Τρίτη 26 Μαΐου 2009

Το έργο της ερμηνείας, μια επιστημονική συνάντηση

Επιστημονική συνάντηση εργασίας με θέμα: «Το έργο της ερμηνείας»: ιστορικές, αισθητικές και φιλοσοφικές προσεγγίσεις» γίνεται στις 26 και στις 27 Μαΐου στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων. Όλες οι εργασίες θα γίνουν στο Κτήριο Βιβλιοθήκης, στο Αμφιθέατρο του 2ου ορόφου και διοργανωτές είναι το Τμήμα Πλαστικών Τεχνών και Επιστημών της Τέχνης, το Τμήμα Φιλολογίας και το Τμήμα Φιλοσοφίας Παιδαγωγικής Ψυχολογίας.
Αξιοσημείωτη είναι η συμμετοχή νέων επιστημόνων το έργο των οποίων είναι αναγνωρισμένο και καταξιωμένο τόσο σε ακαδημαϊκό επίπεδο όσο και σε καλλιτεχνικό, ενώ δεν πρέπει να περάσει απαρατήρητη η συνεργασία τριών Τμημάτων του πανεπιστημίου που εγγυάται και την διαεπιστημονικότητα στην προσέγγιση του θέματος.
Παραθέτω μέρος του εισαγωγικού κειμένου και το πρόγραμμα (ολόκληρα εδώ):
«Αν και η συζήτηση «περί ερμηνείας» έλκει τις ρίζες της από την αρχαιότητα,
αναμφισβήτητα ο 19ος αιώνας υπήρξε καθοριστικός για τη θεωρητική και πρακτική θεμελίωση της νεότερης Ερμηνευτικής. Στον αιώνα αυτό, η Ερμηνευτική απέκτησε νέους ορίζοντες και εμπλουτίστηκε με τις νεωτερικές «τεχνικές της υποψίας» (Μαρξ, Νίτσε, Φρόιντ, Ντιλτάι), που όχι μόνο κλόνισαν τις βεβαιότητες του καρτεσιανού παραδείγματος αλλά δημιούργησαν και τις προϋποθέσεις για μια νέα «δυνατότητα του ερμηνεύειν». Ο 20ός αιώνας, με τη συμβολή σημαντικών στοχαστών (Χάιντεγκερ, Γκάνταμερ, Χάμπερμας, Ντεριντά, Ρικέρ), σχολών και κινημάτων, σημαδεύτηκε από τις κριτικές διαμάχες γύρω από την Ερμηνευτική, και, αναμφισβήτητα, η έμφαση που δόθηκε στο «ανοικτό» και ατελές έργο της ερμηνείας, οδήγησε τόσο σε δογματικές αναδιπλώσεις όσο και σε σχετικιστικές αυθαιρεσίες. Σήμερα, σε μια εποχή «ερμηνευτικού πλουραλισμού», μπορούμε να θέσουμε, εκ νέου, ερωτήματα γύρω από τη ζωή και το έργο της ερμηνείας. Η προτεινόμενη συνάντηση εργασίας έχει ως στόχο να εστιάσει στην ιστορία, τη θεωρία και τη μεθοδολογία των ερμηνευτικών τεχνικών, εξετάζοντας, μέσα από συγκεκριμένα παραδείγματα επιμέρους πεδίων (λογοτεχνία, μετάφραση, εικαστικές τέχνες και κινηματογράφος, φιλοσοφία) τις προσεγγίσεις του ερμηνευτικού εγχειρήματος. Βασικός άξονας της συνάντησης είναι να διερευνηθεί η σχέση τόσο του έργου τέχνης όσο και των ευρύτερων προϊόντων του πολιτισμού, με την ερμηνευτική αλήθεια: οι τεχνικές παραγωγής νοήματος και η διαδικασία πραγμάτωσης της αλήθειας, ο μετασχηματισμός της αισθητικής εμπειρίας σε δυνατότητα ερμηνευτικής πράξης, τα ερμηνευτικά σχήματα κατανόησης της πολιτισμικής ιστορίας».

