης. Κάποιοι λίγοι πλούτιζαν κιόλας με την άτυπη συγκέντρωση αδειών και οχημάτων. Πάνε όμως αυτά…
Το παράδοξο- όχι βέβαια για την κατάσταση στην Ελλάδα- είναι ότι τα ταξί παίζουν ένα τόσο μεγάλο ρόλο ακόμα στην ελληνική κοινωνία. Αυτό γίνεται γιατί αντικαθιστούν τις δημόσιες συγκοινωνίες στην Αθήνα αλλά και σε όλες τις μεγάλες πόλεις. Περί αυτού όμως, περί δημοσίων συγκοινωνιών, μιλιά στην κυβέρνηση. Γιατί οι μεταρρυθμίσεις δεν μπορούν να αφορούν μόνο όσους θέλουν να μπουν σε ένα επάγγελμα, αλλά και όσους έχουν ανάγκη να μετακινούνται.

Οι δημοσιογράφοι στο πλευρό των απεργών πείνας μεταναστών

Δημοσιεύω το κείμενο που έστειλαν την Πέμπτη οι Έλληνες δημοσιογράφοι προς τον  πρόεδρο, Φίλιππο Πετσάλνικο, και το Προεδρείο της Βουλής, για τους απεργούς πείνας μετανάστες. Κυρίως τα ονόματα έχουν σημασία κατά τη γνώμη μου γιατί είναι πολλά και αξιοπρόσεκτα. Σώζουν την τιμή της ελληνικής δημοσιογραφίας.

Αθήνα, 3/3/2011

Εμείς οι δημοσιογράφοι, που ανταποκριθήκαμε σήμερα στην πρόσκληση των μεταναστών απεργών πείνας, που βρίσκονται στο κτίριο «Υπατία», εκφράζουμε τη συμπαράστασή μας στο δίκαιο αγώνα τους αλλά και  την αγωνία μας για τη ζωή των απεργών.Μπροστά στο αδιέξοδο που έχει δημιουργηθεί μετά από 38 ημέρες απεργίας πείνας και την αδιάλλακτη στάση της κυβέρνησης, ζητάμε την παρέμβαση της Βουλής των Ελλήνων ώστε να δοθεί άμεσα δίκαιη λύση στο πρόβλημα.Από την πλευρά τους, οι απεργοί πείνας μας δήλωσαν, για μία ακόμα φορά, ότι είναι έτοιμοι να προσέλθουν σε έναν εποικοδομητικό διάλογο με τις αρμόδιες Αρχές, επί τη βάση των ήδη διατυπωμένων αιτημάτων τους.Διαπιστώνοντας, ωστόσο, το διαφαινόμενο αδιέξοδο, καλούμε, έστω και την ύστατη αυτή στιγμή, τη Βουλή των Ελλήνων και εσάς προσωπικά να αναλάβετε πρωτοβουλία πριν θρηνήσουμε ανθρώπινες ζωές.Οι δημοσιογράφοι που παραβρέθηκαν στη συνέντευξη Τύπου στο κτίριο «Υπατία»
Αλεβιζοπούλου Μαρινίκη
Αλεξίου Γιάννης
Αναστασιάδης Τάσος
Ανδρουλιδάκης Γιάννης
Αργυρόπουλος Νίκος
Αυγερόπουλος Γιώργος
Βήχου Μαρίνα
Βιδάλη Νινέτα
Βίλκενς Χρύσα
Βογιατζή Βαγγελιώ
Γεράρδης Σπύρος
Γεωργούλας Μπάμπης
Γιάμαλη Νατάσσα
Γκρούη Ελένη
Δασκαλοπούλου Ντίνα
Δρόσου Ιωάννα
Ελαφρός Γιάννης
Ελληνιάδης Στέλιος
Ζαγάρας Κώστας
Ζιαμπάκας Στέργιος
Κακαουνάκη Δήμητρα
Καλαϊτζής Γιάννης
Καλαμούκης Θύμιος
Καραγιώργος Βαγγέλης
Κλαυδιανός Παύλος
Κλαυδιανού Μάγδα
Κοντογεωργίου Ειρήνη

Κοντογιώργη Μαίρη
Κουκλουμπέρης Δημήτρης
Κούλογλου Στέλιος
Κουτούφα Ευγενία
Κουτσουμπός Θόδωρος
Κουφόπουλος Βασίλης
Κριμνιώτη Πόλυ
Λαμπρίδη Φωτεινή
Λάμπρου Πάνος
Λούκα Μαρία
Λώλος Μάριος
Μαυροειδής Σταμάτης
Μιχαλοπούλου Μπούλικα
Μος Αθηνά
Μπαρσέφσκι Μάνια
Μπογιόπουλος Νίκος
Νικολόπουλος Γιάννης

Νικολόπουλος Σταμάτης
Νταβανέλος Αντώνης

Νταουντάκη Νανά
Ξυδάκης Νίκος
Παγκαλιά Ελένη
Παναγιωτόπουλος Ιάσωνας
Παπαδάκος Δημοσθένης
Παπαχρήστος Δημήτρης
Παπαχριστούδη Ματίνα
Πελεβάνη Μαριάνθη

