
Τι κάνει αυτά τα παιδιά να θέλουν να παίξουν σκάκι; Όχι η προσδοκία βέβαια του χρήματος και της δόξας. Το ερώτημα δεν έχει εύκολη η απάντηση. Στην Ελλάδα και ειδικά στην επαρχία της δεν ευδοκιμεί η πνευματικότητα. Κι όσο περνάει ο καιρός, αποδεικνύεται ότι κυρίαρχη αξία είναι η αυθαιρεσία και η αρπαχτή. Όχι ότι δεν συμβαίνουν αλλού αυτά- αλίμονο, η παγκοσμιοποίηση δεν είναι παρά η πλανητική εξάπλωση της οικονομικής αυθαιρεσίας ελαχίστων. Όμως στη χώρα μας, δεν υπάρχουν αναχώματα, δεν υπάρχει τίποτα που να ανακόπτει με όρους μαζικότητας, την επέλαση των βαρβάρων. Ούτε να κρυφτείς και να διαβάσεις ένα βιβλίο ή να παίξεις μια πατρίδα σκάκι, δεν σου επιτρέπουν σε αυτή τη χώρα- όλο και κάποια τηλεόραση θα είναι ανοιχτή για να εισβάλλει εντός σου η αθλιότητα.
Στο περιθώριο των αγώνων, εκεί που πίναμε καφέ δηλαδή γνωστοί ή λιγότερο γνωστοί γονείς, συζητούσαμε όλο αυτό το χάλι γύρω μας που δεν μας αφήνει να ανασάνουμε. Διαφωνήσαμε μόνο στη δικιά μου αίσθηση ότι κάτι πάει να αλλάξει έστω σε επίπεδο προθέσεων. Ότι ξέρουμε πολλοί πια τι γίνεται, έστω κι αν δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι άμεσα για να αλλάξει.
Κι αυτό που μας αφήνουν πίσω τους οι 200 τόσοι μικροί σκακιστές του μικρού μας τόπου είναι η ελπίδα ότι η Ελλάδα από χώρα-ξενυχτάδικο μπορεί να γίνει κάποτε μια κοινωνία συλλογικής εμπειρίας. Ότι όλη αυτή η σκέψη που ξοδεύεται πάνω από μια σκακιέρα για την τιμή ενός βασιλιά, δεν θα πάει χαμένη.
Τα νέα του σκακιστικού συλλόγου και στο www.sylioaska.blogspot.com.