ΠPOΓPAMMA

Τρίτη 26 Μαΐου
17:00 Χαιρετισμοί, Αθανάσιος Αγγέλου, Κοσμήτορας του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων
Πρόεδροι-Αντιπρόεδροι Τμημάτων, Εισαγωγή
18:00 ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΚΑΙ ΕΡΜΗΝΕΙΑ
Συντονιστής: Στέφανος Δημητρίου
18.00 – 18.20: Αλίκη Λαβράνου, Ευδαιμονία και ηθικότητα: ζητήματα ερμηνείας της δεύτερης καντιανής κριτικής
18.20 – 18.40: Γιάννης Πρελορέντζος, Εκφάνσεις της συνάντησης φιλοσοφίας και
κινηματογράφου σύμφωνα με τον Ντελέζ
18.40 – 19.00: Μαρία Πουρνάρη, Μεταφραστικά και ερμηνευτικά ζητήματα της 'Πραγματείας για την ανθρώπινη φύση' του Ντέιβιντ Χιούμ
19.00 – 19.20: Παναγιώτης Νούτσος, Αναγνωστική, ερμηνευτική, μεταφραστική και μεταπρατική πρακτική
19.20 – 20.15: Συζήτηση

Τετάρτη 27 Μαΐου
10:00 ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ ΚΑΙ ΕΡΜΗΝΕΙΑ
Συντονιστής: Γιάννης Παπαθεοδώρου
10.00 – 10.20: Μαρία Λιάτση, H θεωρία της ερμηνείας στο έργο του Πιρς
10.20 – 10.40: Τάκης Καγιαλής, Ο αρχαίος μύθος στη μοντέρνα ποίηση: Γνωστικά
προαπαιτούμενα και κοινωνικές ιεραρχήσεις
10.40 – 11.00: Elias Polizoes, Τhe Hermeneutics of Laughter
11.00 – 11.30: Συζήτηση, 11.30 – 12.00 : Διάλειμμα

Συντονιστής: Τάκης Καγιαλής
12.00 – 12.20: Αλέξανδρος Αλεξάκης, Δυνατότητες ερμηνείας μεσαιωνικών κειμένων: Η
περίπτωση της εικονομαχίας
12.20 – 12.40: Βασίλης Αλεξίου, Περί κριτικής και ερμηνείας (Πάνω σ’ ένα ξένο άρθρο)
12.40 – 13.00: Απόστολος Λαμπρόπουλος, Θεωρήσεις του σώματος : χρήσεις, μετασχηματισμοί, ερμηνείες
13.00 – 13.30: Συζήτηση

17:00 ΕΙΚΑΣΤΙΚΕΣ ΤΕΧΝΕΣ, ΕΙΚΟΝΑ, ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ
Συντονιστής: Χρήστος Δερμεντζόπουλος
17.00 – 17.20: Βασίλης Βαμβακάς, Σύγχρονες κινηματογραφικές ερμηνείες της μικροαστικής κρίσης
17.20 – 17.40: Εύα Στεφανή, Mπαχτίν, ερμηνεία και κινηματογράφος
17.40 – 18.00: Γιάννης Σκαρπέλος, Για μια κοινωνική ερμηνευτική της φωτογραφίας. Η περίπτωση των φωτογραφιών της NELLYS
18.00 – 18.20: Γρηγόρης Πασχαλίδης, Θεωρητικά και μεθοδολογικά ζητήματα στην πολιτισμική ερμηνευτική της εικόνας
18.20 – 18.40: Κωνσταντίνος Ιωαννίδης, Το τέλος της αυτονόητης εικόνας: Σύμβολο και
αλληγορία στις περί εικαστικών τεχνών συζητήσεις στην Ελλάδα του 19ου αιώνα
18.40 – 19.15: Συζήτηση, 19.15 – 20.15: Γενική Συζήτηση – Λήξη συνάντησης