Πετραλιά Φανή
Πολέντας Μανώλης
Πολίτη Αφροδίτη
Πραμαντιώτης Χρήστος
Ράπτη ΓιούλαΡάπτης Κώστας
Ροζάκη Ελεάννα
Σαββίδης Χάρης
Σαββόπουλος Κώστας
Σβανάς ΣωτήρηςΣιάχος Μιχάλης
Σμυρλάκης Γιάννης
Σταμούλης Δημήτρης
Τουφεξή Μιμή
Τρίκας Μιχάλης
Τρίμης Δημήτρης
Τσίγκα Τζούλυ
Τσιμπίδας Νίκος
Φίλης Νίκος
Φυλαχτού Εύη
Χατζηστεφάνου Αρης
Χριστακάκη Αλεξάνδρα
Χριστοδουλόπουλος Γιώργος
Ψαρρά Αντα
Ψαρράς Δημήτρης






 

   

Ψυχραιμία, απλώς απαγορεύτηκε το κάπνισμα στο γραφείο

Δεν κάπνισα ποτέ, ούτε πήρα καμιά ουσία. Είναι σίγουρα και θέμα γονιδιακό τουλάχιστον για τη χρήση ναρκωτικών ουσιών, ενώ μια δεκαετία αθλητισμού μετά τα 12 σε βάζει είναι αλήθεια σε έναν κόσμο που το τσιγάρο δεν είναι και τόσο δημοφιλές. Παρ’ όλα αυτά μην κάνουμε πως δεν καταλαβαίνουμε. Ο ρόλος των ουσιών ιστορικά στις κοινωνίες είναι καταγεγραμμένος και εντός πλαισίου συχνά- άλλοτε όχι. Είναι βέβαιο ότι η Πυθία δεν έπινε μόνο νερό για να δώσει τους χρησμούς της, αλλά και επειδή ίσως δεν έκανε υγιεινή ζωή, να ήταν έτσι και οι χρησμοί της.
Η συζήτηση για το κάπνισμα κρατάει μια πενταετία τώρα, άρχισε όμως να εντάσσεται στο δημόσιο λόγο περίπου στα  μέσα του ’80. Όταν δηλαδή έγινε σαφές και στην πιο απομακρυσμένη…συνείδηση, ότι ο καρκίνος του πνεύμονα δεν προέρχεται από τη μοίρα ή το θέλημα του θεού, αλλά και από το κάπνισμα. Για να μην επαναλαμβάνουμε ξανά αυτή τη ρητορική, αλλά και για να μην υποκύπτουμε σε εύκολες ηθικολογίες που γοητεύουν τα εύκολα μυαλά, το θέμα με το τσιγάρο είναι απλό: Έχει πολλές πιθανότητες να σκοτώσει αυτόν που καπνίζει και πολλές επίσης αυτόν που στέκει δίπλα στον καπνιστή.
Τα κράτη συνυπολόγισαν επίσης (και το ομολογούν δημόσια) ότι το κόστος του συστήματος Υγείας στην αντιμετώπιση των ασθενειών που προκαλούνται από το κάπνισμα είναι μεγάλο. Στις κοινωνίες μας που όλα έχουν γίνει αριθμοί και η εξατομικευμένη σχέση με το δημόσιο συμφέρον θεσμοποιείται, ο φορολογούμενος που δεν καπνίζει, δικαιούται να διαμαρτύρεται για τους φόρους του που πηγαίνουν στη θεραπεία καπνιστών και όχι για παράδειγμα στην έρευνα για τις λευχαιμίες των παιδιών.
Η πραγματικότητα όμως δεν είναι μόνο αριθμοί. Οφείλουμε να ισορροπήσουμε το δημόσιο συμφέρον με το ατομικό δικαίωμα στην αυτοκαταστροφή. Η ζωή δεν μπορεί να είναι μόνο απαγορεύσεις. Ποτέ άλλωστε δεν ήταν μόνο απαγορεύσεις. Το κράτος που εξουσιάζει και η Βουλή που νομοθετεί, οφείλουν να βρουν εκείνη τη λεπτή γραμμή που χωρίζει το έγκλημα από το πάθος.
Γιατί, ας μην υπερβάλλουμε, ο καπνιστής δεν είναι εγκληματίας, απλώς πρέπει να καταλάβει ότι πρέπει να βρει το χώρο του για να ικανοποιήσει την ανάγκη του για τσιγάρο. Και να σέβεται το χώρο και των άλλων. Υπό αυτήν την έννοια, η απαγόρευση είναι σωστή. Θα κερδίσει όμως μόνο αν πείσει για την ορθότητά της.

Υποσημείωση 1: Δεν θα σταματήσουν οι άνθρωποι να καπνίζουν. Ούτε θα πρέπει πρώτη η Ελλάδα να τρέξει να καταστρέψει την όποια παραγωγή της σε καπνό, που έχει απομείνει. Δεν είναι καιρός για οικονομικές «αυτοκτονίες».

Υποσημείωση 2: Η συνήθης βλακεία των καπνιστών τους οδηγεί πάλι στην μεμψιμοιρία περί τέλους του τσιγάρου, σε αφιερώματα στην ιστορία του καπνίσματος, σε δοξασίες για τις επιθυμίες, στον Μπόγκαρτ και στο ένα τσιγάρο μετά (στο σεξ). Ησυχάστε. Για τον δημόσιο χώρο μιλάμε (ακόμα). Στον ιδιωτικό κάντε ό,τι θέλετε. Και κατ' αρχήν κοιτάξτε να τον προστατέψτε.

