Να παίξω τώρα στο χρηματιστήριο;

Κάποιος με ρώτησε στα αλήθεια αν είναι τώρα η κατάλληλη εποχή για να παίξει κάτι λίγα που έχει στο χρηματιστήριο. Του απάντησα ότι δεν ξέρω, γιατί δεν ξέρω στα αλήθεια. Έτσι κι αλλιώς εμένα δεν μου περισσεύει τίποτα. Όμως σκέφτηκα ότι κάτι καινούργιο ξαναξεκινάει. Ότι η ρόδα γυρνάει πάλι. Για να κάνει τον ίδιο κύκλο των λαθών...

Μα το νερό, γλυφό

Μην μπορώντας να εκφράσουμε τη βαθύτερη αγωνία μας για το μέλλον μας, αλλά κυρίως αδυνατώντας να κατανοήσουμε τις αλλαγές που έρχονται, καταφεύγουμε στις γνώμες και τις απόψεις. Ωσάν την «τσογλανοπαρέα που κάνει κριτική» των Αχαρνών, έχουμε τη δική μας γνώμη για τη ζωή, το σύμπαν και τα πάντα και την καταθέτουμε επιθετικά στην ομήγυρη. Κι όπως κάνουν οι οπαδοί στις κερκίδες, όταν βλέπουν τα χάλια της ομάδας τους, έτσι κι εμείς έχουμε μια έτοιμη λύση για όλα τα προβλήματα της οικονομίας.

Η πλειοψηφούσα είναι αυτή που επιθυμεί τη χρεοκοπία και την περήφανη και εθνοπρεπή αποχώρηση της χώρας μας από την ευρωζώνη. Φυσικά, άλλες χώρες είναι πιο πιθανό να φύγουν και να μας αφήσουν εμάς μέσα στη ζώνη μαζί με τις pigs, εμείς πάντως να αποχωρήσουμε αποκλείεται. Εκεί έξω στην καθ’ ημάς Ανατολή κανείς δεν θα βρεθεί να μας δανείσει 120 δισ. ευρώ, όπως και κανείς άλλος, πλην των Δυτικών, δεν βρέθηκε όταν χρειάστηκε να μπουμπουνίσουμε τους Τούρκους στο Ναυαρίνο. Το γεγονός βέβαια ότι τέτοιες «βοήθειες» οδηγούν σύντομα και σε κατοχές (πώς ήρθαν οι Ιταλοί στα Γιάννενα το ’17 και στρογγυλοκάθησαν ως «σύμμαχοι»… κάτι τέτοιο) είναι αναμφισβήτητο. Μόνο που πλέον παρήλθον οι ωραίοι χρόνοι που μας απέκλειαν με τις κανιονοφόρους τον Πειραιά ή κανόνιζαν μέχρι πού θα είναι τα σύνορά μας. Τώρα μας ρυθμίζουν τα χρηματοπιστωτικά, κι αρκεί αυτό για να είμαστε δεμένοι στο «μονόδρομό» τους για πολλά χρόνια ακόμα.

Τι μένει συνεπώς στον Έλληνα, παρά να έχει μια γνώμη κι αυτός. Άλλωστε οι γνώμες αέρας είναι, δεν κοστίζουν τίποτα. Λες μία σήμερα κι αύριο έχεις άλλη. Και τίποτα δεν αλλάζει κι όλα αλλάζουν. Αλλά εμείς λείπουμε, δεν είμαστε εκεί. Εμείς μένουμε πίσω φοβισμένοι. Και στο τέλος, θα δείτε, αυτό που θα κατακάτσει θα είναι ο φόβος μας. Θα περάσει ο θυμός και η δυσαρέσκεια, θα ξεχαστούν οι εντάσεις και το σοκ του ΔΝΤ και θα μας μείνει ο φόβος. Ο φόβος μην και χάσουμε τη δουλειά μας, ο φόβος μην κι αρρωστήσουμε και δεν έχουμε να πληρώσουμε το φακελάκι στην εγχείρηση, ο φόβος μην και δεν μπορούμε να πληρώσουμε την εκπαίδευση του παιδιού μας. Και πολλοί άλλοι φόβοι, αδιόρατοι, σκοτεινοί και πυκνοί που μας εμποδίζουν να ζήσουμε. Κάποιος έγραφε χτες ότι για πρώτη φορά η δουλειά προκαλεί τόση πίκρα στον εργαζόμενο. Να δουλεύεις και να φοβάσαι ότι θα σε απολύσουν, ή ότι δεν θα σε πληρώσουν. Ζωή κι αυτή…

Το γεγονός ότι μια σοσιαλιστική κυβέρνηση οδήγησε έναν λαό στο να φοβάται, θα μείνει ανεξίτηλο μέσα μας. Δεν έχει σημασία πώς θα εκφραστεί αυτό το μέσα μας. Μπορεί να γίνει καρκίνος και να μας φάει, μπορεί να γίνει διαδήλωση και να τους φάει. Αλλά τα καλύτερα μας χρόνια τα χάσαμε με αυτόν τον φόβο.