Δευτέρα 25 Μαΐου 2009

Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα. Η πολιτική ως θέαμα

Ποιος το περίμενε ότι το κεντρικό διακύβευμα των ευρωεκλογών του 2009 θα ήταν ένα σύνθημα των αρχών του 20ου αιώνα, όπως το «Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα»; Κι όμως στον κόσμο των ψεύτικων ειδήσεων και της βιομηχανίας του θεάματος, το τίποτα μετατρέπεται σε όλον, και καλοκάθεται στο κέντρο του δημόσιου πολιτικού διαλόγου.
Όταν πρωτοάκουσα την περασμένη εβδομάδα ότι η ΝΔ συγχύστηκε με το σύνθημα στις ομιλίες του Γιώργου Παπανδρέου, γιατί, λέει, προσβάλλονται τόσοι Έλληνες που δεν είναι… σοσιαλιστές, γέλασα λίγο με την ευρηματικότητα των επικοινωνιολόγων. Κοίτα τι αναδεικνύουν ως θέμα, σκέφτηκα.
Την επόμενη μέρα όμως κι όλες αυτές που ακολούθησαν μέχρι σήμερα, η κυβέρνηση, η ΝΔ και ο ίδιος ο πρωθυπουργός συνεχίζουν να θεωρούν το «σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα» ως ένα «αμάρτημα» τούτων των εκλογών, ένα μίασμα που πρέπει να εξαφανιστεί.
Εντάξει, πίσω από αυτή τη συζήτηση, όπως και στην περίπτωση της διαφήμισης με τα παπαγαλάκια, κρύβεται η τακτική της ΝΔ να συσπειρώσει τους ψηφοφόρους της. Από την πρώτη μέρα, οι αναλυτές εντόπισαν τη σημασία αυτής της επικοινωνιακής τακτικής και πλέον έχουμε εμπεδώσει τις κρυφές πτυχές της. Δεν είναι όμως καθόλου παρήγορο ότι όλα αυτά είναι επικοινωνία και όχι πραγματική πολιτική.
Πρώτον γιατί είναι φτωχή επικοινωνία, άρα είναι και μια απογυμνωμένη από αλήθεια πολιτική. Κάποιοι δηλαδή επιλέγουν να μας κάνουν να μιλάμε για ένα σύνθημα και μόνο, φορτώνοντάς το με έννοιες που ουδέποτε είχε. Μόνο και μόνο γιατί δημιουργείται μια δήθεν πόλωση που θα οδηγήσει αυτόν που ψήφισε την προηγούμενη φορά Καραμανλή να τον ξαναψηφίσει και τώρα (γιατί αυτό και μόνο είναι η περίφημη συσπείρωση και τίποτα παραπάνω). Κάθεται δηλαδή εκεί στο καφενείο ο άνεργος, ο φτωχός ή έστω ο δυσαρεστημένος ψηφοφόρος, ακούει τον Παπανδρέου να τον λέει (και καλά) βάρβαρο και κάτι σαν να σπάει μέσα του και αποφασίζει με κλάματα στα μάτια να ξαναψηφίσει Καραμανλή.
Το γεγονός δε, ότι ο πρωθυπουργός έχει καπαρώσει για τον εαυτό του την «υπεύθυνη πολιτική» μας οδηγεί στο συμπέρασμα όλους εμάς που δεν τον ψηφίζουμε, ότι είμαστε από την πλευρά της ανεύθυνης πολιτικής (αλλά αυτά περί υπευθυνότητας είναι ένα άλλο επικοινωνιακό τρικ που θα το σχολιάσουμε άλλη φορά).
Δεύτερον και συνέχεια του πρώτου: Το να λες δημόσια ότι το ΠΑΣΟΚ με το σύνθημα «σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα» εννοεί «ψηφίστε ΠΑΣΟΚ ή βαρβάρους», συνιστά μια διακωμώδηση της ιστορίας και της πολιτικής σκέψης. Και μόνο το γεγονός άλλωστε ότι ούτε ένας υπουργός ή βουλευτής (εκτός κι αν μας ξέφυγε κανείς μέσα στο χαμό της τηλοψίας) δεν ψέλλισε κάτι για τον Καστοριάδη, μας κάνει να ανησυχούμε για την επάρκεια του πολιτικού μας στελεχικού δυναμικού σε θέμα πολιτικής επιστήμης. Μα τι κάνουν εκεί στα πανεπιστήμια που πάνε; Κι αυτός ο Καραμανλής που είχε διαβάσει και Μαρξ όπως έλεγε εκεί στην Αμερική, από Καστοριάδη που είναι και δικός μας, τίποτα; Τσσς…