ΤΟ ΔΝΤ μας έδειξε πόσο αφελείς ήμασταν όταν συζητούσαμε τα ελάσσονα

Συζητήσεις, εντάσεις και θέματα, που μας απασχολούσαν πριν από λίγες εβδομάδες, τώρα, μετά το ΔΝΤ, έχουν εξαφανιστεί.
Κανείς δεν συζητά για το μεταναστευτικό. Η ακροδεξιά δεν το θεωρεί πια εθνικό θέμα.
Το όνομα της ΠΓΔΜ μοιάζει αστείο πρόβλημα- κοίτα με τι ασχολούμασταν τόσα χρόνια.
Η Ανανεωτική Πτέρυγα του ΣΥΝ που πήγε να διασπάσει πέρυσι τον ΣΥΡΙΖΑ γιατί δεν άφηναν να γίνει η επαφή με το ΠΑΣΟΚ, τώρα κάθεται σπίτι της και κοιτάει την... πραγματικότητα.
Η χαρά των φίλων του για τη νίκη του Αντώνη Σαμαρά, ψάχνει βάρκα να αρμενίσει στα ρηχά της κοινοτοπίας.
Το "αριστερό" ΠΑΣΟΚ μοιάζει καρικατούρα της κηδείας του Ανδρέα.
Ο επίσημος συνδικαλισμός απλώς δεν υπάρχει.

Δεν μας έφτασε ούτε η εκμετάλλευση των μεταναστών

Οι μετανάστες, είναι το παράδειγμα, ο δείκτης για το τι δεν κάναμε τόσα χρόνια.
Την ίδια ώρα που τους αφήναμε στις τεράστιες ουρές για την πράσινη κάρτα, και τους εξευτελίζαμε, απομυζούσαμε ταυτόχρονα τις εισφορές τους ή την εργασία τους με ελάχιστο κόστος και νομίζαμε ότι θα σωθούμε. Έφτιαχνε ο παππούς τον τοίχο στο χωριό μισοτιμής, ζητούσε 16 ώρες εργασίας με 8ώρο μισθό ο επιχειρηματίας του τουρισμού, συσσώρευε το κράτος τις ασφαλιστικές εισφορές. Τελικά όμως δεν μας έφτασαν ούτε αυτά. Γιατί, ο τρόπος ζωής μας άλλαξε: Καταναλώνουμε πολύ. Και δεν μπορούμε να κάνουμε κι αλλιώς. Η κατανάλωση, η νέα πείνα για νέες ανάγκες είναι σήμερα το πρότυπο της επιτυχίας.

Από τις Αποχρώσεις στην Ελευθερία του Σαββάτου (ολόκληρο εδώ)

Να παραδοθούν για να δικαιωθεί η μνήμη του μικρού Αφγανού

Για να υπάρξει έστω και μία ψίχα δικαίωσης για τον μικρό Αφγανό που έφυγε τόσο άδικα, μία μόνο λύση υπάρχει: Να παραδοθούν αυτοί που τοποθέτησαν τη βόμβα. Θα υποστούν τη δικαστική διαδικασία και την βαριά τιμωρία, αλλά δεν υπάρχει άλλος δρόμος. Να παραδοθούν αν είναι έστω και λίγο άντρες κι ας μου συγχωρεθεί ο σεξισμός της φράσης (αλλά από κάτι τέτοια λαϊκιστικά φαίνεται ότι καταλαβαίνουν οι εγχώριοι τρομοκράτες).
Τα άλλα που συζητάμε (συζητάνε κάποιοι) περί τρομοκρατίας, βίας, πολιτικής διαφωνίας, ταξικών εχθρών κλπ είναι κουραφέξαλα για να περνάνε την ώρα τους.