Εδώ στην έρημο χώρα των αντιφάσεων, των αυθαιρεσιών και της υποκρισίας, εδώ στον άνυδρο τόπο του ψέματος, του ατομικισμού και του ωχαδερφισμού, ο ορίζοντας όλο και απομακρύνεται. Και στο παγούρι μας το μεσημέρι, μόνο γλυφές σταγόνες. Που να ξεδιψάσεις… Όπως ακριβώς το περιέγραφε ο ποιητής. Αλλά ποιος ακούει τα sos των ποιητών σε αυτήν την πατρίδα…

Από τη στήλη μου "Αποχρώσεις" στην Ελευθερία του Σαββάτου 1 Μαΐου

ΤΟ ΔΝΤ μας έδειξε πόσο αφελείς ήμασταν όταν συζητούσαμε τα ελάσσονα

Συζητήσεις, εντάσεις και θέματα, που μας απασχολούσαν πριν από λίγες εβδομάδες, τώρα, μετά το ΔΝΤ, έχουν εξαφανιστεί.
Κανείς δεν συζητά για το μεταναστευτικό. Η ακροδεξιά δεν το θεωρεί πια εθνικό θέμα.
Το όνομα της ΠΓΔΜ μοιάζει αστείο πρόβλημα- κοίτα με τι ασχολούμασταν τόσα χρόνια.
Η Ανανεωτική Πτέρυγα του ΣΥΝ που πήγε να διασπάσει πέρυσι τον ΣΥΡΙΖΑ γιατί δεν άφηναν να γίνει η επαφή με το ΠΑΣΟΚ, τώρα κάθεται σπίτι της και κοιτάει την... πραγματικότητα.
Η χαρά των φίλων του για τη νίκη του Αντώνη Σαμαρά, ψάχνει βάρκα να αρμενίσει στα ρηχά της κοινοτοπίας.
Το "αριστερό" ΠΑΣΟΚ μοιάζει καρικατούρα της κηδείας του Ανδρέα.
Ο επίσημος συνδικαλισμός απλώς δεν υπάρχει.

Λίγο πριν τα… τιράντα του Σπύρου Γραμμένου κυκλοφορεί στις 7 Μαΐου

Σήμερα το βράδυ ο Σπύρος Γραμμένος
ανακοίνωσε ο ίδιος στο fb
ότι ο δίσκος του «Λίγο πριν τα… τιράντα»,
κυκλοφορεί στις 7 Μαΐου.
www.spirosgrammenos.gr

Δεν μας έφτασε ούτε η εκμετάλλευση των μεταναστών

Οι μετανάστες, είναι το παράδειγμα, ο δείκτης για το τι δεν κάναμε τόσα χρόνια.
Την ίδια ώρα που τους αφήναμε στις τεράστιες ουρές για την πράσινη κάρτα, και τους εξευτελίζαμε, απομυζούσαμε ταυτόχρονα τις εισφορές τους ή την εργασία τους με ελάχιστο κόστος και νομίζαμε ότι θα σωθούμε. Έφτιαχνε ο παππούς τον τοίχο στο χωριό μισοτιμής, ζητούσε 16 ώρες εργασίας με 8ώρο μισθό ο επιχειρηματίας του τουρισμού, συσσώρευε το κράτος τις ασφαλιστικές εισφορές. Τελικά όμως δεν μας έφτασαν ούτε αυτά. Γιατί, ο τρόπος ζωής μας άλλαξε: Καταναλώνουμε πολύ. Και δεν μπορούμε να κάνουμε κι αλλιώς. Η κατανάλωση, η νέα πείνα για νέες ανάγκες είναι σήμερα το πρότυπο της επιτυχίας.

Από τις Αποχρώσεις στην Ελευθερία του Σαββάτου (ολόκληρο εδώ)

Μάνος Ξυδούς, μία από τις πρώτες μου συνεντεύξεις

Τον Μάνο Ξυδούς τον γνώρισα στα μέσα του '90, δεν θυμάμαι ακριβώς, όταν έκαναν με τους Πυξ Λαξ συναυλίες στο Μύλο στη Θεσσαλονίκη. Τη συνέντευξη που δημοσιεύτηκε στην Εποχή μου την είχαν κανονίσει από το Μύλο. Ήρθε ο Μάνος, μετά και ο Φίλιππος. Πιάσαμε μια κουβέντα για την αριστερά, για το πόσο δύσκολα ζούσανε παλιότερα οι άνθρωποι, για τα Ηπειρώτικα κλαρίνα... δεν θυμάμαι πια. Δεν την έχω κρατήσει αυτή τη συνέντευξη.
Γνώρισα έναν ζεστό άνθρωπο που ήξερε γιατί μιλούσε... Μια θερμή ανάμνηση. Μέσα στις μνήμες ζούνε οι άνθρωποι που φεύγουν.

Μα δεν το είχε ανακαλύψει ο Μίλο Μανάρα στο Κουμπί της;

Διαβάζω στα χτεσινά Νέα: "Επιστήμονες κατέδειξαν πως μπορούν να μεταβάλουν την ηθική κρίση ενός ατόμου, διεγείροντας με μαγνητικό παλμό σημείο του εγκεφάλου που βρίσκεται πίσω και πάνω από το αφτί".  Μα εγώ νόμιζα ότι το είχε ανακαλύψει πρώτος ο Μανάρα στο Κουμπί της. (Να πάρει... με κολάσατε Μεγάλη Εβδομάδα).