Και φυσικά, το ΠΑΣΟΚ χρησιμοποιεί για άλλη μια φορά ένα σύνθημα της αριστερής παράδοσης για να έχει συγκυριακά οφέλη. Όσο έφυγαν οι «βάσεις του θανάτου» άλλο τόσο και τώρα θα διαχωρίσει τη θέση του από τη βαρβαρότητα που γέννησε η σοσιαλδημοκρατία στον πλανήτη (ως και τις μέρες μας, στη Σερβία, το Ιράκ ή το Αφγανιστάν).
Τουλάχιστον όμως χρησιμοποίησε το σύνθημα ακριβώς για να συγκινήσει τους κατέχοντες κάποια αριστερή παιδεία, πρώην αριστερούς κυρίως που έμαθαν από τον εν Ελλάδι κομμουνισμό να συγκινούνται με τέτοια τσιτάτα.
Κι επίσης, μπορούμε να δεχθούμε, ότι έστω σε ένα συναισθηματικό επίπεδο το «σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα» μπορεί να προκαλέσει κάποια γόνιμη αναζήτηση, ότι κάποιο νέο παιδί δηλαδή μπορεί να σκεφτεί ακούγοντάς το, τι ζούμε σήμερα γύρω μας και τι θα μπορούσε να είναι ο σοσιαλισμός ως απάντηση.
Τέλος, ας σημειωθεί η αμηχανία με την οποία αντιμετώπισε η αριστερά την όλη συζήτηση, κυρίως γιατί (φαντάζομαι) αισθάνθηκε ότι δεν μπορούσε να συμμετάσχει σε ένα διάλογο μεταξύ ΝΔ και ΠΑΣΟΚ στο επίπεδο του θεάματος. Κι όμως, η αριστερά δεν πρέπει να αφήνει καμιά μάχη να πηγαίνει χαμένη, ούτε τις εικονικές διαμάχες, που επηρεάζουν το ίδιο με τις πραγματικές όπως φαίνεται τη ζωή των ψηφοφόρων.
Κάθε νοήμων άνθρωπος φυσικά, με ελάχιστη παιδεία, γνωρίζει ότι το «σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα» είναι ένα δίλλημα που προσφέρεται για σκέψη. Και τα δύο μέρη όμως, και ο σοσιαλισμός και η βαρβαρότητα είναι πλέον έννοιες υπό κρίση. Πρέπει να ανακαλύψουμε ξανά το νόημά τους στον κόσμο που ζούμε. Πάντα όμως έτσι συμβαίνει με τη γλώσσα… Επαναορίζεται συνεχώς.

ΥΓ Χάριν πάντως της προεκλογικής συζήτησης προέκυψαν και μερικά καλά άρθρα που μπορούν να λειτουργήσουν και παιδευτικά. Όλες οι μεγάλες εφημερίδες προσέγγισαν το ζήτημα και ανέδειξαν τόσο το λόγο της Ρόζας Λούξεμπουργκ η οποία πρωτοεντόπισε τη διαφοροποίηση του σοσιαλισμού από τη βαρβαρότητα στην οπολία οδηγούσε τον κόσμο ο καπιταλισμός μετά τον Α’ παγκόσμιο πόλεμο, όσο και την πολιτική θέση του Κορνήλιου Καστοριάδη και του περιοδικού του Socialisme ou barbarie που μετά τον πόλεμο αναζητούσε νέους επαναστατικούς δρόμους.
Προτείνουμε ενδεικτικά τα άρθρα του Νίκου Ξυδάκη (εδώ) και του Παντελή Μπουκάλα στην Καθημερινή (εδώ) καθώς και του Θανάση Γιαλκετσή στην Ελευθεροτυπία (εδώ).