Με βάση τα 40 ευρώ το ανύπαρκτο κράτος πρόνοιας

Μερικές φορές νομίζω ότι ο μισθός μου είναι κομμένος σε φέτες των 40 ευρώ. Όχι ότι τον βλέπω δηλαδή- το πότε εξαφανίζεται είναι απορίας άξιον, κάτι σε μάγο Χουντίνι που ξεγλιστρούσε μέσα από μπαούλα με λουκέτο έχει μετατραπεί αυτός ο μισθός.
Αλλά παρακολουθείστε τα προσωπικά μου δεδομένα: Για το παιδί πληρώνουμε κάτι παραπάνω από 40 ευρώ για αγγλικά, το διπλάσιο για μουσική, 40 ευρώ για αθλητισμό. Ξεχνάω κάτι: Ναι, περίπου τόσο κάνει ένα ηλεκτρονικό παιχνίδι, το μισό κάνει ένα βιβλίο, τόσο περίπου μια επίσκεψη στον οδοντίατρο. Και το πολύ 50 ευρώ δίνουν πια οι παππούδες στα παιδιά «για να πάρουν κάτι στο σχολείο». Αυτά για το παιδί. Για την οικογένεια ολόκληρη αρκεί να σημειώσω το προφανές, ότι 40 ευρώ δεν σε φτάνουν παρά για κάτι λίγα πράγματα στο σούπερ μάρκετ και με περίπου το ίδιο ποσό για βενζίνη, αντέχεις το πολύ δύο εβδομάδες με το αυτοκίνητο σπίτι- δουλειά- σπίτι. Για μεγαλύτερα ταξίδια θα πληρώνουμε με επιταγή προφανώς, βάσει του νέου φορολογικού νομοσχεδίου.
Παρ’ όλα αυτά το θέμα δεν είναι οι νέοι φόροι, οι περικοπές και η λιτότητα. Το θέμα δεν είναι καν η ακρίβεια. Το πραγματικό θέμα είναι η έλλειψη οποιουδήποτε άλλου μηχανισμού υποστήριξης της οικογένειας και των πολιτών. Είναι η αστειότητα που λέγεται ακόμα «δημόσια Υγεία» και «δημόσια Παιδεία». Γιατί εκεί παίζεται το αληθινό παιχνίδι αν θέλετε, το αληθινό στοίχημα ενός κράτους- πρόνοιας. Οι χαμηλοί μισθοί στην Ελλάδα θα ήταν μικρότερης σημασίας ζήτημα αν υπήρχαν στοιχειώδεις κανόνες στην αγορά και επαρκείς μηχανισμοί δημόσιας πρόνοιας και αλληλεγγύης προς τον άνθρωπο. Στη χώρα μας πληρώνουμε για να μάθουν τα παιδιά μας κολύμβηση, όταν και μόνο ο αριθμός των πνιγμών κάθε χρόνο θα έπρεπε να μετατρέψει την κολύμβηση σε υποχρεωτικό μάθημα στα δημοτικά (στη θέση των θρησκευτικών για παράδειγμα). Στη χώρα μας πληρώνουμε 90 ευρώ για να μας εξετάσει ένας καθηγητής πανεπιστημίου σε εξωτερικό ιατρείο, την ώρα που αυτός πληρώνεται από το κράτος ακριβώς για να εξετάζει ασθενείς. Και πληρώνουμε φροντιστήρια για να μάθουν τα παιδιά να λύνουν γρήγορα και αποτελεσματικά, εξισώσεις, την ώρα που χρηματοδοτούμε ένα τεράστιο εκπαιδευτικό σύστημα, ακριβώς για να διδάσκει στα παιδιά πώς να λύνουν εξισώσεις.
Είναι βαρετό και που τα σημειώνουμε όλα αυτά. Είναι υποβάθμιση της δημοσιογραφίας η αναπαραγωγή του αυτονόητου. Τα υποδεικνύουμε όμως για να φωτίσουμε την άκρη του τούνελ γιατί δεν είναι σίγουρο ότι κοιτάμε όλοι το σωστό τούνελ (υπάρχουν, είναι αλήθεια, περισσότερα). Αν υπάρχει κάποιος φως στην άλλη άκρη, δεν θα το βρούμε μέσα σε όλη αυτή την αντάρα και τη μιζέρια της κουβέντας για το 7% ή το 10% των περικοπών, αλλά στην απαίτηση για πραγματικούς μισθούς που θα ανταποκρίνονται σε πραγματικές δημόσιες υπηρεσίες.
Α, 40 ευρώ μου κοστίζουν κατ’ ελάχιστο, οι εφημερίδες που αγοράζω κάθε μήνα. Θα τις έκοβα και θα διάβαζα μόνο στο Διαδίκτυο, αν δεν ήξερα ότι αυτό θα οδηγούσε σε νέες απώλειες θέσης εργασίας συναδέλφων. Αλληλεγγύη σε όσους εργάζονται με σθένος και τιμιότητα.

Από τις Αποχρώσεις στην Ελευθερία του Σαββάτου 27.3

Κόκκινη βροχή και λάσπη από τη Γερμανία

Μου το έστειλε φίλος στο fb:
Για την κόκκινη βροχή, έλεγαν στα καφενεία: "Είναι άμμος από τη Λιβύη;" "όχι, είναι λάσπη από τη Γερμανία...".
pas mal που θα έλεγε κι ο Νικολά

Έλληνας γεννιέσαι ή γίνεσαι;

Με ευχαρίστηση φιλοξενώ το παρακάτω άρθρο, με την άδεια του συγγραφέα. Δημοσιεύτηκε τον Δεκέμβριο στην τοπική εφημερίδα των Ιωαννίνων "Ενημέρωση" κι ήταν από τις πρώτες φωνές στην πόλη υπέρ του μεταναστευτικού νομοσχεδίου.

Αλλοδαποί μετανάστες και ελληνική ιθαγένεια.
Ή αλλιώς, «Έλληνας γεννιέσαι ή γίνεσαι;»

 

Του Γιώργου Νικολάου

Η απόφαση της Κυβέρνησης για την απόκτηση της ελληνικής ιθαγένειας από τα παιδιά των μεταναστών που γεννιούνται στη χώρα μας αποτελεί μια γενναία και ρηξικέλευθη πολιτική πράξη, η οποία επαναπροσδιορίζει και ανασυγκροτεί δομικά στοιχεία της εθνικής μας  ταυτότητας. Η επιφανειακή ανάγνωση της συγκεκριμένης απόφασης θα οδηγούσε ενδεχομένως στο συμπέρασμα ότι η λήψη της υπαγορεύεται από τη λογική της «νομικής και πολιτικής τακτοποίησης» δεκάδων χιλιάδων παιδιών μεταναστών που ζουν στη χώρα μας χωρίς πολιτικά δικαιώματα και δίχως ευκαιρίες δίκαιης οικονομικής, πολιτικής και πολιτισμικής ένταξής τους στην ελληνική κοινωνία. Η ελληνική ιθαγένεια, στην περίπτωση αυτή, θα λειτουργήσει ως  το «διαβατήριο» για την ομαλότερη ένταξη και αποδοχή των αλλοδαπών νέων και θα νομιμοποιήσει την όποια δίκαιη και θεμιτή επιδίωξή τους για κοινωνική και οικονομική ανέλιξη. Ήδη η πρόχειρη και «αθώα» αυτή ερμηνεία εγείρει πλήθος αντιδράσεων από συντηρητικούς κύκλους της ελληνικής πολιτικής σκηνής, οι οποίοι επενδύουν σε φθηνές εθνικιστικές κορώνες και ξενοφοβικά ανακλαστικά και σύνδρομα. Από την άλλη, μερίδα της Αριστεράς τη χαρακτηρίζει, μικρόψυχα, ως ένα «φιλανθρωπικό» μέτρο, το οποίο δεν αντιμετωπίζει επί της ουσίας τα οξύτατα  προβλήματα των εργαζομένων, Ελλήνων και αλλοδαπών.
Ωστόσο, μία δεύτερη ανάγνωση της συγκεκριμένης απόφασης θα μας επέτρεπε να συμπεράνουμε ότι η Κυβέρνηση επιχειρεί μία κεφαλαιώδους σημασίας ρήξη με σημαντικότατες «σταθερές» της συγκρότησης της ελληνικής εθνικής ταυτότητας. Από ιδρύσεως του νεότερου Ελληνικού Κράτους η ιθαγένεια ήταν άρρηκτα συνδεδεμένη με την καταγωγή, όπως άλλωστε συνέβαινε και με τα περισσότερα ευρωπαϊκά έθνη – κράτη. Δομημένη στη λογική του «Δικαίου του Αίματος» (jus sanguinis), η ελληνική ιθαγένεια ήταν προνόμιο μόνο όσων είχαν κάποιο πρόγονο Έλληνα. Πολλά θα είχε να γράψει και να πει κανείς για το συγκεκριμένο θέμα και για το πώς ορίζεται και  αποδεικνύεται η καταγωγή. Με πρόθεση μόνο και μόνο να αποδομήσω τη «χαλυβδωμένη» συνείδηση κάποιων «καθαρόαιμων» Ελλήνων, θα τους υπενθυμίσω ότι οι ίδιοι δεν ήταν και τόσο απόλυτοι και αυστηροί όταν επρόκειτο για «αμφιβόλου καταγωγής» αθλητές, τους οποίους σε μία νύκτα πολιτογραφούσαμε Έλληνες, αρκεί να σήκωναν στον ψηλότερο ιστό την ελληνική σημαία.
Το συγκεκριμένο νομοσχέδιο, στην ουσία, μετατοπίζει το δικαίωμα στην ελληνική ιθαγένεια από μία υπόθεση «καταγωγής» σε μία υπόθεση «παραμονής». Βασισμένη στο «Δίκαιον του Εδάφους» (jus soli), η ιδιότητα του Πολίτη απονέμεται σε όλους όσους κατοικούν στη γεωγραφική περιοχή που αποτελεί την επικράτεια του εθνικού κράτους. Η εθνική ταυτότητα δομείται πλέον με όρους πολιτικούς, μορφωτικούς, πολιτισμικούς και κοινωνικούς και όχι φαντασιακούς ή βιολογικούς.  Αρχικά, στην Ευρώπη  πολύ λίγα κράτη (για παράδειγμα η Γαλλία) υιοθέτησαν αυτή την επιλογή για την πολιτική και εθνική ένταξη. Σήμερα ωστόσο, η Ευρωπαϊκή Ένωση φαίνεται να προσανατολίζεται όλο και περισσότερο προς τις λογικές του εδάφους και όχι του αίματος όσον αφορά τα θέματα της υπηκοότητας.
Για τη χώρα μας, όμως, η συγκεκριμένη απόφαση ξεπερνά τη διάθεση για προσαρμογή στην κοινή ευρωπαϊκή πολιτική. Αποτελεί μία πράξη ενηλικίωσης του σύγχρονου ελληνικού κράτους και σηματοδοτεί τη ρήξη με δομικά προτάγματα της νεότερης ελληνικής εθνικής ιδεολογίας όσον αφορά τον εθνικό εαυτό. Πλέον, η υπαγωγή στην εθνική ταυτότητα δεν υπαγορεύεται από – ούτως ή άλλως – αμφισβητήσιμους βιολογικούς παράγοντες, αλλά είναι μία πράξη υπεύθυνα πολιτική, συνισταμένη κοινωνικών, παραγωγικών και πολιτισμικών προϋποθέσεων. Θεωρείται δεδομένο ότι  θα ήταν εξαιρετικά αφελές να υποθέσει κανείς ότι αυτή η διαδικασία «ελληνοποίησης» θα συντελείται δίχως συγκεκριμένες προϋποθέσεις και προαπαιτούμενα. Κάτι τέτοιο θα έπληττε αντί να ενισχύει την κοινωνική συνοχή, η οποία είναι ένας εκ των στόχων του υπό συζήτηση νομοσχεδίου. Και αν οι έννοιες της ευθύνης και της συνείδησης των υποχρεώσεων που απορρέουν από την ένταξη στη συλλογικότητα των Ελλήνων, καθώς και αυτές της αξιοκρατίας και της ισότητας των ευκαιριών ως υποχρέωση της κρατικής λειτουργίας είναι απολύτως προφανείς, υπάρχει και η έννοια της συμμετοχής στην κοινωνική, παραγωγική και πολιτισμική ζωή του τόπου, που αποτελεί το σημαντικότερο στοίχημα του νέου νομοσχεδίου. Οι νέοι που θα αποκτούν την ελληνική ιθαγένεια, αφού θα έχουν γεννηθεί εδώ, θα πρέπει να είναι ενεργοί πολίτες, οι οποίοι θα αγαπούν τη χώρα τους και θα νοιάζονται γι’ αυτή. Θα είναι πατριώτες με την έννοια του Συνταγματικού Πατριωτισμού  του Habermas, ο οποίος ξεπερνώντας τις καταγωγές και τα αμφιβόλου προέλευσης γονίδια, τοποθετεί την Ιδιότητα του Πολίτη σε βάσεις εξόχως πολιτικές. Πλέον η ευθύνη απέναντι στην πατρίδα και το κοινωνικό σύνολο, ο σεβασμός των νόμων και του τρόπου λειτουργίας του Κράτους καθώς και η έγνοια για την κοινωνική συνοχή καθίστανται οι κύριες συνιστώσες της ορθής πολιτικής συμπεριφοράς, αλλά και οι προϋποθέσεις για την ένταξη στη συλλογικότητα των Ελλήνων.  
Μέσα από το πρίσμα αυτό,  η απάντηση στο ψευτοδίλημμα για το κατά πόσο «γεννιόμαστε ή γινόμαστε Έλληνες» περνάει σε δεύτερη μοίρα. Σημαντικότερη είναι η θέλησή μας να ζούμε αρμονικά μαζί με τους άλλους συμπατριώτες μας, ασχέτως καταγωγής, χρώματος ή θρησκείας, να μοιραζόμαστε τα ίδια όνειρα, προσδοκίες και επιδιώξεις μαζί τους και να δουλεύουμε για το καλό και τη προκοπή αυτού του τόπου.