Τρίτη 19 Μαΐου 2009

Μια Καθημερινή στα σκαλάκια του Ωδείου

Τα μεσημέρια στο Δημοτικό Ωδείο οι γονείς περιμένουν στο μεγάλο διάδρομο του πάνω ορόφου, όσο τα παιδιά κάνουν το μάθημά τους στις αίθουσες.
Κάθε αναμονή είναι μια μικρή, πληκτική δοκιμασία χρόνου, ακόμα κι αν χρωματίζεται από τις αδέσποτες νότες που το σκάνε από τις χαραμάδες κάτω από τις πόρτες.
Κάποιες κυρίες συνήθως πιάνουν ψιλή κουβέντα για τα μαθήματα, τα παιδιά και το βάρος της καθημερινότητας, οι άνδρες, λιγότεροι συνήθως, ακροβολίζονται στην αίθουσα και μετράνε το χρόνο σιωπηλά.
Συνήθως πιάνω μια καρέκλα κοντά στο παράθυρο, κοιτάω για λίγο έξω τα βουνά και την υποψία της λίμνης, σκέφτομαι πώς θα ήταν το κτίριο όταν λειτουργούσε παλιά ως δημαρχείο των Ιωαννίνων (πού ήταν ο δήμαρχος, πώς τον περίμεναν οι Γιαννιώτες να του πουν τα παράπονό τους, αν έμοιαζαν οι υπάλληλοι με τις περιγραφές του Καρυωτάκη) και ενίοτε παρατηρώ την ομοιομορφία των απέναντι διαμερισμάτων και αναρωτιέμαι ελαφρώς αδιάκριτα αν είναι ομοιόμορφη και η ζωή των κατοίκων τους.
Και πότε πότε, τις περισσότερες φορές τις Τρίτες, αλλά και τις άλλες μέρες που ακολουθούν, λέω ένα σιωπηλό ευχαριστώ σε κάποιον (ή κάποια) άγνωστο που εναποθέτει σε ένα σκαλάκι του φουαγιέ, την Καθημερινή της Κυριακής. Δεν ξέρω αν την αφήνει γιατί ταιριάζει με το πολιτισμένο περιβάλλον του ωδείου μια εφημερίδα σοβαρή και πολιτισμένη όσο και τα χρόνια της στην καλή δημοσιογραφία, εμένα μου αρέσει όμως έτσι κι αλλιώς να την διαβάζω. Κι ενώ την έχω στο σπίτι μέχρι και να την εξαντλήσω σταδιακά μέσα στη βδομάδα, εκεί που περιμένω το γιο μου στο ωδείο να τελειώσει το πιάνο μου φαίνεται η εφημερίδα, έτσι όπως διαβάζω στα γρήγορα κάποιο άρθρο της, πιο ενδιαφέρουσα, πιο νόστιμη να την πω. Και πιο χρήσιμη. Σαν να με διασώζει από το ναυάγιο του χαμένου μέσα στις ασχολίες χρόνου, σαν να μου ανοίγει έναν δίαυλο.
Γι’ αυτόν και τον ευχαριστώ αυτόν τον άγνωστο αναγνώστη που έχει την έγνοια να αφήσει την εφημερίδα ελεύθερη να σώσει εμένα τον επόμενο, τον τυχαίο αναγνώστη.

Κυριακή 17 Μαΐου 2009

Αμηχανία μετά τη Eurovision

Η νίκη του τραγουδιού από τη Νορβηγία στον διαγωνισμό της Γιουροβίζιον προκαλεί μια αναμενόμενη μεν, ακατάσχετη δε, αμηχανία στο εγχώριο σταρ σύστεμ, στο οποίο πρέπει να συμπεριλάβουμε κι ένα μεγάλο τμήμα της "επίσημης" δημοσιογραφίας.
Η αμηχανία αυτή προκύπτει από την αδυναμία του συστήματος αυτού να εξηγήσει γιατί κέρδισε ο Νορβηγός. Η προφανής για κάθε λογικό άνθρωπο, απάντηση ότι κέρδισε επειδή είχε ένα καλό τραγούδι το οποίο επέλεξαν οι περισσότεροι από τους τηλεθεατές που εκείνη την ώρα έβλεπαν τηλεόραση, δεν τους περνάει από το μυαλό. Κι αν τους περνάει- που τους περνάει- αρνούνται να την πουν.
Γιατί αν παραδεχτείς δημόσια ότι ακόμα κι ένα τηλεοπτικό θέαμα όπως η Γιουροβίζιον χρειάζεται την απλή μαγιά μιας καλής μουσικής για να πορευτεί και να αντλήσει έσοδα από τους διαφημιστές (γιατί περί αυτού μιλάμε τελικά), τότε πέφτουν στο κενό τα περί "εθνικού στοιχήματος", "ομάδας που κερδίζει", "ειδημόνων του διαγωνισμού" κλπ.
Στη χώρα μας, όπου οι θεσμοί δεν λειτουργούν πάντα υπέρ του πολίτη και ουδέποτε κάνουν αποτελεσματικούς απολογισμούς της δράσης τους, τα συστήματα εξουσίας, όπως είναι κι αυτό του θεάματος, αυτοναπαράγονται. Αυτονανανεώνουν δηλαδή την εξουσία τους στηριζόμενα κυρίως στην ανοχή και την άγνοια όσων βρίσκονται έξω από το σύστημα παραγωγής του θεάματος. Και οι έξω όμως είναι εγκλωβισμένοι, συνειδητά ή ασυνείδητα σε αυτό το παιχνίδι εξουσίας, είτε γιατί δεν έχουν επιλογές, είτε γιατί αδυνατούν πια να βρουν συλλογικές διεξόδους.
Τι μένει; Η ψυχή παιδιών που έχουν μάθει να παλεύουν με τους δικούς τους όρους. Ας θυμηθούμε ότι σε αυτό το διαγωνισμό η Ελλάδα κέρδισε μόνο όταν εμφανίστηκε από το πουθενά ένα μεταναστάκι, ένα κορίτσι δηλαδή, που έμαθε να ζει με όρους ενός άλλου κράτους.Ποδόσφαιρο μας έμαθε ένας Γερμανός για να προσθέσουμε ένα ακόμα παράδειγμα, και στο μπάσκετ μεγαλουργούμε επειδή παίζουμε καλύτερα μέσα στο πλαίσιο που έχει διαμορφώσει ο διεθνής αθλητισμός.
Είναι προφανές ότι στην ελληνική βιομηχανία του θεάματος (λέμε τώρα) ουδέποτε θα δώσει κανείς ευκαιρίες σε νέα παιδιά και δημιουργικά ταλέντα για να εκφραστούν.
Του χρόνου πάλι, συνεπώς...