O Γιώργος Νικολάου είναι Επίκουρος Καθηγητής Διαπολιτισμικής Παιδαγωγικής του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων

Ο Εμμανουήλ Κριαράς και ο Ευγένιος Αρανίτσης στην Ελευθεροτυπία για το άσυλο

Δύο απόψεις για το άσυλο και οι δύο από την Ελευθεροτυπία του προηγούμενου Απριλίου:

Ο Εμμανουήλ Κριαράς απαντάει στην ερώτηση του Σάκη Αποστολάκη στις 10 Απριλίου 2009
Πιστεύετε ότι πρέπει να καταργηθεί το πανεπιστημιακό άσυλο;
«Κατάργηση του ασύλου σημαίνει απολυταρχία. Πρέπει όχι να καταργηθεί, αλλά να ρυθμιστεί με συναίνεση όλων των παραγόντων. Γιατί άσυλο σημαίνει ο δάσκαλος να μην έχει κανένα εμπόδιο στη διδασκαλία του. Άσυλο πρέπει να έχει η έκφραση των απόψεων κάθε σκεπτόμενου ανθρώπου».
Ολόκληρη η συνέντευξη εδώ.
Ο Ευγένιος Αρανίτσης γράφει στη στήλη του «Είσοδος υπηρεσίας»με τίτλο «Άσυλο» στις 4 Απριλίου 2009:
Στην αρχή: «Περιέργως, οι υπέρμαχοι του πανεπιστημιακού ασύλου είναι αρκετά αδέξιοι στην επιλογή των επιχειρημάτων που παρουσιάζουν. Για παράδειγμα, όταν οι «αγανακτισμένοι» μιλούν για «παγκόσμια πρωτοτυπία», κανένας δεν τους απαντάει ότι αυτό από μόνο του, δηλαδή το να είναι κάτι παγκόσμια πρωτοτυπία, δεν αποτελεί απαραιτήτως μειονέκτημα• θα λέγαμε ότι εξίσου παγκόσμια πρωτοτυπία (ή σχεδόν) είναι τα θερινά σινεμά, όμως κάτι τέτοιο καθόλου δεν οδηγεί στο συμπέρασμα ότι θα έπρεπε να τα κλείσουμε".
Και στο τέλος: «Το άσυλο παράγει αυθορμητισμό. Ο παραβατικός χαρακτήρας αυτού του αυθορμητισμού είναι συχνά γεγονός, όμως η εστία του, σ' έναν κόσμο κυριευμένο από τη λογική της προσποίησης, δεν παύει να συνιστά τη μοναδική πηγή εναλλακτικής συμπεριφοράς και, ως τέτοια, δηλαδή εξ υποθέσεως, ανθίσταται μέχρι τέλους».
Όλο το κείμενο εδώ.

Στηρίζουμε τη Θάλεια Δραγώνα, αλλά απαιτούνται πρωτοβουλίες για να αλλάξει ο κόσμος

Το Σάββατο, αργά το βράδυ μπήκα στο δίλημμα αν θα έπρεπε να κάτσω να γράψω κάτι για την επίθεση που δέχεται η Θάλεια Δραγώνα ή να δω ένα επεισόδιο του CSI NY. Προτίμησα το δεύτερο, γιατί δεν μπορώ να αντισταθώ σε μια έξυπνη και χαριτωμένη έκφανση του κόσμου μας. Η αλήθεια είναι πάντως ότι προτιμώ το CSI Maimi γιατί είναι πιο σοφιστικέ ο Οράτιος, αλλά χάριν του θέματος του επεισοδίου (η ματαιοδοξία μιας μοντέλας σε συνδυασμό με μια σύζυγο που είχε σχεδιάσει τη δολοφονία του άντρα της με σφυρί) παρέμεινα μπροστά στην τηλεόραση. Εφαρμόζω άλλωστε στο βίο μου την απόφανση ενός κριτικού κινηματογράφου, ότι αν μου έθεταν το δίλημμα τι θέλω να δω τώρα στην αίθουσα ενός σινεμά, Τα Σαγόνια του Καρχαρία ή τον Θίασο, θα προτιμούσα τα Σαγόνια κι ας είμαι θιασώτης του αγγελοπουλικού σύμπαντος (υπάρχουν οι κατάλληλες ώρες για όλα).