Τρίτη 12 Μαΐου 2009

Οι Αθεράπευτοι ανεβάζουν Ματέι Βίσνιεκ

Οι Αθεράπευτοι δεν ησυχάζουν ποτέ όπως φαίνεται. Αυτήν την Παρασκευή ανεβάζουν από τη Νέα Θεατρική Σκηνή τους το έργο «Η λέξη πρόοδος στο στόμα της μητέρας μου ηχούσε πολύ φάλτσα».
Πρόκειται για ένα σύγχρονο θεατρικό έργο του Ρουμάνου Ματέι Βίσνιεκ (Matei Visniec) το οποίο έχει παιχτεί με επιτυχίες διεθνώς, αλλά και στη χώρα μας. Ο Βίσνιεκ γεννήθηκε στη Ρουμανία το 1956 και το 1987 διέφυγε στη Γαλλία όπου και ζήτησε πολιτικό άσυλο. Έκτοτε έχει γράψει πολλά ακόμα θεατρικά έργα.
Για το συγκεκριμένο έργο έχει δώσει μια συνέντευξη (που θα τη βρείτε εδώ) που δείχνει το στίγμα ενώ υπάρχουν πολλές αναφορές στο ελληνικό διαδίκτυο. Το έργο αφορά τα Βαλκάνια, τη βία, τον κόσμο στην έρημο του πολέμου και τους ανθρώπους που μένουν πίσω, με ένα ανθρωπιστικό επίκεντρο που ξεπερνάει τις συγκυρίες.
Η μετάφρασή του έργου έχει γίνει από την Έρση Βασιλικιώτη και η σκηνοθεσία της παράστασης είναι του Δημήτρη Παππά.
Θα παιχτεί για οχτώ μόνο παραστάσεις, από Παρασκευή 15 Μαΐου μέχρι Κυριακή 24 Μαΐου (πλην Τρίτης και Πέμπτης) στο υπόγειο της Στοάς Ορφέα στο κέντρο της πόλης, με ώρα έναρξης 9:15 μ.μ. και εισιτήριο 6€ (μαθητικό-φοιτητικό) και 10€. Κρατήσεις θέσεων στο τηλέφωνο 6981981067. Σημειώνεται από τον θίασο ότι οι “σκληρές” εκφράσεις του έργου, καθώς και οι “ακραίες” καταστάσεις που διαπραγματεύεται, καθιστούν τη γονική συναίνεση απαραίτητη όσον αφορά στην παρακολούθησή του από παιδιά.
Περισσότερες πληροφορίες κι από το μπλογκ των Αθεράπευτων (από εκεί και η φωτογραφία παλαιότερης παράστασης).