Προέκυψε κάποιο θέμα με τη στήριξη που παρείχε η κοινοβουλευτική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ στην πανεπιστημιακό και γραμματέα πλέον του υπουργείου Παιδείας Θάλεια Δραγώνα (και πρώην βουλευτή του ΠΑΣΟΚ), κι αυτό θα με ενδιέφερε περισσότερο να σχολιάσω.
Οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ καλώς και στηρίζουν τη Δραγώνα από τις απαράδεκτες επιθέσεις εναντίον της, οι οποίες μάλιστα χρησιμοποιούν και ψευδή στοιχεία ώστε να χαρακτηρίσουν εν τέλει την πανεπιστημιακό ως προδότρα κι άλλα τινά. Η ελευθερία και η δημοκρατία είναι πρωτίστως ελευθερία του λόγου. Και την ελευθερία του λόγου δεν τη βάζουμε ποτέ και για κανένα λόγο σε καμιά προκρούστεια κλίνη.
Φτάνει πια με τους τιμητές του έθνους, με τους κήνσορες, τους υπερασπιστές της ηθικής, και τους απονεμητές τίτλων εθνικών φρονημάτων. Προφανώς συνεπώς και υπερασπίζουμε μια Ελληνίδα πολίτη που δέχεται επιθέσεις για τις απόψεις της.
Από κεί και πέρα, έχω και μερικές άλλες σκέψεις, με αφορμή τη συγκεκριμένη υπόθεση.

Η Θάλεια Δραγώνα είναι πολιτικός και διαθέτει στα χέρια της πολλά πολιτικά όπλα. Από το να απευθυνθεί στο δικαιοσύνη εναντίον των συκοφαντών της, μέχρι να δημοσιοποιήσει με θεσμικό τρόπο τις αντιλήψεις της για την πατρίδα και τη διδασκαλία περί έθνους, στην εκπαίδευση. Θα μπορούσε, δε, να ηγηθεί πρωτοβουλιών που να παρουσιάζουν με πολιτικό τρόπο τις σύγχρονες επιστημονικές θέσεις για την εθνογέννεση, αντί να περιορίζεται σε συνεντεύξεις σε μεγάλα ΜΜΕ και επιστολές στον Μίκη. Αν δεν μπορεί ένα προβεβλημένο πολιτικό πρόσωπο, στέλεχος μιας κυβέρνησης με ισχυρή πλειοψηφία, να πάρει τέτοιες πρωτοβουλίες, τότε ποιος θα μπορέσει; Ο φτωχοδιάβολος Έλληνας με τρεις και εξήντα μισθό που πάει σούπερ μάρκετ και δεν προλαβαίνει να δει από πού του 'ρχεται ή ο συνταξιούχος των 360 ευρώ; Γιατί το βάρος μιας αντιεθνικιστικής πολιτικής να το σηκώνει μόνο ένα μικρό μέρος της αριστεράς και όχι το ΠΑΣΟΚ; Η εμπέδωση της δημοκρατίας απαιτεί πρωτοβουλίες από εκείνους ακριβώς που μπορούν, που έχουν δηλαδή την ισχύ να τις πάρουν σε μια δεδομένη χρονική στιγμή.
Θα ήθελα επίσης να την δω να παίρνει προσωπικά, η ίδια πρωτοβουλίες μέσα στα κρατητήρια που στενάζουν οι μετανάστες, στα απαράδεκτα στρατόπεδα συγκέντρωσης που στοιβάζουμε τους μετανάστες ή στο πεδίο της "αθρόας" παραβίασης των δημοκρατικών δικαιωμάτων όπως γίνεται με τις προληπτικές προσαγωγές νέων ανθρώπων. Κι αυτά κομμάτια της πατρίδας μας είναι και τους είδους σοσιαλιστικής δημοκρατίας που αναπτύσσουμε.
Στη συγκυρία που βρισκόμαστε, χρειάζονται πιο ειδικές πρωτοβουλίες για να προχωρήσει η ισονομία και ο σεβασμός στα ανθρώπινα δικαιώματα.
Τέλος, η παραγωγή ακαδημαϊκής γνώσης δεν αρκεί για να αλλάξουν από μόνα τους τα πράγματα στην ζωή πέρα από τα πανεπιστημιακά έδρανα. Χρειάζεται να βγουν έξω στην κοινωνία και οι ίδιοι οι ακαδημαϊκοί και να πείσουν για τις θέσεις τους τούς ανθρώπους, κι αυτό δεν αφορά φυσικά μόνο την κ. Δραγώνα. Μπορεί το ελληνικό πανεπιστήμιο να βοηθήσει την αλλαγή της ελληνικής κοινωνίας; Αν δεν μπορεί, τότε δεν έχει νόημα αυτό που παράγει.