Δευτέρα 4 Μαΐου 2009

H Ευρωπαϊκή Γιορτή της Μουσικής καλεί μουσικούς

H Ευρωπαϊκή Γιορτή της Μουσικής είναι ένας πολύ επιτυχημένος θεσμός και η επιτυχία του οφείλεται στο ότι δίνει βήμα σε νέους μουσικούς ενώ παράλληλα απευθύνεται με έναν αδιαμεσολάβητο τρόπο στο κοινό. Μουσικές σκηνές στήνονται σε ευρωπαϊκές πόλεις και ο κόσμος παρακολουθεί δωρεάν συναυλίες με τοπικά σχήματα και καλεσμένους. Αυτήν την περίοδο η προετοιμασία της Ημέρας που επικεντρώνεται στην 21η Ιουνίου, αφορά κυρίως το πρόγραμμα οπότε όποιος μουσικός ή συγκρότημα θέλει να συμμετάσχει πρέπει να στείλει τη δουλειά του στους διοργανωτές.
Ο στόχος στα Γιάννενα είναι να στηθούν για ένα τριήμερο 10 συνολικά σκηνές, οπότε όπως ανακοίνωσαν οι διοργανωτές: «Όλοι οι μουσικοί, ανεξαρτήτως επιπέδου και ηλικίας, καλούνται να συμμετέχουν στις εκδηλώσεις της Ευρωπαϊκής Γιορτής της Μουσικής, προκειμένου να δημιουργηθεί εγκαίρως το πρόγραμμα των εκδηλώσεων και να επιτευχθεί το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα για τους μουσικούς αλλά και για όλη την πόλη που θα συμμετέχει στη γιορτή. Επικοινωνία στα τηλέφωνα: 2651045563 και 6932510923 και στο e-mail: ioamusicday@gmail.com».

Πρέβεζα και Πάργα

Και η Πρέβεζα όμως θα συμμετέχει για 3η χρονιά μάλιστα στην Ευρωπαϊκή Γιορτή της Μουσικής το τριήμερο 19,20,21 Ιουνίου. Η Culturepolis– Πολιτιστική Αντένα Πρέβεζας, μη- κερδοσκοπική, μη-κυβερνητική οργάνωση προωθεί την δημιουργική συμμετοχή των πολιτών στις εκδηλώσεις στην Πρέβεζα αλλά και στην Πάργα, η οποία μετέχει για πρώτη φορά αλλά ταυτόχρονα γιορτάζει και τα 50 της χρόνια τουρισμού.
Η πρόσκληση για την Πρέβεζα και την Πάργα απευθύνεται όχι μόνο σε μουσικούς αλλά και σε καλλιτέχνες του χορού ή άλλων τεχνών που θα επιθυμούσαν να συμμετέχουν στην γιορτή. Οι ενδιαφερόμενοι καλούνται να στείλουν demo τους, αλλά και καλλιτεχνικές προτάσεις που σχετίζονται με τη μουσική ιδέα, σε οποιαδήποτε μορφή (audio, video, press, project plan), ταχυδρομικά ή ηλεκτρονικά στην Culturepolis - Πολιτιστική Αντένα Πρέβεζας τηλ. 2682054445/6973447018, email caprevez@otenet.gr. Οι συμμετοχές γίνονται δεκτές έως την Παρασκευή 8 Μαΐου.
Και για περισσότερα www.musicday.gr και www.myspace.com/europeanmusicday.