Στηρίζουμε την Αφροδίτη Αλ Σάλεχ... προφανώς

Η Αφροδίτη Αλ Σάλεχ εργάζεται πλέον ως ειδική σύμβουλος σε ζητήματα μετανάστευσης του Υφυπουργού Προστασίας του Πολίτη Σπύρου Βούγια. «Στόχος μου/μας είναι να εφαρμοστούν κοινωνικές πολιτικές ώστε να αντιμετωπιστεί ολιστικά, ουσιαστικά και ανθρώπινα το ζήτημα των μη νόμιμα εισερχόμενων μεταναστών- των ανθρώπινων ροών. (Όχι άλλες Παγανές!)» αναφέρει στο μπλογκ της  «Αφηρημένες κάποιες σκέψεις» (afroditealsalech.blogspot.com).
Γράφει δυνατά για τους μετανάστες, ειδικά γι' αυτούς που δεν έχουν καθόλου φωνή. Τη θυμάμαι όταν είχε έρθει να παρουσιάσει ένα βιβλίο της στα Γιάννενα, στο "Σταθμό". Δεν έδωσα ιδιαίτερη σημασία στο βιβλίο. Η ίδια έμοιαζε πολύ "ρομαντική", πιο ταιριαστή στο ρόλο της ηθοποιού και της συγγραφέα. Να όμως που αποδεικνύεται ότι η κοψιά του ανθρώπου είναι το μυαλό του και το ψυχικό του σθένος. Κι από αυτά διαθέτει η Αφροδίτη όπως φαίνεται σε αυτά που γράφει στις εφημερίδες  (ξεκινάμε να διαβάζουμε από εδώ).
Γι' αυτό και της επιτέθηκε η ακροδεξιά. Οι ρημαγμένοι άνθρωποι του σκοταδιού αδυνατούν να αποδεχτούν το Λόγο. Γι' αυτό και προσπαθούν να πλήξουν την Αφροδίτη για το σώμα της. Είναι αυτό που θεωρούν κατ' αρχήν ευάλωτο.
Μακάρι να κάνουν κάτι όλα αυτά τα υπουργεία της νέας κυβέρνησης για τους μετανάστες, ειδικά για αυτούς που δεν έχουν χαρτιά. Το ΠΑΣΟΚ όμως ήταν πάντα ένα λαϊκιστικό κόμμα, γεμάτο από συντηρητικούς πολιτικούς και ψηφοφόρους. Μακάρι...

υγ. Πολύ καλή η ανακοίνωση του ΣΥΡΙΖΑ (εδώ)

Η θεραπεία ως ανταπόδοση στην Κούνεβα

«Για τα ιατρικά μου έξοδα δεν πληρώνω. Οι ιδιώτες γιατροί προσφέρουν τις υπηρεσίες τους χωρίς λεφτά, έρχονται εδώ από άλλα νοσοκομεία για να με εγχειρήσουν και δεν έχει ζητήσει κανείς τίποτα». Αυτό έγραψε στην Athens Voice η Κωνσταντίνα Κούνεβα, μεταξύ άλλων πολλών (κοίτα).
Μοιάζει με κάτι σαν ανταπόδοση της κοινωνίας που στο πρόσωπο της Κούνεβα αναγνωρίζει ότι έκανε ένα λάθος.
Μακάρι αυτή η αναγνώριση να μην είναι στιγμαία, να έχει και συνέχεια, να πιέσουν οι γιατροί και το ιατρικό σύστημα για ακόμα καλύτερη και λαϊκότερη ιατρική στη χώρα μας.
Γιατί υπάρχουν χιλιάδες άνθρωποι που έχουν την ανάγκη της θεραπείας και δεν έχουν καθόλου χρήματα για την «αγοράσουν».

Να βρεθεί ο δολοφόνος της Κωνσταντίνας Κούνεβα

Το γεγονός ότι η ελληνική ακροδεξιά (και ολίγη από τη δεξιά) ενοχλήθηκαν από την επικήρυξη του δολοφόνου της Κωνσταντίνας Κούνεβα με 1 εκατομμύριο, δείχνει ότι ήταν μια καλή κυβερνητική πρωτοβουλία. Όπως ήταν καλή (έστω και λίγο λαϊκιστική, αλλά ο λαϊκισμός είναι σύμφυτος με την εξουσία στη χώρα μας) και η παράδοση ενός σπιτιού στην οικογένειά της και σίγουρα είναι αυτονόητα θετικό ότι δεν κλείνει ο φάκελος της ανάκρισης.
Αυτό που μένει είναι να "μιλήσουν" κάποιοι από το εγκληματικό κύκλωμα και να είναι έτοιμος κάποιος να "ακούσει" (ένας αστυνομικός, ένας συνένοχος αρχικά κλπ). Κάτι όμως που είναι δύσκολο ένα χρόνο μετά την επίθεση.
Επειδή όμως υπάρχει ένα ζήτημα ηθικής όταν συνεργάζεται κάποιος με την αστυνομία, νομίζω ότι κάποτε πρέπει να κάνουμε ένα βήμα μπροστά. Πριν από κάποια χρόνια, κάμποσοι δήλωναν ότι δεν θα κατέδιδαν ποτέ ένα μέλος της "17Ν". Σήμερα η "17Ν" έχει πολλούς οπαδούς στη λαϊκή δεξιά που φαντασιώνεται πόλεμο κατά της Νέας Τάξης. Και στην περίπτωση όμως του "αντάρτικου πόλης" έχεις την κομφορμιστική άνεση να δηλώνεις μη συνεργάσιμος με την αστυνομία όσο δεν απειλείσαι ατομικά ή δεν σκοτώνουν το δικό σου παιδί σε καμιά γωνία της Αθήνας.
Η περίπτωση όμως της Κούνεβα αποδεικνύει ότι η βία είναι παντού και δίπλα μας. Ανά πάσα στιγμή μπορεί να μετατραπούμε σε θύμα. Το γεγονός ότι σήμερα στους δρόμους μπορεί να κάνουμε κάποια παρατήρηση σε έναν οδηγό κι αυτός να βγει να μας σκοτώσει (έγινε κι αυτό...), αποδεικνύει ότι κανείς μας δεν μπορεί να μείνει αμέτοχος της βίας.
Γι' αυτό κι έχει μεγάλη σημασία να βρεθεί ο δολοφόνος της Κωνσταντίνας. Για να πάρουν ένα μήνυμα και οι θύτες. Σε όποιον αρέσουν τα όπλα και οι εκκαθαρίσεις... ας ανέβει στο βουνό. Όλο και θα βρει καμιά νάρκη ξεχασμένη από το 1949.