Εθελοντικός καθαρισμός των ακτών στην Πρέβεζα


Το Δίκτυο ΜΕΣΟΓΕΙΟΣ SOS σε συνεργασία με την Culturepolis- Πολιτιστική Αντένα Πρέβεζας, οργανώνουν εκστρατεία εθελοντικού καθαρισμού των 17 ακτών του νομού Πρέβεζας την Παρασκευή 8 Μαΐου και την Κυριακή 10 Μαΐου.
Το κάλεσμα απευθύνεται σε μαθητές και εκπαιδευτικούς, δήμους, περιβαλλοντικούς και άλλους κοινωνικούς φορείς, συλλόγους, επιχειρήσεις και εθελοντές κάθε ηλικίας.
Πέρυσι 13.717 εθελοντές καθάρισαν 199 παραλίες σε όλη την Ελλάδα και συμμετείχαν 170 φορείς, από τους οποίους 73 ήταν σχολεία, 37 σύλλογοι, 20 δήμοι, 16 επιχειρήσεις, 11 ξενοδοχεία, 9 πρωτοβουλίες πολιτών– ΜΚΟ και 4 μεμονωμένοι φορείς.
Το Δίκτυο ΜΕΣΟΓΕΙΟΣ SOS συντονίζει την 14η πανελλαδική εκστρατεία εθελοντικών καθαρισμών των ακτών, του βυθού και άλλων φυσικών περιοχών, με σύνθημα «Καθαρίστε τη Μεσόγειο 2009» και δράσεις που θα πραγματοποιηθούν 1-31 Μαΐου. Η εκστρατεία διοργανώνεται σε συνεργασία με την εφημερίδα Ελευθεροτυπία και το περιοδικό ΓΕΩτρόπιο, τελεί υπό την αιγίδα του Προγράμματος των Ηνωμένων Εθνών για το Περιβάλλον/Μεσογειακό Σχέδιο Δράσης (UNEP/MAP), ενώ φέτος σε συνεργασία με το Εργαστήριο Θαλάσσιας Γεωλογίας και Φυσικής Ωκεανογραφίας του Πανεπιστημίου Πατρών, θα πραγματοποιηθεί λήψη εικόνων από «χωματερές» στο βυθό, με τη χρήση Κατευθυνόμενου Υποβρύχιου Οχήματος (R.O.V.).
Φέτος, όπως τονίζουν οι διοργανωτές, δίνεται ιδιαίτερη έμφαση στην:
• ανάδειξη του προβλήματος των «χωματερών» στο βυθό της θάλασσας.
• συστηματική καταγραφή των απορριμμάτων στις ακτές και το βυθό.
• ανακύκλωση των απορριμμάτων που θα περισυλλέξουμε από τις ακτές και τη θάλασσα.
• προστασία και βιώσιμη διαχείριση του θαλάσσιου και παράκτιου πλούτου.
• ενημέρωση για τις επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής στην παράκτια ζώνη (περιβαλλοντικές, οικονομικές και κοινωνικές).
• ανάδειξη και προώθηση «πράσινων επαγγελμάτων» που εξασφαλίζουν τη βιώσιμη ανάπτυξη των παράκτιων περιοχών.
• προώθηση ενός βιώσιμου τουρισμού και ανάδειξη της σπουδαιότητάς του για την αναβάθμιση και αναζωογόνηση (οικονομική, κοινωνική και περιβαλλοντική) των τοπικών κοινωνιών.
Δηλώσεις συμμετοχής για τους καθαρισμούς: Τα σχολεία, οι Δήμοι, τα ξενοδοχεία, εργαζόμενοι σε επιχειρήσεις, τοπικές κινήσεις πολιτών, οι σύλλογοι και οι άλλοι φορείς που θα διοργανώσουν ένα εθελοντικό καθαρισμό στην περιοχή τους καλούνται να στείλουν συμπληρωμένη τη «φόρμα συμμετοχής» στην ηλεκτρονική διεύθυνση nature@medsos.gr ή ταχυδρομικά στη διεύθυνση Δίκτυο ΜΕΣΟΓΕΙΟΣ SOS, Μαμάη 3, Αθήνα 10440, ή με φαξ στο 210 – 8228795.
Η φόρμα συμμετοχής καθώς και το «Φύλλο Παρατήρησης Ακτών και Καταγραφής Aπορριμμάτων» διατίθεται από την Culturepolis –Πολιτιστική Αντένα Πρέβεζας στα τηλ. 26820 54445 ή στο email caprevez@otenet.gr ή από το Δίκτυο ΜΕΣΟΓΕΙΟΣ SOS.
Και από τη μεριά μας να θυμίσουμε ότι ο καθαρισμός των ακτών δεν είναι υπόθεση μόνο των Πρεβεζιάνων, ούτε αυτονόητο καθήκον τους. Αντίθετα είναι ακόμα μεγαλύτερη υπόθεση για όλους τους Ηπειρώτες που χρησιμοποιούν αυτές τις ακτές κάθε καλοκαίρι για αναψυχή, αλλά μετά τις ξεχνούν. Συμμετοχή λοιπόν… θα είναι και μια ωραία βόλτα άλλωστε.